ชิส์...ก๊าก

เเล้ววันนี้ก็ไม่รู้จะอัพไรก็เลย ลองตั้งหัวข้อเล่นๆกับตัวเองอ้ะครับว่า ลองเเต่งเรื่องจากสิ่งที่กำหนดสิ เเล้วผมก็ตั้งหัวข้อได้ว่า "รถไฟฟ้าใต้ดิน"ครับ ลองอ่านกันดูนะครับ >W< วิจารณ์ด่าเเหลกได้เลยครับ

วันอาทิตย์ ..6.15 น.

........ ฉันยืนอยู่หน้าสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน........ วันนี้ฉันตื่นเช้าเป็นพิเศษเพื่อที่จะไปทำงานให้เสร็จทันการ

.......ฉันสงสัยว่าทำไมฉันถึงต้องทำงานทุกวัน ทำ ทำ จนเหนื่อย กลับบ้านตอนเที่ยงคืนทุกวัน

........เพื่ออะไรกันนะ ? แต่นั้นคือชีวิตของฉันที่ต้องทำทุกอาทิตย์ ทุกวัน.......ทุกเวลา

ถ้าถามว่าฉันทำงานเพื่ออะไร ฉันทำเพื่อชีวิตของฉัน.

....... ตอนนี้ฉันเก็บเงินเกือบจะได้บ้านอีกหลังหนึ่งเพื่อแม่ของฉันแล้ว........

ฉันเดินก้าวเข้าไปซื้อชิพยอดเหรียญเพื่อไปลงที่สถานีศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ .......

บรรยากาศของที่นี่ยังเหมือนเดิมทุกอาทิตย์......เช้าวันอาทิตย์เวลาแห่งการผักผ่อนของทุกคน.

......เป็นปกติอยู่แล้ว ที่สถานีต้นทางอย่างสถานีหัวลำโพงนี้จะมีผู้คนมารอรถเพียงบางตา......

แต่วันนี้มันน่าแปลกกว่า คือ ไม่มีใครเลยสักคน.......

แต่ฉันก็ไม่คิดอะไร ฉันมักจะเป็นคนที่ปล่อยวางกับชีวิต...... พยายามจะไม่คิดอะไรต่อสิ่งใด......

บรรยากาศที่เงียบสนิทไม่มีคน ไม่มีใครเช่นนี้ ดำเนินต่อไป

ฉันไม่เข้าใจว่าสิ่งที่ฉันรอ เมื่อไหร่ที่มันจะเข้ามาสักที? ........

คงเหมือนที่ฉันทำงาน จนเมื่อไหร่ที่ฉันจะมีบ้านสักหลัง......

ฉันรอ พลางเดินมองเสาและบรรยากาศที่อึมครึมให้ความรู้สึกเดียวดายนี้......

เสียงตื๊ดๆ.......ดังขึ้นนั้นคือการบอกว่า รถไฟฟ้าได้มาถึงแล้ว ฉันเดินเข้าไปนั่งในโบกี้สุดท้าย

........สิ่งที่ฉันเห็นคือความว่างเปล่า........มันคือ ความว่างเปล่า ........ฉันลงไปนั่งในเก้าอี้ตัวริมสุด

....... รถไฟฟ้าปิดประตู.....รถเริ่มแล่นออกไป.....

ความรู้สึกโดดเดี่ยวที่ฉันไม่เคยได้สัมผัสที่ไหน.......

นี่เป็นครั้งแรกที่นับได้ว่าฉันได้นั่งรถไฟฟ้าคนเดียว.....

ฉันมองออกไปนอกหน้าต่างนั้นคือความมืดมน....... มองไปไม่มีสิ่งใดนอกจากสีดำ......

ความเหงาอยากมีใครสักคนที่เป็นเพื่อนเริ่มคืบคลานเข้ามาหาฉัน.........

ฉันเข้าใจตัวเองดีว่าฉันเป็นอะไร มีปัญหาทางจิต ต้องไปพบจิตแพทย์.......บ่อยๆ......นี่คือสิ่งใดนะ.......

ฉันนั่งมองกระจกที่มีแต่สีดำ......รถไฟฟ้าแล่นเสียงดังเอี๊ยดๆ.......ดูราวกับการเดินทางที่แสนนาน

.....ผ่านสถานีแล้ว สถานีเล่า........ ใกล้จะถึงรึยังนะ......

ตึกๆ......เสียงคนเดินเข้ามาภายในรถไฟโบกี้เดียวกับฉัน........ เค้านั่งอยู่ตรงข้ามกับฉัน........

รถไฟออกแล่นอีกครั้ง......ฉันมองคนๆนั้น ชายร่างใหญ่ใส่เสื้อคลุมสีดำ

ฉันนึกถึงแมททริก เค้าจะได้มอบหมายงานสิ่งใดรึเปล่านะ........

ฉันนั่งจ้องเค้า จ้องใบโฆษณาแทนที่จะไปจ้องสิ่งที่เป็นสีดำนั้น.......

สักพักฉันก็เห็นสิ่งหนึ่งในเสื้อคลุมนั้น

มันคือมีด.......

ฉันรู้แล้วว่าชายคนนั้นมีจุดประสงค์อะไร........ฉันลุกขึ้นเดินขึ้นไปโบกี้อื่น.......

เสียงตึกๆตามหลังฉันขึ้นมา ฉันเริ่มเดินเร็วขึ้น ตึก ตึก ตึก....... เสียงดังขึ้น ตึกๆ

....... ปี๊ดๆ...... เสียงรถไฟหยุดจอดให้เปิดประตูออก.......ฉันไม่รู้สิ่งใดตอนนี้ฉันรู้เพียงการก้าวไปข้างหน้า......

ตึกๆ....... ปี๊ดๆเสียงรถไฟปิดแล่นออกอีกครั้ง ฉัน...เดินไปจนสุดหน้าโบกี้แรกสุด..... สุดแล้ว.......

ฉันหันมองไปข้างหลัง .........เสียงมีดผ่าเข้ามาในลำตัวฉัน.......

ติ ติ ......เลือดไหลลงพื้น......

ฉันไม่เข้าใจตัวเอง........ว่าทำไมถึงไม่คิดให้ดีก่อน........ ฉันมีโอกาสที่จะหนีได้.......

ประตูรถไฟฟ้าที่เปิดอยู่......ก่อนหน้านี้.......ตำรวจที่คอยโบกรถอยู่ข้างนอก........

สิ่งที่ฉันขาดคือ สติ........ ฉันไม่มีสติ.......

แต่มันก็สายไปเสียงแล้ว......บัดนี้ฉันได้ตาย นอนหลับอยู่ในรถไฟฟ้าใต้ดินนี้......

งานที่ฉันตั้งใจทำ.....บ้านเพื่อแม่ของฉัน.......นี่ฉัน......หมดเวลาแล้วรึ........ฉันตายแล้ว

สิ่งที่ฉันทำมาอย่างเหน็ดเหนื่อยก่อนหน้านี้คือสิ่งใด.......ฉันคิด......

เพียงแค่การไม่มีสติเพียงชั่วครู่ เปลี่ยนทัศนคติที่ฉันมีตลอดเวลา ......ให้มันเป็นศูนย์ได้เชียวหรอ........

แต่มันไม่ทันแล้ว......มันสายไปแล้ว.......ฉันทำทุกอย่างก่อนหน้านี้ไปเพื่ออะไร........ในเมื่อจุดจบมันเป็นสิ่งนี้
*

*

*

*

.........แต่ที่จริงฉันคิดไปเอง....... ไม่มีสิ่งไหนเกิดขึ้นกับฉัน

.........ฉันตอนนี้อยู่ในรถไฟฟ้าใต้ดินตอนบ่ายที่เต็มแน่นไปด้วยคน.......

ฉันไม่มีงานทำ...........ไม่มีจุดมุ่งหมาย......ชีวิตฉันล่องลอยอย่างไม่มีจุดหมาย

ฉันไม่มีครอบครัว......ไม่มีแม้ทุกสิ่ง......

ฉันฝันเพียงแค่ว่า ขอให้ฉันมีจุดหมาย......มีสิ่งที่ฉันต้องทำ มีแรงบันดาลใจ มีความฝัน

แม้ทุกสิ่งที่ทำจะไม่สำเร็จฉันก็ยินยอม.......ดีกว่าที่ฉันไม่ได้ทำไรสิ่งใด

ไม่มีจุดหมาย ไม่มีแม้แต่แรงบันดาลใจแบบนี้ ........

ขอเพียงคุณมีจุดหมายถึงมันจะไม่สำเร็จ เเค่ได้พยายาม.....นั้นก็คือความภาคภูมิใจแล้วของฉัน........

น้องเเมวพอตเตอร์~~

น้องเเมวในอ่างน้ำ

น้องเเมวโฉด.......
ไปเเย้วครับ >W< เเล้วเจอกัน!!