N

posted on 03 Aug 2005 22:18 by shikak  in M-Nseries

ฉัน ....อยู่ท่ามกลางเเสงสีตอนกลางคืน
ฉัน.....ร้องเเละเต้นไปมาอยู่ตามดิกโก้เทค.....

บางครั้งฉันก็นั่งอย่างสงบอยู่เก้าอี้ริมต้นไม้อันร่มรื่น
บางทีฉันก็เข้าไปนั่งในโบสถ์ เพื่อภาวนาบางอย่าง
*
*

นั้นเป็นเพียงรูปลักษณ์ภายนอกของฉัน
ฉันผ่านปัญหาต่างๆในชีวิตมามากมาย
ฉันต่อสู้กับใจของตัวเองความคิดของตัวเอง
จนฉันค้นพบตัวเอง......ค้นพบทางที่จะปลดปล่อยมัน
*
*
ฉันชอบที่จะแต่งตัวขอบตาดำๆ ผมยุ่งๆ เจาะหูหลายๆรูใส่ตุ้มหูสีดำที่ขดเขี้ยวไปมาตามหู
เเต่งตัวสีชุดหม่นหมอง ฟังเพลงที่อ้างว้างวังเวง.....

ฉันเริ่มหัดมี sex
sex ทำให้ฉันรู้จักโลกภายนอกทุกๆครั้งที่ฉันมีมัน
เหมือนฉันจะรู้นิสัยของคนๆนั้น......
ว่ามีสิ่งใดเเอบซ่อนอยู่ภายในความคิด .....ตัวตนของเขา
มันจะออกมาพร้อมกับ sex ......
ทุกสิ่งจะเเสดงออกมาในรูปรอยขีด เเรงกระเเทก รอยกัด

เเต่ว่าไม่มีครั้งไหนเลย.......ที่ฉันจะรู้สึกมีความสุข
มันเจ็บซะจน
มันทำให้ฉันหายคิดมาก็จริง ทำให้ฉันลืมความเครียดแต่ฉันรู้สึกว่า นั้นมันยังไม่ใช่ตัวของฉัน
......สิ่งที่ทำให้ฉันมีความสุข
ก็คือ ตัวฉันเอง
ทุกวันๆตอนยามพลบค่ำ ฉันจะนั่งอยู่ภายในห้อง หน้ากระจก

ฉันจะนั่งทาเล็บสีดำ เเต่งตัวอย่างที่ฉันชอบเเนวมืดๆ ถุงน่องลายตาข่าย....
ฉันจะมองตัวฉันเองในกระจก ทุกครั้งที่ฉันมองตัวเองในกระจก
ฉันรู้สึกว่า.....
นี่เเหละคือสิ่งที่ฉันปรารถนา ฉันต้องการ......

ฉันมักจะเผลอนำลิ้น นำปากของฉันไปสัมผัสกับกระจก
ละเลงหน้าตาตัวฉัน.....
กัดเล็บสีดำของฉัน...... จับหน้าอก
ปลิ้นออกมาจากเสื้อตัวสีหม่นรัดๆของฉัน
ฉันรู้สึกว่านี่เเหละคือความสุข การปลดปล่อยของฉัน
ฉันหลงรักตัวฉันเอง
ฉันต้องการมีฉันอีกคน ......

และเเล้วสิ่งที่ฉันต้องการก็เกิดขึ้นกับฉัน

ฉันมีตัวฉันอีกคน
เขาบอกว่า เขามาจากอดีต......

ฉันมองตัวเขา ร่างกายที่ขาวสะอาด
ไม่มีเเม้เเต่รอยเล็บ รอบกัด
เล็บที่สวยงามปราศจากการกัดเเทะ

ฉันหลงรักตัวเองเข้าเเล้ว......
*
*

ฉันไปบอกเเม่ว่า
ฉันพบตัวเองอีกคนเเล้ว

เเม่ตอบฉันว่า
*
*
แม่ก็เคยพบตัวของแม่เอง ม่กระซิบข้างหูฉัน
สอนให้เขารู้จักโลกของตัวตนของเขาสิ......
*
*
ฉันนั่งฟังปัญหาก่อนขะตัดสินใจทำสิ่งใดสักอย่าง
เเล้วฉันก็ค้นพบ.....
เขามาจากอดีตจริงๆ......เขามีปัญหาเเบบเดียวกับฉันที่เคยเผชิญมา
ฉันตัดสินใจที่จะทำบางสิ่งบางอย่าง

ฉันกระซิบข้างหูของเขา
"ฉันจะสอนให้คุณรู้จักโลกของตัวคุณ"
*
*
ฉันจับเขาใส่ชุดสีหม่นของฉัน
จับเขาทาเล็บ ทำผม เเต่งตา.....เเต่งหน้า

ฉันก็ค้นพบ.....ตัวฉัน
ตัวฉันอีกคนที่อยู่หน้าฉัน มันทำให้ฉันอยาก.....

ฉันเข้าไปจูบละเลงลิ้นที่ปากของเขา
ฉันไม่รู้ ว่าทำไมตัวฉันถึงไม่ขัดขืน........
เหมือนทุกอย่างจะเป็นใจ

ฉันฉีกเสื้อของตัวฉัน
ฉันจับหน้าอก มันคือความอบอุ่น
ฉันกอดตัวฉัน มองหน้าเขา จูบเขา
จับหน้า จับปาก
ฉันใช้นิ้วเเทงเข้าไป เข้าไป
ลิบสติกสีดำเเปะเปลื้อนเป็นรอยลากลงมาจากปากของตัวฉัน
ฉันทนไม่ไหว

ฉันกัดเล็บของฉัน
เลือดที่ไหลพุ่งออกมา.......ทำให้ฉันหลุดออกจากภวังค์ ควมต้องการนี้
*
*
ตัวฉันอีกคนร้องไห้
ฉันกอดเขา
กอดเขา......เอาไว้
ฉันบอกเขา ว่า ฉันขอโทษ แต่มันคือตัวตนของฉัน.........

ฉันนอน ฉันฝันเห็น
ขวดขวดหนึ่ง
ในนั้นมีความมืด มีผ้าห้อยระย้าโยงไปมาทั่วขวด
ภายในความมืดนั้น ฉันพบคนๆหนึ่งใส่เสื้อสีขาว
ตัวฉัน.....
ฉันเห็นอีกด้าน ตัวฉันที่เป็นปัจจุบัน
เสื้อสีดำ เล็บสีดำ ขอบตาสีดำ......
มีบางสิ่งบางอย่างกั้นระหว่างเขาสองคนนั้น
บางสิ่งบางอย่างใส.....
เขาทั้งสองโหยหากันเเละกัน.....
ละเลงปาก ....ไซร้มือไปยังเนินอก
พร้อมๆกัน......
จนฉันสีดำเลือดออก......ฉันพบว่าเหมือนฉันตื่นจาก
ฝันของฝันอีกที
ตัวฉันอีกคนหายไป....หายไป
เหลือเพียงกระจก ที่อยู่ภายในขวดนั้น.....

ฉันตื่นขึ้นมา ตัวฉันหายไป
ฉันร้องไห้ออกมาทันที
......ความสุขของฉันหายไป
ตัวตนของฉันหายไปไหน
ทำไมล่ะ.....ฉันสอนให้เขารู้ตัวตนของฉันเเล้วนี่....
สิ่งที่เป็นฉัน......
*
*
ฉันไปหาหมอ
ฉันเล่าสิ่งที่ฉันเจอ หมอบอกว่า
คุณเป็นโรคความทรงจำหรับเปลี่ยน .....จนเห็นตัวตนของตัวเอง
สิ่งที่คุณต้องการ ออกมาเป็นตัวตน
*
*
*
ฉันไม่เชื่อ ฉัน.....ตามหาตัวตนของฉัน
ตามที่ต่างๆที่ฉันไป แต่ก็ไม่พบ....
ที่สุดท้าย ในโบสถ์.....
ฉันเข้าไป...... ฉันอ้อนวอนต่อพระเจ้าของให้ฉัน
พบตัวฉันเองอีกครั้ง......
ฉันหันหลังไป........


ผู้หญิงผู้ตามหา เเละคงเชื่อมั่นในช่วงเวลาที่อยู่กับตัวของตน......



ผมพยายาม......พยายามแล้ว ได้แค่นี้ ........เศร้า ผมพยายามคิดเเล้วว่าไม่สูญเสีย เเต่ทำไมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

กูถึงเหี้ยเเบบนี้นะ *******
ผมส่องกระจก ผมเห็นเขาของผมเอง .......เขาที่ถูกชักขึ้น
ผมยังคงโง่
ที่ยังโดนตัวตนอีกคนหนึ่ง
หลอกผมอยู่
ผมคงไม่สามารถหลุดไปได้.....
เหงา........


edit @ 2006/06/08 19:01:34

Comment



smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry

เปน ดอปเปอแกงเกอร์อะเป่าแก
ยังไงก้อ รักษาตัวดีๆหล่ะ

#1 By - LittleMonkey - on 2005-08-03 22:26

แก เราอ่านได้ไม่ละเอียดนัก เพราะว่าทำงานอยู่ด้วย แต่เราก็อยากให้แกทำในสิ่งที่แกสบายใจนะ

เพราะอะไรมันอยู่ได้ไม่นานนักหรอก ถ้าไม่ทำสิ่งที่สบายใจตอนนี้ ก็อาจจะไม่มีเวลาอีกเลย

แต่จะทำอะไรคิดให้ทั้งหมดก่อนว่า ทำแล้วจะสบายใจจริงรึเปล่านะ

เรารักแกนะ เป็นห่วง

#2 By py เป็ดจมน้ำตาย (61.91.123.132) on 2005-08-03 22:29

ตกลง"ฉัน"ในเรื่อง นี่เป็นหญิงใช่มะ
นึกว่าชาย ตกจายโหมะ

#3 By boatz (61.91.176.35) on 2005-08-03 22:29

ชอบเรื่องที่ตัวเองแต่งอ่า แต่ว่าที่แต่งออกมานี่มีอะไรเป็นแรงจูงใจป่าวอ่า
พูมินเขียนดีนะ แต่... (บอกในเอมนะ)

#5 By พลอย (61.91.163.251) on 2005-08-03 22:44

ไม่รู้จะเม้นอะไร
เราไม่ใช่คนคารมล้ำลึก หุๆ
(แถมยังปากเสียอีก)
ยังไงก็...รักตัวเองเยอะๆนะ

พยายามเข้า จะรออ่านนะ!!
นิยายแกมีความหมายเสมอ!!

#6 By nu_.-*-*-._nu on 2005-08-03 22:55

เปลี่ยนธีมใหม่แล้วเหรอ
ไม่ได้เข้ามานาน
555555

#7 By Saiyuki on 2005-08-03 22:59

ชิคุง อัพช้าจัง

ยังเปนกำลังใจให้เสมอน้า

#8 By [- KaOru -] on 2005-08-03 23:12

แก เหมือนชั้นจะเข้าใจแกนะ
แกอย่าคิดมาก ทำใจให้สบาย
ไม่ว่าแกเปนไง ชั้นก้อห่วงแกเสมอนะ
มีไรคุยกันได้นะจ้ะแก รักแกนะ

#9 By greeny (61.91.196.121) on 2005-08-03 23:14

อืม
เรื่องนี้มานเปนเรื่องของจิตใจ
ช้านว่าแกแต่งดีแล้วแหละ แต่แกจะสับสนไป
นิดหน่อยก้อคงม่าเปงรายหรอก
ยังไง ถึงแกจะต้องการตัวตนอีกคนของแก แกก้อต้องเข้าใจว่า
ยังไงๆๆนี่ก้อตัวแก ความจริงเป็นยังไง มานก้อเป็นยังงั้นเสมอ
ชิวิตมานมีอารายที่นอกเหนือจากตัวแกเองเยอะ
ออกมาข้างนอก มาโดนลม โดนแดด
มารุ้สึกถึงความเปี่ยนแปลงบ้าง ดีกว่าแก
สู้นะยะ

#10 By RiYa (203.118.84.166) on 2005-08-03 23:22

อ่านแล้วเอ่อ .. รู้สึกว่าคนเขียนต้องมีอะไรในใจเเน่ ๆ เลย
แต่ว่า เค้าก็ไม่รู้ว่ามันคือ เรื่องอะไร ก้อขอเม้นจากเรื่องที่อ่านดีกว่าเนอะ ~

อ่านอยู่ 2-3 รอบนะ พยายามนึกภาพให้ออก

.. รู้สึกว่าจิง ๆ แล้วตัวตนในอดีตอาจจะไม่เป็นอย่างที่อยากให้เป็นก็ได้นะ เขาอาจจะก้าวเลยมา เพื่อดูอนาคตของตัวเขาเอง เเละอาจเพื่อปรับเปลี่ยนจุดบางอย่างเพื่อไม่ให้พบกับปัญหาอย่างปัจจุบัน

... พอเขารู้ปัญหาปัจจุบันเเล้วเขาก็เลยหายกลับไป เพื่อเเก้จุดที่ผิดพลาดอะ... ตัวตนในอดีตก็ไม่ได้หายไปไหนนะก้ออยู่ในตัวของเขาเองเเหละ ถ้าเขาทำตัวให้ผ่านปัญหา ค้นพบความสุขที่แท้จิง ก็จะรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนใหม่
เเล้วพอมองย้อนกลับไป ตอนที่ตัวเองยังมีความสุขกับสิ่งที่สัมผัสไม่ได้อยู่หน้ากระจก ก็จะรู้สึกว่านี่ คืออีกคน ..นี่คืออดีตของเขา

นี่ไง มันก็เหมือนมีสองคน .. คราวนี้คุณก็รู้สึกได้ถึงอีกคนนึง ได้นึกถึง ได้รู้สึกว่าเขาอยู่กับคุณไปตลอดกาล ตราบเท่าที่คุณจำเมื่อวาน จำอดีตของคุณได้


... เเค่ผ่านไปหนึ่งวัน เมื่อวานมันก็อดีตแล้วนะ ...ใคร ๆ ก็หนีความจริงนี้ไม่พ้นนะคะ ทำวันนี้ให้ดีที่สุดนะคะ พุ่งนี้จะได้ไม่เสียใจ อย่าเสียเวลาว่าตัวเองเลยนะคะ

ชิคุงต้องผ่านมันไปได้ ลุกขึ้นมาสู้เนอะ ไม่ว่าจะปัญหาอะไร ^^ ต้องรักตัวเองให้มาก ๆ แล้วก็จะก้าวข้ามมันไปได้ จิง ๆ นะคะ

#11 By cucumber* (203.113.81.74) on 2005-08-03 23:39

ชิ อย่าเครียดนะ
ชิไม่ได้เหงาหรอก
ยังมีเพื่นอีกเยอะที่เห็นว่าชิเป็นคนเก่ง
คนรอบข้าง ไม่ว่า พ่อแม่ ญาติ เพื่อนๆ
ทุกคนรักชิ มองเห็นค่าชิทั้งนั้น
มีอะไรก็พูด ปรึกษากับเพื่อน พ่อแม่ ญาติๆ
ขอให้เปิดใจ เอาแสงสว่างไปไล่ปิศาจ
ที่มันเกาะกินอยู่ในใจให้ออกไปซะ

แล้วอีกไม่นานหรอก ชิได้ความเป็นตัวของตัวเองกลับมา

สู้ๆนะคับ

เราจะเอาใจช่วยนะ
ปล.ผ่านมาเม้นท์โดยพละการ

#12 By ||||e.exist|||| on 2005-08-04 00:39

เป็นตัวของเราเองในแบบที่เราอยากเป็นและมีความสุขนะครับ
แกเรื่องดีฟร่ะ

#14 By poor25hr. on 2005-08-04 06:07

สวัสดีครับ

ยินดีที่ได้รู้จัก

ขอบคุณที่แวะไปเยี่ยมครับ

เรื่องคุณดีนะครับ

น่าจะลองส่งไปลงหนังสือดู

#15 By เบน on 2005-08-04 09:32

ภาพประกอบบล็อกเก๋มาก ๆ

ส่วนเรื่องก็ช่างคิดจริง ๆ เป็นเรื่องที่น่าสนใจมากนะน้อง

แต่ตอนท้ายเรื่องนี่สิ
ไม่เอาน่า... อย่าเหงาเลย
...นะ
ชั้นชอบสีชมพูนะ ><

#17 By ||*Just JaZZ*|| on 2005-08-04 09:49

ถ้ายังคิดว่าเป็นแบบนี้ มันก็คงจะแก้อะไรไม่ได้
ถ้ากำลังใจตัวเองมันไม่มีเหลือ ก็คงจะหลุดจากวังวนนั้นไม่ได้
ชั้นก็ทำได้แค่เป็นกำลังใจให้ แต่ถ้าตัวเองไม่คิดที่จะเอากำลังใจที่ชั้นให้ไปใช้
มันก็แค่นั้นแหละ
ชีวิตคนเรามันก็ต้องขึ้นอยู่กับตัวเอง
ไม่มีใครมาคอยเป็นน้ำพักน้ำแรงให้ตัวเองได้ตลอดเวลา
ถ้าซักวันนึงไม่มีคนนั้นแล้ว ตัวเองจะอยู่ได้ยังไง
พยายามยืนด้วยลำแข้งตัวเองให้ได้
เมื่อกำจัดมันด้วยตัวเองได้
วันข้างหน้ามันจะมาเอง
ตอนนี้แกก็เหมือนหลงทาง
เมื่อหาทางออกเจอ อนาคตที่สุดในสุดปิ๊งก็รออยู่เอง
อ่านเเล้วงงค่ะ
อ่านก่อนเม้นทีหลัง

#20 By แพร (61.91.176.78) on 2005-08-04 17:39

แกมักคิดมากเสมอเรยนะ พยายามเข้า

#21 By hakkai (203.156.75.248) on 2005-08-04 19:37

เรื่องน้ำเน่าก็ทำให้ชีวิตมีสีสันได้

#22 By บุ้กกี้ (221.128.90.127) on 2005-08-04 19:39

ไม่ได้มาเม้นให้นานมากมาย

คิดถึงยะ อิอิ~~~

สักวันนึงจะมีคนที่เปนของแกยะ~~

#23 By Lynnosawa (61.47.101.75) on 2005-08-04 20:16

กรี๊สสสส แต่งดีค่ะ ไอเดียดีนะยะ สยิวกิ้วมากค่ะ
แต่มันแรงค่ะ
ออกแนวหดหู่ >.<

#24 By ~:+: เมี้ยวฝ้าย :+:~ (203.151.140.115 /203.113.36.9) on 2005-08-04 21:08

เอ่อ สวัสดีค่ะ คือว่าเจอบล๊อกนี้โดยบังเอิญ
อ่านเรื่องที่พี่เขียนเเล้วชอบมาก ๆ
อ่านย้อนหลังไปเกือบจะหมดบล๊อกเเล้วอ่ะค่ะ

พี่อย่าเครียดนะคะ หนูคนนึงเวลาเครียด หนูจะมาอ่านฟิค
ถ้าพี่ไม่อยู่ เวลาหนูเครียด หนูจะเอาฟิคทีไหนอ่านล่ะค่ะ
พี่เเต่งเรื่องอีกนะคะ นะคะ เยอะ ๆ ๆ
พี่มีพรสวรรค์มาก ๆ เเล้วหนูจะรออ่านนะคะ

บับบายค่ะ

#25 By mineme (203.156.23.57) on 2005-08-04 21:49

ครั้งนี้เอาแค่เปล่าๆเป็นหลักฐานก่อน(เพราะมะทัน) เดี๋ยวแม่กลับมาเมนท์อย่างจริงจังอีกทีเน่อ

#26 By Reiko the Lion (203.107.198.76) on 2005-08-05 03:37

'l''//
;l;l';'

#27 By (203.150.104.200) on 2006-09-21 21:04

'l''//
;l;l';'

#28 By (203.150.104.200) on 2006-09-21 21:04

#29 By จอย (203.114.110.103 /192.168.1.32) on 2007-03-04 18:43

#30 By อ่เ (222.123.202.152) on 2007-03-09 14:14