ชิส์...ก๊าก

**ก่อนที่จะอ่านเรื่องนี้ ควรอ่าน เรื่อง สวน ตรงข้าม ความทรงจำสีเทา เสียก่อน**

ดูเหมือนความรัก....ของฉันกับเขา
จะราบรื่นไปด้วยดี เราพยายามที่จะเข้าหากัน
เราพยายามที่จะสื่อสารกันให้เข้าใจ
เเม้เราจะต่างกัน เเต่เขาก็ช่วยทำทุกอย่าง
ให้ฉันกับเขาเข้ากันได้
เสื้อสีเทา......คาปูชิโน่.....หนังเเนวรักสยองขวัญ
การกระโดดสองขา ........
ล้วนทำให้เรารู้สึกถึงกันเเละกันได้มากขึ้น
แต่บางสิ่งบางอย่างในจิตใจฉัน.....
มันยังคงติดค้างในใจ
*
*
*
ความรู้สึกคำว่า รัก จริงๆของฉันกับเขาคืออะไรนะ
ฉันไม่เข้าใจถึงสิ่งนั้น
ฉันรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างในตัวเขา
เหมือนฉันจะติดภาพบางอย่างในตัวเขา
เเทรกลงไปในตัวของเขา......
เพราะเขา"เหมือน"ยังไงล่ะ
*
*
ทำไมฉันถึงจะต้องมาคิดมาก
เรื่องพวกนี้ด้วยนะ ทั้งๆที่ฉันมีความสุข
เขาก็มีความสุข มันคงเป็นสิ่งที่ติดอยู่ในใจ
พูดตรงๆ ฉันอยากรักเขา เหมือนที่เขารักฉัน
บางทีฉันอยากรักเขาในตัวตนของเขาจริงๆ
ฉันจึงจำเป็นต้องบอกความรู้สึกข้างในกับเขา
และฉันอาจรู้สึกผิด
*
*
เรายังคงเจอกันในสยาม ฉันยังคงชอบนั่งม้านั่ง
ฉันเริ่มด้วยคำง่ายๆ ที่มันอาจไม่ง่ายเหมือนคำพูดนั้น
"ขอโทษนะชิน"
"ขอโทษอะไรครับ" เขาตอบมา
เขามักจะพูดครับกับฉันทุกๆครั้ง
ทำให้คนที่เรียบร้อยอย่างเขาดูสุภาพมากยิ่งขึ้น
"ขอโทษที่ฉันรักเธฮในความเป็นเธอไม่ได้"
ฉันพูดต่อ.....
"ผมไม่เข้าใจครับ"
เขาตอบกลับมา ฉันยังรูสึกบางอย่างติดอยู่ในใจ เหมือนอยากจะระบาย
อะไรสักอย่างออกมา
"ก็ขอโทษที่ฉันอาจจะไม่ได้รักนาย ตรงที่นายเป็นนาย"
"เเล้วรักผมเเบบไหนเหรอครับ"
"ไม่รู้สิ" ฉันเงียบ.....
"อ่าวบอกมาเถอะมีเรื่องอะไรเหรอครับ"
"ฉันรู้สึกรักบางสิ่งบางอย่างในตัวนายมากกว่าที่เป็นนาย เหมือนมีอะไรที่เหมือนเขาคนนั้น"
"หือ เขาคนไหนครับ"
"ชิน"
"ชิน.....ก็ผมนี่ครับ"
"ฉันหมายถึงคนชื่อ ชิน รักแรกของฉันน่ะ"
"ชื่อเหมือนผมเลยนะครับ"
"ไม่ได้เหมือนอย่างเดียวหรอก"
"อะไรอีก"
"หน้าตา ความสูง ทรงผม คิ้วตั้งๆเข้มๆ ดวงตากลมโต"
"ขนาดนั้นเลยเหรอ"
"อือ ฉันรู้สึก บางที ฉันรู้สึกว่า นายเป็นเขา ในความรู้สึกของฉัน"
"อือครับ เเล้วทำไมเหรอครับ"
"ฉันรู้สึกแย่น่ะ....."
"แย่ทำไมน่ะ ผมเหมือนเขาเเล้วไม่ดีเหรอครับ"
"เปล่า มันเเย่ตรงที่ ฉันกำลังคิดอะไรอยู่
ทั้งๆที่ฉันกำลังใส่เสื้อสีเทาตัวนี้ กำลังกินคาปูชิโน่
กำลังกระโดดขาสองข้างพร้อมกับนาย กำลัง
ทำอะไรกับนาย เเต่ทำไมนะ ฉันถึงนึกถึงเขาตลอดเวลา
ทำไมฉันยังคงลืมเขาไม่ได้ ทั้งๆที่นายทำทุกอย่าง
เพื่อฉัน ทำเพื่อให้เราอยู่กันได้ แต่ดูฉันสิ ฉันคิดถึงตัวเขา
ซ้อนกับตัวนายอยู่......ขอโทษนะ" ฉันพูดออกมาเหมือนระบายบางสิ่งบางอย่าง
ที่มันหนักอกมานานได้ออกไป
"คิดมากน่า"
"หา"
"ใช่ว่าคุณจะคิดคนเดียวซะหน่อย ผมก็มีปัญหานะ เเต่ผมไม่พูด"
"ปัญหาอะไร"
"ผมกลัวจะต้องเสียใจอีก"
"ทำไมล่ะ"
"ตอนนี้ผมอยู่ปี 3 ใช่ไหม"
"อือ"
"รู้ไหมทุกปีช่วงนี้เเหละ ช่วงที่ผมเริ่มเจอคุณ จะเป็นช่วงที่ผมจะมีความรักทุกปี
เเล้วผมก็จะอกหักทุกปีมันเป็นแบบนี้มาตั้งเเต่ ม.6 ตอนผมเจอคุณ ผมก็ต้องรวบรวมความกล้านะ
เราเดินสวนกันตั้งนานจำได้ไหม เพราะผม ผมก็กลัวที่จะต้องเสียใจเหมือนทุกๆปี
แต่เพราะผมรูสึกรักคุณ ผมถึงต้องกล้าไงครับ"
"อือ"
"คุณไม่ต้องคิดมากหรอก ผมขอให้คุณรักผมเท่านั้นก็พอ ไม่ว่าจะรักผมเป็นใคร
ไม่ว่าคุณจะเห็นผมเป็นอะไร ความรักมันเเยกไมได้หรอกนะ ผมเชื่อ แยกไม่ได้
หรอกว่ารักเขาเพราะอะไร ยังไง มันไม่มีเหตุผลหรอก ผมอาจจะเหมือนเขาจริงๆ
เเต่ผมก็คงเชื่อว่า คุณก็ยังคงรักผม"
"ขอบคุณนะ"
"เเล้วผมก็คิดว่า คุณมีความคิดเเบบนี้ก็ดีนะ"
"ไมล่ะ"
"มันจะได้ทำให้เรารักกันมากขึ้นไงครับ มีปัญหาก็บอกกันช่วยกันเเก้
ความผูกพันธ์มันก็มาจากตรงนี้เเหละ"
"รู้จัก "distance ไหม"
"ระยะห่างเหรอ"
"อืม รวมถึงความเเตกต่างด้วย"
"หืม เเล้วทำไมเหรอ"
"เชื่อไหมว่า คู่รักทุกคนล้วนมี "distance"ของเเต่ล่ะคู่"
"อืม เราก็มีใช่ไหมล่ะครับ"
"อือ"
"เเล้วคุณเชื่อไหมว่า"distance"ของแต่ล่ะบุคคล มันเดินทางไปเป็นเส้นตรง
ตลอดเวลา มันพุ่งไปตามเส้นสายความรู้สึกของเเต่ล่ะบุคคล แต่มีสักกี่คู่
ที่"distance"ของพวกเขาจะมาบรรจบกันได้"
"คุณรู้เรื่อง "distance" ด้วยเหรอ"
"เปล่า ผมมั่ว"
"สัญญาไหมล่ะว่าจะทำ "distance"ของเราทั้งคู่ ให้บรรจบกัน
แม้มันจะห่างกันเเค่ไหน"
"สัญญา"
"สัญญานะ ขอบคุณครับ"
*
*
*
"มอง "distance" นั้นสิ
คุณสัมผัสได้ไหม "distance"ระหว่างเรา"

"คุณสัมผัส คุณรู้สึกไหม ด้ายสีเเดงที่ผูกมัดเราอยู่
มันเปราะบางไหม แล้วอะไรล่ะที่เชื่อเราไว้ด้วยกัน
หากไม่ใช่หัวใจที่โหยหาคำว่า รัก"

"มองดู"distance"นั้นสิ ยังทันนะ"
"พยายามถึง "distance"ของพวกคุณด้วยล่ะ"
*
*
*
ตื๊ด ตื๊ด.....
"ฮัลโหล ชินเหรอ"
"ครับ รู้ได้ไง"
"ทำไมจะไม่รู้ล่ะ ทำไมเสียงเเปลกๆ ไม่สบายเหรอ
วันนี้ยังดีๆอยู่เลยนิ"
"จำผมไม่ได้เหรอ ชิน รักเเรกของคุณไง"

To something
Distance between you and me I hope it
can converge........I try to make it I try to dream
but devil in my tear make me sad
make me numb
It impossible
but I still love you ........die

หมดมุข หมดมุข ช่วงนี้จะสอบเเล้ว หากไม่ได้เข้าบลอคใคร
ผมขอโทษด้วยนะครับ งานเยอะมาก
เครียด เครียด เครียด
กลัว กลัว กลัว
รัก รัก รัก
มันอยู่ในชีวิตผม ?