ชิส์...ก๊าก

ไม่มีไรจะอัพ ทะเลาะกะเเม่ทุกวัน ร้องไห้ทุกวัน ถูกพ่อเตะ ถูกตบหน้า อืม..... รู้สึกไม่มีใครรักจริงๆเลยเเหะ รู้สึกทุกคนตอเเหลไปหมด..... รู้สึกตัวเองชั่วขึ้นเรื่อยๆ ด่าพ่อ ด่าเเม่ อาละวาด ทั้งๆที่เเต่ก่อนไม่เป็น .....เอาเถอะไงวันนี้จะมาเเฉ่สาเหตุต้นตอเเห่งความคิดมาทั้งปวงให้ฟังกัน

1.โรคที่เผชิญ-ปีศาจ โรคที่ผมเผชิญมันเป็นโรคขาดสารสื่อประสาททางสมอง ทำให้ผมคิดมาก คิดไม่จบไม่สิ้น คิดอยู่ได้มีสองคำที่คุมชีวิตผม "สูญเสีย" "เปลี่ยนไป" อันที่จริงผมเป็นมันมา 4 ปีเเล้ว มันครอบงำตัวผม ผมเรียกมันว่าปีศาจ รูปเเบบความคิดของมันจะเป็นเเบบนี้ มันจะมีต้นตอมาจากการไม่ชอบใครสักคน เกลียดใครสักคน รึรักใครสักคน เเล้วเอาคนๆนั้นมาถูกกับสองคำนี้ เช่น จะกินข้าว ถ้ากินเเกจะสูญเสียนะ ผมก็กินไม่ได้ต้องคายออกมา ซึ้งปีที่เเล้วเป็นตลอดเวลา.....เป็นทุกวัน ต้องเดินกลับไปกลับมา ทำไรซ้ำๆ คิดมากไม่จบไม่สิ้นสักที ชีวิตจึงมีเเต่ความวุ่นวาย วันๆคิดมากจนไม่มีมาธิทำไรไม่ได้ เช่น เวลาทำข้อสอบ ฝนข้อนี้จะเปลี่ยนไป จะสุยเสียให้ไอ้คนที่เกลียด จะนู้นนี่นั้น จนต้องลบ 10 ก่ารอบ มันก็เลยทำไรไม่ได้ หงุดหงิด รำคาญตัวเอง ผมรู้จักมันดีว่ามันเป็นยังไง ผมพยายามต่อสู้ต่อต้านมันตลอด จากที่ผมเรียนรู้มันมีสิ่งเดียวที่สู้มันได้ "ความรัก" ผมเคยใช้ความรัก ที่จริงมันเป็นรักฝันๆของผมเอง กะเเมวผีตัวหนึ่ง.....ผมชนะมันไป 1 วัน คิดมากเเล้วผมใจเเข็ง ผมใช้ความรักต่อต้าน เเต่ผมไม่เข้าใจ ไมผมใช้ความรักเเบบเพื่อน เเบบ พ่อเเม่ ผมจึงชนะไม่ได้ รู้สึกมันคงมีพลังน้อยไป..... ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนทุกคนตอเเหล จริงๆ .....ทั้ง เเม่ ทั้งพ่อ เกลียดที่บ้านจริงๆ ....รู้สึกตัวเองชั่วจริงๆเลย ไม่รู้จะทำไง ผมพยายามคิดเเล้วเเต่ผมก็เอาชนะไม่ได้ ตอนนี้ผมกินยาวันล่ะ 4 เม้ด วันไหนไม่กินจะนอนไม่หลั บกินเเล้วก็เหนื่อยๆ เรียนก็เหนื่อยๆหน่ายๆ เด่วนี้คิดมากน้อยลงเเต่พอคิดทีจะปวดหัวงไปหมด เเล้วมันก็ไม่หายสักที เบื่อ ชีวิตตัวเอง 4 ปีเเล้ว ไม่หลุดจากมันสักที ........ กินยา 4 เม็ด นอนวันนึง 12 ชม + เเต่พอไป รร นอนได้ 8 มันก็ง่วงๆๆๆๆ เบื่อเว้ยยย ที่สำคัยปีศาจเเม่งเก่งว่ะ.....ผูกเรื่องได้ทุกเรื่อง ชีวิตเลยบัดซบไปเลย.....

2.ไฮเปอร์-บ้านผมเป็นกรรมพันธ์รึไงไม่รู้ น้องผมคนที่ 2 เป็นออทิติกกะไฮเปอร์ น้องผมก็เป็น เเล้วรู้สึกผมก็จะเป็น ผมสมาธิสั้นมาก มันยิ่งสั้นขึ้นอีกเมื่อเจอกะไอ้โรคบ้านั้น รำคาญจริงๆ..... ความฝันผมอะไร คนเขียนบทหนัง นักเขียน ผมอ่านได้น้อย ประสบการณ์ผมก็น้อย ผมซื้อหนังสือมา เเต่ปวดหัวอ่านไม่ได้ คิดมาก สมาธิสั้น เซ็ง..... รู้สึกตัวเองไม่ได้ดั่งใจ เเล้วอยู่กะไอ้น้องนั้นทุกวัน วันๆมันอาละวาด อยู่กะมันเเต่เด็กไอ้ที่ทำไรซ้ำๆมันก็ทำมาก่อน อึเรี่ยราด บ้านก็เครียด ทั้งบ้าน อยากอยู่สงบๆเว้ย รำคาญ

3.เรื่องเรียน- ..... นี่ม.6 เเล้ว เเต่รู้สึกทนไม่ไหวอีกเเล้ว เลือกสายผิด ตอนนั้นไม่มีใครเเนะนำ เลือกสายวิทย์ ซวยอีก ไม่ชอบ ไอ้ผมมันก็หัวรั้น ไม่ชอบคือไม่เรียน เอ้าตกอีก เเล้วมันจะใช้ GPA 30% เอ็นอีก ....สรุปไม่มีกะลังใจจะทำอะไรด้านนี้อีกเเล้ว เบื่อหน่ายกะที่ รร มาก เซ็ง เรียนไม่รู้เรื่อง อาจารย์เเกล้งอีก หมั่นไส้ไรผมนักหนาเบื่อ อยากลาออกเว้ยยยยย เซ็งงงงง อยากตาย จะมีเรื่องห่าไรเข้ามาเยอะๆทุกวัน ทุกวันนี้ไปเรียนเหมือนซอมยี้เดินได้จริงๆ อีโรคนั้นก็คอยมาทำให้คิดบ้าบอทุกวัน เซ็ง
อยากเอนติด กลับไปเรียนใหม่เเม่งเลยมะ รำคาญว่ะ

4.พ่อเเม่- ทุกคนก็ต้องคิดว่าพ่อเเม่รักตน เเต่ไมผมคิดเเบบนี้คิดว่าเค้าตอเเหล ไม่มีใครรักชอบคิดเเบบนี้ ไปหาหมอทำเเบบจิตวิทยาช่วย เค้าอบก เป็นโรคไม่ไว้ใจคน กลัวคน เอาเข้าไป...... เอาเข้าไป ตอนนี้ผมไม่ไว้ใจใครสักคนเลยอ้ะ ผมกลัวสูญเสีย เปลี่ยนไปกับทุกคนเลย มันหมายถึงความไม่เชื่อใจคนอื่น ไม่รู้จะทำไง เครียดๆๆ มีใครรักกูบ้างมั้ยว่ะ

5.เกย์ กับกลัวผู้ชาย-อันชีวิตกูมันโดนเเกล้งโดนรุมเตะต่อย ตั้งเเต่ ป.1-ป.6 ผมก็เลยกลัวผู้ชาย รู้สึกเข้ากันไม่ได้ เเถมตัวเองเเม่งก็เสือกเป็นเกย์อีก กูเบื่อจริงๆ..... ที่บ้านก็ดูเค้ารับได้นิดๆอ่านะ เเต่ผมชอบพูดสว่าจะพาไปอาบอบนวด อันที่จริงจะเป็นเกยืก้เพราะพ่อไม่สนใจเเต่เด้กนั้นเเหละ คิดเเล้วเบื่อวเย ไปมีชู้อีก เลกียดผู้ชายเเบบนี้ คนเเก่ๆมันต้องเป็นเเบบีน้หรอว่ะ เเม่ง เเล้วเเม่ก็ทะเลาะกะพ่ออีก ตูก็ต้องคอยมารับฟังๆ สรุปความเครียดมันลงที่กูทุกที..... ตอนนี้กลัวผู้ชาย เเค่คุยในเอ็มยังรู้สึกได้เลยบ มันเกร็งๆ เเต่เคยเค้ากับคนๆหนึ่งได้ ดันไปชอบมันซะอีก มันก็ไม่คุยด้วยเเล้ว เซง ทั้งๆที่เจอคนที่เข้าใจเเล้วเเท้ๆ ทำไมว่ะ กูผิดเอง.....

6.เหงา- ไม่รู้ทำไมเด่วนี้ตูมันบ้าไรว่ะ......ชอบนอนเเล้วร้องไห้เหงาๆบ้าไรมะรู้ เซ็ง ทั้งๆที่มีเพื่อนดีๆ ในเน็ต ที่ รร เเล้วไมตูเหงา อยากได้ใครสักคนที่เข้าใจ เเละรัก เป็นบ้าไรมะรู้ เซ็ง ......รู้สึกตัวเองเอาเเต่ใจ เลว ...... สงสัยชอบิคดว่าคนอื่นตอเเหล จนคิดว่าไม่มีใครเข้าใจ ไอ้คนทื่เข้าใจมันก็ไม่คุยกะเราเเล้ว ไอ้เเมวผี.....

7.ไม่มีความสุข- รู้สึกไม่มีความสุขในชีวิตจริงๆนะ ช่วยตัวเองก็ไม่เป็น ทำไรก็ไม่ได้ อยกาเล่นดนตรี อยากทำไร ก้ไมได้ไรว่ะ เบื่อว่ะ เเล้วไหนล่ะทางที่มีความสุขของกู ทำไรไมได้สักอย่างเลย มีเเต่คิดมาก โรคบ้า เครียด มีเเค่นี้วันๆ ร้องไห้ๆ เมือ่ไหร่จะผ่านไปสักที อยากเลี้ยงเเมว ไม่ได้อีกไรว่ะ..... เซ็ง ตอนี้นกะลังหาไรที่มีความสุขอยู่ หาไม่เจอจริงๆ..... เครียดไปวันๆ

8.เลว- เด่วนี้รู้สึกตัวเองเลวๆไงมะรุ ด่าเเม่ด้ว ยเมื่อวา นทำไงดี่วะ เว้ยยยยยยยยยย เครียด เซง เบื่อ เเต่ไม่ทีทางออก ตอนนี้ร้องไห้เป็นการปลดปล่อยที่ดีที่สุด.....

9.ลืมไม่ได้- ลืมไอ้เเมวผีไม่ได้!! คิดถึง ฝันถึงบ่อยๆ ทรมานเว้ย มันก็ไม่เห็นหัวเลย ไม่เคยสนใจ ไม่เคยคุย เมือ่ไหร่ะจเลิกรักมันได้สักที ...... เว้ยๆๆๆ ก็มันคือผู้ชายที่กูรักที่สุด ที่กูสนิทที่สุด ที่ระบาย เป็นคนที่มันช่วยกูได้ที่สุด เเต่เด่วนี้มันไม่ช่วยเเล้ว เมลก็ไม่เเอด เซง..... สรุปตัวคนเดียว ชีวิตนี้ ทั้งๆที่มันเเหละคือคนที่ช่วยกูได้ เเต่มันก็ไม่ช่วยดีเเหะ.....อันที่จริงกูเลวเอง ไปกวนมัน เเต่มันก้ไม่ให้โอกาสกูอีกเลย เครีดยเว้ยยย ลืมความทรงจำดีๆไม่ได้ มันมาหลอกหลอนอยู่ได้รำคาญ เรื่องอื่นก็มากพอเเล้วสรุปชีวิตกู ไม่มีไรดีเลยสักอย่าง

ตอนนี้เครีดยๆเว้ย ไม่มีวันจะทำไรเเล้ว เห็นบลอคเป็นที่ระบายมั้ง ถ้าทำให้ใครเครียดก็ขอโทษด้วยนะ .....