ชิส์...ก๊าก

ความรู้สึก ความทรงจำที่หมุนวนไม่เคย
ออกไปไหนจากตัวมนุษย์
เรายังคงชื่อว่า มันยังตราตรึงเเละจดจำอยู่ในตัวผู้นั้น
มันอาจจะเป็นสิ่งที่ดี เเละไม่ดี
วนอยู่ในสิ่งเดียวกัน เเต่หลากความหมาย
คุณจำได้ไหมล่ะ รักเเรกของคุณ ?
*
*
*
กาเเฟ ทุกๆเช้าฉันจะต้องตื่นขึ้นมา
เเล้วจิบกาเเฟร้อนๆ เฝ้ามองออกจากหน้าต่างในบ้านสวน
เล็กๆของฉัน
กลิ่นกาเเฟหอม พร้อมกับบรรยากาศร่มรื่นมักทำให้ฉันสามารถ
นึกเรื่องราวต่างๆได้มากขึ้น

น่าเเปลกที่วันนี้.....ฝนตกตั้งเเต่เช้า
ตกปอยๆทีล่ะนิดๆมันเหมือนวันนั้น.........ความทรงจำที่ซ่อนอยู่ในใจฉัน....
ก็ได้ทำให้ฉันต้องเดินทางเพื่อจะจดจำวันเวลานั้นอีกครั้ง
*
*
*
ฉันเเต่งตัว ชุดเสื้อกระโปรงสีขาวสบายๆ
รองเท้าบูทคู่เล็ก พร้อมกับกับร่มสีส้มสดใส
ฉันกำลังเดินลงบันไดรถไฟฟ้า เพื่อไปลงในที่ๆความทรงจำ
ที่เเห่งความทรงจำของฉัน
สยาม......ที่นี่เเหละที่ๆความทรงจำของฉันหลบซ่อนอยู่
ที่ๆคนผู้นั้นหายตัวไป......ในวันที่ฝนตกปอยๆเเบบนี้
มันทำให้ฉัน อยากจะนึกถึงเหตุการณ์วันนั้นอีกครั้ง
และบางที......ฉันอาจจะได้เจอเขาคนนั้นอีกครั้ง
*
ความทรงจำเล็กๆเริ่มต้นทีร้านเส้นก๋วยเตี๋ยวร้านหนึ่ง
ภายในสยาม ที่ๆที่ทุกอย่างเริ่มต้น
เราสองคนเริ่มต้นกันด้วยต่างคนต่างไม่รู้จักกัน
เราไปนั่งกินอยู่ในร้านนี้เหมือนกัน
และน่าเเปลกที่เราจะเจอกันทุกอาทิตย์
เราพูดกันเพียงสั้นๆทุกๆอาทิตย์
คิ้วหนาๆตั้งๆ ดวงตาโตๆ ที่ฉันยังจำเขาได้
เพลง ความลับ ที่ฉันเตรียมมาให้เขา
เเละเพลง ความลับ ที่เขาเตรียมมาให้ฉัน
ในวันเดียวกัน......
"ความลับที่ฉันซ่อนไว้ ไม่เคยบอกใคร จะอดใจไม่ไหว
ยิ่งฉันใกล้เธอเท่าไร ยิ่งอยากจะเผยใจ ยิ่งสบสายตาก็ยิ่งหวั่นไหว
มันยากเหลือเกินจะเก็บซ่อนความรักเอาไว้
แล้วความลับในใจของเธอ มีฉันอยู่บ้างไหม
โปรดบอกความในใจให้ฉันรู้ทีนะเธอ"
เสียงของพอส เเละโปรเจค H ที่ดังอยู่คนล่ะข้างในหูของฉัน เเละเขา
เราหัวเราะกัน...... เเล้วเราก็เริ่มที่เปิดใจจะมีความรักกัน
นั้นคือวันเเรกที่เราเริ่มจะคบกัน.....
เเละทุกๆครั้งที่เราเจอกัน ก็มักจะเริ่มต้นด้วยร้านเเห่งนี้เสมอ
*
*
ฉันสัมผัสถึงความรู้สึกวันนั้นได้
โต๊ะเค้าเตอร์ตัวนี้.....ที่ฉันกับเขานั่งด้วยกัน
หูฟังข้างหนึ่งของพอส ข้างหนึ่งของโปรเจค H
ยังคงทำให้ฉันจดจำความรู้สึกวันนั้นได้มากขึ้นเรื่อยๆ
[.......อยากย้อนกลับไปวันเเรกที่เราเจอกันจัง.......]
เสียงในใจที่โหยหา

ฉันก้าวออกมาจากร้าน ถนนกลางซอยสยาม
ร่มสีส้มที่ฉันถือมา.....ทำให้นึกถึงความทรงจำของวันนั้นอีกครั้ง
ฉันกางร่มสีส้มกับชุดขาวนี้ ส่วนเธอใส่เสื้อมีฮู๊ดในวันที่ฝนตกปอยๆ....ในยามเช้า
ที่เราเดินกันอยู่กลางถนนตอนเช้าตรู่ ......นึกถึงเวลานั้นจัง
เเละวันนี้ฉันกางร่มสีส้มๆทั้งๆที่มันไม่มีฝน ทั้งๆที่มันไม่มีเเดด
แต่เพื่อซึมซับความรู้สึกของความทรงจำตอนนั้น.......
*
โรงหนังลิโด้ อีกที่หนึ่งที่ฉันคิดถึง
หนังเรื่องเเรกที่ฉันดูกับเธอ
พร่ำหารักในจุดกึ่งกลางของโลก.....
ฉันยังคงจำได้ดี......
ถึงตอนนี้ไม่มีเรื่องนั้นเเล้ว
แต่ฉันก็อดไม่ได้ที่จะไปสัมผัสที่นั่งในโรงนั้น
เเละนั่งลงไป รู้ตัวอีกที
ฉันก็ซื้อน้ำเปล่ามา 2 ขวดซะเเล้ว
น่าเเปลก.....ที่ขวดนั้นได้วางอยู่บนที่นั่งข้างๆฉัน
ที่นั่งเเห่งความว่างเปล่า......
*
ร้านเสื้อเเถวมาบุญครอง.....
เสื้อสีขาวที่ฉันได้เลือกให้เขา
เเล้วเขาได้บอกว่า เหมือนเกย์เลย
เเละที่เขาชวนฉันมาดูบ่อยๆ
ร้านเสื้อเเถวนี้ไง......
[อยากได้เสื้อแบบเหมือนตัวนั้นจัง]
[อยากมีของที่ทำให้นึกถึงเธอ ได้มากกว่านี้]
เเต่เมื่อถึงความทรงจำส่วนนี้ก็ใกล้เข้ามาทุกทีเเล้วสิ......
*
วันที่เธอหายไป.....
เธอเพียงพูดว่า ถ้าผมหายไป คุณต้องนึกถึงผมนะ
ถ้าผมหายไป คุณจะต้องนึกถึงผมนะ
สองคำนี้ทำให้ฉันคิดมากอยู่ทุกครั้ง
แต่เขาก็ไม่ได้หายไปซักที
เรายังคุยกันทางเน็ทเหมือนเดิม โทรศัพท์
แต่เเล้ววันที่เธอหายไป.....
มันก็เริ่มจากฝนที่ตกปอยๆตอนเช้าเฉกเช่นวันนี้
ฉันพบเธอ
เเล้วเธอก็ได้หายไปจากฉัน......
เธอหายไปในที่สุดท้ายที่เราเริ่ม เเละทำมาด้วยกัน
*
*
ร้านไอศรีมข้างทาง
ฉันกับเขามักจะมากินไอศรีม เเล้วเราก็กินเหมือนกันซะด้วย
เรากินเเต่ชอคโกเเลตเท่านั้น.....โรยเเอลมอนท์คนล่ะ 3 ลูก
เเละวันนั้นหลังจากที่เธอรับไอศครีมชอคโกเเลตจากคนขายไป
เธอก็หายไป......หายไปพร้อมกับไอศรีมชอคโกเเลต 3 ลูกนั้น

วันนี้ฉันก็มาถึงจุดสุดท้ายเเล้ว
ฉันสั่งไอติมเหมือนที่เคยกินกับเขาทุกๆครั้ง
"คุณสั่งไอติมเหมือนคุณผู้ชายคนหนึ่งที่ชอบมาที่นี้บ่อยๆเลยนะ"
.....ฉันตกใจ ต้องเป็นเขาเเน่ๆ ฉันถามเขาต่อ
เขามาซื้อครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
"เมื่อกี้นี้เอง"......
ฉันมองไปรอบๆข้าง.....พยายามหาคนๆนั้นให้พบ
ฉันวิ่งๆ วิ่งไปที่จุดต่างๆ
หวังว่าจะได้พบเขาอีกครั้ง ได้พบรักเเรกอีกครั้ง
วิ่งไปที่ร้านก๋วยเตี๋ยว เขาไปในโรงหนังลิโด้
กลางถนนนั้น ร้านเสื้อต่างๆที่มาบุญครอง......
ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม ฉันถึงต้องวิ่งไปตามที่พวกนี้
ฉันอาจจะหวังเล็กๆว่า เขาอาจจะคิดถึงฉันเหมือนกัน.....
แต่เเล้วฉันก็หาเขาไม่พบ......
*
*
ผมขอโทษนะ
ความรักมันเป็นเรื่องของคนสองคนใช่ไหม ?
งั้นก็เเน่นอนว่า ไม่ใช่เเค่คุณที่จะคิดถึงผมหรอก
ผมก็คิดถึง เเละเฝ้ามาจดจำที่เเห่งความทรงจำของเราเหมือนกับคุณ
วันนี้ตลอดเวลา ผมอยู่ข้างหลังคุณตลอดเวลา.....
ผมใส่ฮู๊ดเดินตามหลังคุณตลอดเวลา.....
แต่ก็หลบคุณทุกครั้งที่คุณหันมามอง
ผมอยากให้คุณจำผม.....เเค่ในส่วนอดีตที่เราเจอกันเท่านั้น
ผมอยากให้คุณไม่ลืมผม
คุณจะได้จำผมนานๆ จำว่าผมเป็นรักครั้งเเรกของคุณ
ผมกลัว.....กลัวว่าอนาคต
ถ้าเรายังคบกันต่อไป
ผมกลัวว่าความสุขเเบบนี้จะหายไป
คุณจะลืมผม
ลืมผม......
ผมคงทำใจไม่ได้ ถ้าถึงวันนั้นจริงๆ
ผมเลยหายไป.....
เพื่อให้คุณจดจำความทรงจำสีเทาดีๆที่เราต่างมีให้กัน
บางทีอาจจะดีกว่า ที่จะต้องมองกันในทางเเย่ๆตอนจะจากกัน
ในที่เเห่งนี้ ผมขอโทษนะ
แต่ผมชอบจัง ที่ผมมาที่นี่ เเล้วได้ทำอะไรที่เหมือนกับเรายังคงอยู่
เเต่อีกไม่นานเเล้วล่ะ คุณจะได้พบผมอีกคนเเล้ว
*
*
*
3.33น บ่าย3 โมงที่ช่างเเสนสิ้นหวัง
ฉันหาเขาไปทั่ว เเต่ก็ไม่พบ
ฉันเดินโซซัดโซเซด้วยความสิ้นหวัง
แต่เเล้ว......เมื่อฉันมองไปที่ตรงข้าม
ฉันก็เห็นคนๆหนึ่ง....
ที่เหมือนเขาเหลือเกิน
เเต่ไม่ใช่เขา.......
แต่ฉันหลงรักเขาเข้าเเล้วล่ะ
อาจเพราะ มีตัวของคุณซ่อนอยู่ในตัวเขาก็ได้........

เรื่องนี้ขอมอบให้
คุณคนนั้น รักเเรกของผม

[- ผมก็เหมือนผู้หญิงคนนี้เเหละ ที่ไม่เคยลืมความทรงจำที่อยู่กับคุณเลยนะ
เเต่ผมไม่ได้ต้องการอะไรหรอกนะ เเค่อยากให้รู้ว่าผมไม่ลืมคุณเท่านั้นเอง........-]

>>อ่านตอนต่อไปได้ที่ของผู้หญิงคนนี้ได้ที่
เรื่อง สวน เเละ ตรงข้าม

ขอโทษนะที่ให้มาอ่านเรื่องอะไรก็ไม่รู้ เนอะ......