ชิส์...ก๊าก

ชีวิตคนเรา มักจะมีการเปลี่ยนเเปลงเสมอ
เรามักจะไม่รู้ตัวว่าเราเปลี่ยนไป
แต่นั้นคือการเปลี่ยนเเปลงที่ไม่มีใครรู้ อาจมีเพียงพระเจ้าเท่านั้นที่ทราบ
แล้วบางครั้งมันก็ไม่เหตุผลด้วย ว่าเปลี่ยนเเปลงไปเพราะสิ่งใด เหตุใด เเละด้วยอะไร ?
*
*
*
ผมเป็นเด็กผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง
ผมเเอบชอบผู้หญิง
ผมชอบเล่นบอล
ผมชอบเหมือนเด็กผู้ชายธรรมดาทุกอย่าง
ผมได้รับการเลี้ยงดูจากพ่อมาโดยตลอด
ผมจึงได้รับรู้เเต่ความรู้สึกของ ผู้ชาย
พ่อไม่เคยให้ผมได้คุยกับผู้หญิงเลย
ตั้งเเต่เด็ก ถ้าท่านเห็นผมอยู่กับเด็กผู้หญิง
ท่านจะดุด่า เเละตีผม
ผมไม่รู้ทำไมท่านถึงทำเเบบนี้
ท่านบังคับไม่ให้ผมคบกับเพื่อนผู้หญิง
ผมจึงมีแต่ผู้ชายเท่านั้นที่เป็นเพื่อน
*
*
*ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ทำไมวันหนึ่ง
ผมถึงอยากรู้ความรู้สึกของผู้หญิง
มันเหมือนเป็นภวังค์ ภวังค์หนึ่ง
แล้วผมก็เปลี่ยนไปโดยที่ผมไม่รู้ตัว
ผม
อยาก
เป็น
ผู้หญิง
*
*
ผมไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้
เเทรกเเซงมาในตัวผมได้อย่างไร
มันมาจากไหนนะ รึมันคือตัวตน
ความต้องการของผมที่เเอบซ่อนไว้ ?
รู้เเค่ว่าอยู่ดีๆมันก็เข้ามา
ผมอยากเป็นผู้หญิง......
ผมรู้เเค่นี้
*
*
ผมแอบซื้อเครื่องเเต่งตัวเเบบผู้หญิง
ซื้อกระโปรงสีดำลายลูกไม้
ผมไม่กล้าลองหรอกนะ
ผมอายที่ผมเป็นเเบบนี้
ผมหัดลองทำตัวเเบบผู้หญิงที่ผมพบเห็น
เเล้วผมก็รู้สึกว่าเป็นแล้วจริงๆ
*
*
แต่เมื่อเวลาผ่านไป เรายอมรับตัวเองได้
ตอนนี้ผมเเต่งตัวเป็นผู้หญิง
ผมสามารถเดินไปไหนมาไหนได้
ผมไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผมถึงกล้า
*
*
แต่ผมก็ยังคงหวาดกลัวสายตาของผู้คนที่มองผม
เขาเห็นผมเป็นตัวประหลาด
ผมคงเป็นตัวประหลาดสำหรับเขา
เขามักมองผมเเล้วยิ้ม
ผู้ชายบางคนก็เข้ามาล้อผม
ที่โรงเรียนพอเขารู้......
เขาก็รังเเกผม เขาทำกับผมไม่เหมือนเดิม
เพื่อนรักที่คบกันมา......
เพื่อนสนิทที่เคยกลิ้งกัน เล่นกันทุกวัน
ไม่มีอีกเเล้ว......
เหลือเพียงเเต่ความรังเกียจ
การรังเเก ดูถูก
*
*
*
ผมไม่เข้าใจว่าทำไม ทุกคนถึงเปลี่ยนไป ?
เพราะผมเปลี่ยนไปเป็นเเบบนี้
ผมมันน่ารังเกียจมากเลยช่ายไหม ?
พ่อผมพอรู้ว่าผมเป็นเเบบนี้
ท่านตีผม ท่าทำร้ายผม
ท่านตัดความเป็นพ่อลูกกับผม
ตอนนี้ผมต้องหาเงินเอง ต้องเช่าหออยู่เอง
เเม้เเต่ที่ทำงานเขาก็ยังมองตัวผมเเปลกๆ.....
ผมไม่รู้ว่าผมทำอะไรผิด
ผมเรียนดี ผมทำตัวเป็นคนดี ผมทำทุกอย่างที่คิดว่าดี
เเค่ความรู้สึกนี้มันเข้ามา ผมเพียงเเค่เปลี่ยนไป
ทำไมทุกคนต้องทำกับผมเเบบนี้
*
*
*
เคยคิดไหมว่าจิตใจน้อยๆของผมรู้สึกยังไงกับ
สายตาของคุณที่มองผม
ผมเป็นตัวของผมเเล้ว
ผมทำผิดตรงไหน
ทำไมทุกคนต้องทำท่ารังเกียจผมด้วย
ผมเป็นขยะของสังคมใช่ไหม ?
การที่ผมเป็นเเบบนี้
ผมรู้ว่ายังมีคนที่เข้าใจ เเละรับผมได้
แต่คนที่ผมรัก ทำไมถึงต้องทำกับผมเเบบนี้
*
*
*
ผมเคยเจอหนังเสือเรื่องหนึ่งที่เขียนเกี่ยวกับ
ดินเเดนเเห่งยูโทเปีย
ดินเเดนที่ไม่มีความรังเกียจ ผู้คนไม่เบียดเบียนซึ้งกันเเละ
มันทำให้ผมรู้สึก อยากเข้าไปสัมผัสดินเเดนนี้สักครั้ง
เเม้เพียงนิดเดียว ครั้งเดียว
ผมอยากสัมผัส.....

ตอนนี้ผมเดินล่องลอยอยู่ในสยาม
กระโปรงลูกไม้สีดำ เสื้อคอเต่าสีขาวที่ผมรัก
เพื่อเเสดงตัวตนของตัวเองออกมา
เพื่อค้นหาว่า
ความรู้สึก
นั้น
มันมาได้อย่างไร ?
แล้วดินเเดนยูโทเปียมันอยู่ที่ไหน ?

ผมนั่งลงที่เก้าอี้ตามทางเดินของสยาม
พยายามค้นคิดเรื่องต่างๆของตนเอง
จนมีผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามานั่งข้างผมๆ
เขาถามผมว่า ทำไมถึงเเต่งตัวเเบบนี้
ผมตอบเขาว่า
ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน เพียงเเต่ผมรู้สึกว่าผมจะต้องเเต่ง
ผมจะเป็นผู้หญิง
เขาถามต่อว่า ทำไปเเล้วรู้สึกดีไหม ?
ผมตอบว่า ก็ดีถ้าไม่มีคนรังเกียจ เเละดูถูกผม เเละสายตาที่จ้องมอง
ผมยังกับตัวประหลาดนั้น
เขาบอกผมว่า
เขาก็ไม่ได้รังเกียจอะไรผมเลย เขาชอบด้วยซ้ำดู น่ารัก เเปลกตากว่าคนอื่น
ขอบคุณครับ ผมตอบเขา
เขาเงียบ....
ผมถามเขา คุณรู้จักดินเเดนยูโทเปียไหม ?
เขาบอก รู้สิ
ผมถามเขาต่อว่า เเล้วผมจะไปดินเเดนนั้นยังไง ?
เขาตอบว่า ไม่จำเป็นต้องไปที่ยูโทเปียหรอก
ในโลกของเรา ก็มียูโทเปียอยู่ตามที่ต่างๆ
อยู่ที่ไหนหรอ ?
มีอยู่ทุกที มีอยู่ทั่วไป เช่นตรงนี้ จุดนี้
ผมงงกับที่เขาตอบ หมายความว่ายังไง
เขาตอบผมว่า ก็หมายความว่าถ้ายูโทเปียหมายถึงเเค่ว่า ดินเเดนที่ไม่มีคนดูถูก
และเบียดเบียนซึ่งกันเเละกัน ที่นี่.....ที่ฉันยอมรับนาย ไม่ดูถูกนาย ไม่เบียดเบียนนาย
มันก็ต้องเป็นยูโทเปียเล็กๆจุดหนึ่งที่เกิดขึ้นมาด้วยสิ
ผมเงียบ.....ลองนึกๆดู.....
*
*
ตอนนี้ผมรู้สึกว่า
อาจจะไม่มีดินยูโทเปียจริงๆเหมือนที่หนังสือ เเละผู้คนบอกไว้ เเต่ภายในโลกของเรา ก็มียูโทเปีย
ขนาดย่อมๆที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ ไม่ดูถูก เเละเบียดเบียนกัน เต็มไปหมด....
ไม่ว่าจะที่นี่ รึที่ไหน ....... เราไม่จำเป็นต้องไปถึงดินเเดนยูโทเปียอันกว้างใหญ่นั้นหรอก
เพียงหายูโทเปียขนาดเล็กๆ จุดๆหนึ่งบนโลกที่กว้างใหญ่นี้ให้เจอก็เพียงพอ เพียงพอที่จะทำให้คุณมีความสุขกับ
ตัวตนที่เป็นคุณ
ผมรู้สึกว่า นี่เเหละคือ "ยูโทเปียของผม"
ส่วนความรู้สึกมันก็เหมือนกับคุณปวดหัว คุณก็คงไม่ทราบเเน่ชัดนักหรอกว่ามันปวดหัวเพราะอะไรยังไง ก็อยู่ๆมันก็ปวดหัว ก็เหมือนความรูhสึกต่างๆที่มันเเพร่เข้าในเส้นสายเลือดของเรา เราไม่รู้หรอกว่าความรูhสึกนั้นมาได้อย่างไร และมาเพื่ออะไร เเต่เรารู้เพียงว่า เราจะยอมรับมัน รึจะเก็บมันไว้ กดไว้ในใจของคุณ.....



ตอนนี้ผมหมดมุขอย่างจริงใจ
จะสอบเเล้วสินี่ ?
วันนี้ผมไม่ไป รร อีกเเล้ว ?
ความเครียด ถามหาผมเเล้ว ?
สงสัยผมต้องออกเดินทางภาคสนามอีกเเล้ว
ไปยังที่ต่างๆที่ผมไม่เคยไป
เพื่อเก็บความรู้ และประสบการณ์......
แต่ก็ไปไม่ได้อยู่ดี
ผมไม่เคยอ่านหนังสืออะไรเลย
ตอนนี้รู้สึกไร้ความรู้ ไร้จิตวิญญาณที่จะเขียน
ขอตัวสักพัก
ทนอ่านเรื่องเเนวเดิมๆไปก่อนนะครับ
รอจนผมค้นพบความคิดใหม่
ผมอยากเขียนเรื่องหลุดโลก
ได้บ้างจัง
ผมก็ไม่รู้ว่ามันจะมาแน่รึเปล่า
น่า มาเเน่......ปีศาจเพื่อนผมบอกผม
บางทีปีศาจของผม
มันก็เป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดคนหนึ่งของผม
เหมือนกัน
งงรึเปล่าครับ ?
ไม่เเปลกที่คุณจะงง
ขอบคุณที่ตามมาอ่านครับ

-.....ถ้ากด Publish-
แล้วผมจะสูญเสียหรอปีศาจ......
ไม่หรอกก็คุณเป็นเพื่อนผมนี่
ผมรักคุณเหมือนกันนะ