ชิส์...ก๊าก

ใครเป็นคนกำหนดกันนะ
ว่าสิ่งมีชีวิต หรือบางสิ่งบางอย่าง
ที่จะสมควรเคียงค่าพอที่จะเรียกว่า
มนุษย์
จะต้องมีความคิด ความรู้สึก จิตใจ
มีสิ่งใดที่จพิสูจน์ได้ว่า
พวกเขานั้นคือ มนุษย์
*
*
น้ำตาที่ยังคงไหลออกมาด้วยความ
สิ้นหวัง ที่ไหลมาอย่างไม่ขาดสาย
และมือของชายหนุ่มที่ยื่นเข้ามา
ท่ามกลางรอยยิ้มที่สีหม่นที่รายรอบกาย
พร้อมหน้ากากแก๊สสีเทา
ร้องไห้ทำไม สูดเอ็นโดฟินนี่สิ
ฉันได้ยินเสียงนั้น เลือนลางเหลือเกิน
เอ็นโดฟินงั้นเหรอ ?
นี่ฉันกำลังสิ้นหวัง กำลังร้องไห้
เพื่อสิ่งใดกันนะ ?
ทำไมฉันถึงไม่เลือกทางแห่งความสุข
เลือกทางที่จะลืมความสิ้นหวัง ลืมความรู้สึกนี้.....
มันคงจะทำให้ฉันลืมสิ้นทุกอย่าง
มือของฉันสั่นพลางหยิบหน้ากากแก๊สออกมาจากมือชายผู้นั้น
มือที่สั่นนั้นจับมันมาประกบมันลงที่ใบหน้า
มือขวาจับท่อแก๊สพลางกด ควันสีขาวเทา พลุ้งไปเต็มใหน้าของฉัน
ฉันค่อยๆสูดมันเข้าไป
ฉันรู้สึกว่ามีบางสิ่งยางอย่างกำลังวิ่งวนรอบตัวฉัน
มันแพร่เข้ามาที่สายเลือด ความเย็นที่แพร่ตามการเคลือ่นไหวของมัน
อารมณ์ความรู้สึกเลือนรางเหลือเกิน......
ฉันรู้สึกตาพร่ามัว แต่หน้าแปลกว่า
ที่มุมปากของฉัน กลับเผยรอยยิ้มออกมา.......
ฉันรู้สึกร่างกายกำลังล้มลงไป
สายตามองขึ้นฟ้า

เห็นบางสิ่งบางอย่างที่ลอยอยู่อย่างตะหง่านฟ้า
มันลอยอยู่ได้อย่างไรนะ มันคืออะไรนะ
ก่อนที่ฉันจะคิดได้
ฉันก็รู้สึกมีความสุขจนไม่อยากรู้อะไรซะแล้ว......
*
*
คุณ ไม่เป็นอะไรนะ
เสียงเรียกหนึ่งที่ดังเข้ามาในหูของฉัน......
นี่ฉันหลับไปรึ......หลับไปนานเท่าไรนะ ความคิดต่างๆเริ่มรุมเร้าเข้ามา
ภายใต้สติที่ๆค่อยกลับมา
ทำไมคุณถึงสูดสารเอ็นโดฟิน คุณคือความหวังของพวกเรา
ฉันลืมตาขึ้นเห็นชายหญิงสองคนที่สวมชุดลายดอกสีส้มที่จับฉันไป
ตอนนั้น คนหนึ่งเฮดโฟนตลอด กับหญิงคนหนึ่งที่ขอบตาดำ
เมื่อฉันสังเกตพวเขาใกล้ๆ ดวงตากลมโตของผู้ชาย
แล้วผมสีทองอ่อนของผู้หญิง ช่างงดงามเหลือเกิน
ฉันไม่สามารถช่วยโลกนี้ได้หรอก ฉันสิ้นหวัง ฉันรู้สึกว่ามันยากเกินไป
ที่จะช่วยทุกคนในโลกนี้ ด้วยมือสองข้างที่ว่างเปล่า......ฉันตอบเขาไป
พวกเราไม่ปล่อยให้คุณทำคนเดียว
พวกเรากำลังตามหาคุณอยู่ จนพบคุณสลบ
ไปพร้อมหน้ากากเอ็นโดฟินที่ยังคาหน้าคุณอยู่
ทำไมฉันไม่กลายเป็นเหมือนพวกเขา
ฉันถามพวกเขาขึ้นมาด้วยความสงสัย
พวกเราฉีดแอนตี้ไวรัสให้คุณ ตอนนี้คุณเป็นมนุษย์ปกติ
แอนตี้ไวรัส ? หมายความว่ายังไง มันเกิดอะไรขึ้น
แอนตี้ไวรัส Opelie คือแอนตี้ไวรัสที่จะไปปรับให้ความเป็นมนุษย์กลับมามีความรู้สึกอีกครั้ง
Opelie ?
ตอนนี้คุณควรจะรับรู้เรื่องราวต่างๆได้แล้ว
เรื่องราว?
คุณสงสัยบ้างไหมว่าทำอยู่ดีๆคนทั้งโลกถึงกลายเป็นแบบนี้
ทั้งที่น่าจะมีผู้ที่ยังคงเข้าใจ
และเลือกทางที่ถูกต้องในการเลือกที่จะมีความรู้สึกที่ยังคงเป็นมนุษย์
เพราะอะไร ?
เพราะเหตุการณ์วันนั้น วันที่เราเรียกว่า
คำพิพากษาจากพระเจ้า
เป็นวันที่ปล่อยก๊าซเอ็นโดฟินไปตามจุดต่างๆของโลก
เพื่อคัดสรรผู้ที่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะเป็นมนุษย์
แต่ผลก็คืออย่างที่เห็น ทุกคนไม่สามารถเอาชนะ
สารเคมี สิ่งควบคุมทางสมอง ที่คอยชักใย
พวกเขาอยู่ตอนนี้
ทำไมเอ็นโดฟินเหล่านั้นถึงควบคุมมนุษย์เหล่านั้นได้ ?
ไวรัส..... ไวรัสที่สกัดคิ้นค้นออกมาจากคอมพิวเตอร์
ที่แอบแฝงตัวอยู่ในเอ็นโดฟินเหล่านั้น มันจะเข้าควบคุม
สมองของมนุษย์ เข้าไปปรับเปลี่ยนโคโมโซมคู่ที่ 14
ไต 8512 ที่จะเปลี่ยนให้มนุษย์มีความรู้สึกได้เพียงแบบเดียว
แล้วหลงระเริงอยู่กับมัน อย่างที่คุณเห็นจากรอยยิ้มสีหม่นเหล่านั้น
แต่คุณมีแอนตี้ไวรัส ทำไมคุณถึงไม่จัดการมันให้แพร่
เพื่อช่วยเหลือผู้คนเหล่านั้น ?
ก็พวกเรารอคุณอยู่ คุณคือผู้เดียวที่จะแพร่แอนตี้ไวรัสได้
โดยที่คุณจะแพร่มันออกมาจากเสียงเพลงของคุณ พร้อมแอนตี้ไวรัส
ที่จะติดตั้งให้มันแฝงตัวไปกับเส้นเสียงเพลงที่ออกมาจากตัวคุณ

แล้วเราจะทำกันที่ไหน ?
มีที่เดียวเท่านั้น ที่จะทำได้พร้อมกับทั่วโลก
Drive heaven
มันคือที่ไหน
สิ่งที่ลอยอยู่กลางท้องฟ้า อาณาจักรที่ประธานาธิบดีโลกสรรสร้างขึ้น
ที่นั้นจะมีที่ๆเดียวที่สามารถถ่ายทอดเสียงของคุณผ่านไปตามส่วนต่างๆ
ทั่วโลกได้พร้อมกัน
เราจะไปที่นั้นได้อย่างไร
เราจะไปด้วยกันเดี๋ยวนี้แล้ว ลุกขึ้นมา สวมชุดนี้ซะ
เธอพูดพลางยื่นชุดสีส้มลายดอกมาให้ฉัน
ฉันถอดเสื้อ พลางสวมใสเสื้อลายดอกนั้น
ผู้หญิงคนนั้นจูงมือฉันให้ลุกขึ้นจากที่นอน
พลางเดินไปพร้อมกับผู้ชาย แต่น่าแปลกที่ผู้ชายนั้นเดินแยกไป
เขาจะไปไหน
ก็จัดการให้เราขึ้นไปข้างบนนั้น
เธอจูงมือฉันพลางเดินมาในที่ๆหนึ่งที่เป็นพื้นสีขาวนูนขึ้น
เธอพาฉันขึ้นไปยืนบนนั้น พลางจับมือ
นี่คืออะไร ?ฉันถาม
เครื่องเคลื่อนย้ายมวลสาร มันจะพาเราไปสู่ Drive heaven
ฉันสงสัยอยู่อย่างหนึ่ง ทำไมพวกเธอถึงต้องช่วยฉัน
อาจเพราะเราสามคนเคยผูกพันกัน

สักพักฉันรู้สึกเหมือนตัวของฉันและเธอโปร่งใสขึ้น
เหมือนมีบางสิ่งแว๊บๆจึ้นผ่านสายตาฉัน สักฉัน
ก็รู้สึกตัวว่ามาอยู่อีกที่หนึ่งแล้ว
ฉันอยู่อยู่ในห้องสี่เหลี่ยมห้องหนึ่งพร้อมกับผู้หญิงคนนั้น
มีประตูอยู่บานหนึ่ง บนประตูมีป้ายสีขาวติดไว้ว่า
Alterna
เราต้องเข้าไปในห้องนี้รึฉันถามเธอผู้นั้น
ใช่ก่อนที่เราจะเข้าไปถึงห้องที่แพร่กระจายเสียง
นั้นเราต้องผ่านห้องต่างๆ 3-4 ห้อง นี่คือห้องแรก
มันคือห้องอะไร ? แต่เธอก็ไม่ได้ตอบกลับมา
เธอจูงมือฉันพลางเปิดประตูแล้วเดินเข้าไปในห้องนั้น
เมื่อก้าวข้าวประตูนั้นเข้ามาสู่อีกห้อง
สายตาฉันบรรจบกับผนังห้องที่เป็นลายดอกไม้สีชมพู
ในห้องแบ่งเป็นสองส่วน มีส่วนเดินผ่านไปสู่อีกห้อง
แล้วส่วนที่มีประตูใสๆ และผนังใสๆกั้น
ฉันมองเข้าไปในผนังใสๆนั้น
ฉันเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง เธอสวยดวงตากลมโต
ผมสีดำขลับ เธอสวมชุดเหมือนตุ๊กตา
เธอคือใครฉันถามผู้หญิงคนนั้น
เธอมีชื่อว่า alterna
เธอเป็นจักรกลรุ่นที่สองที่ถ่ายทอดสืบเผ่าผันเป็นรุ่นที่สอง
จากรุ่นแรก
จักรกล ? ฉันตกใจกับคำนี้ อาจะเป็นเพราะเธอคนนั้นดูเหมือนมนุษย์

มากเหลือเกิน
เธอเป็นผู้ที่จะมาแทนเผ่าพันธุ์ที่เรียกว่า มนุษย์
ประธานาธิบดีโลกต้องการที่จะยึดครองโลก และปลูกเผ่าพันธุ์ใหม่
สปีชี่ใหม่ให้ถือกำเนิดขึ้นแทนเผ่าพันธุ์มนุษย์
หมายความว่าหุ่นยนตร์พวกนี้สามารถสืบพันธ์ได้ ?
ใช่ มันสามารถสืบพันธ์ จากอสุจิสเทรัสของหุ่นยนตร์
เพศผู้ได้ โดยที่สามารถออกลูกได้เหมือนมนุษย์
โดยมีสารพันธุกรรม ยีนควบคุม
ลักษณะเหมือนจากพ่อกับแม่สู่รุ่นลูก
มีการ crossing over
เพราะหุ่นยนตร์รุ่นนี้มีความเหมือนมนุษย์ที่สุด
ทั้งมันสมอง และหัวใจ ผิวหนัง ร่างกาย
ก็สังเคราะห์มาเหมือนกับมนุษย์จนหมดสิ้น
โดยที่เธอเกิดมาจะมีระบบความทรงจำที่จะป้อน
ข้อมูลความทรงจำต่างๆให้เธอ ว่าเธอคือมนุษย์
เธอมีพ่อแม่ เธอเป็นสิ่งมีชีวิต มีความทรงจำอย่างไร
เเละจักรกลพวกนี้ย่อมมีอายุขัยตาม
แต่ล่ะสภาพของเเต่ล่ะจักรกล
เธอเกิดมานานเท่าไรแล้ว
4สัปดาห์
ฉันอยากเข้าไปคุยกับเธอได้ไหม
ได้ เธอเดินไปกดบางสิ่งบางอย่างที่ผนัง ทำให้
ประตูที่ผนังใสๆนั้นเปิดออก ฉันเดินเข้าไป
สิ่งที่ฉันสัมผัสได้จากการเดินเข้าไป
เสียงเพลง......เพลงที่ฉันคุ้นเคย

The thunder and the rain called you and you came
We didn't need to say much to communicate
Now it's different; 99% is misinterpreted

ฉันเดินเข้าไปใกล้เธอที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สีขาว น่าแปลกที่เธอไม่ขยับตัว
ฉันเข้าไปจนเห็นเธออย่างชัดเจน สายตาเหมอลอยที่มอง
ออกไปเพียงข้างนอก เหมือนเด็กน้อยที่ไร้เดียงสา
ที่เพิ่งเกิดมาลืมตาอยู่บนโลกนี้
ฉันเข้าไปที่ด้านหลังของเธอ ก้มลงมาข้างๆตัวเธอ
เธอชื่ออะไรฉันถามจักรกลนั้น
Alternaเธอขยับปากแล้วพูดได้เหมือนมนุษย์ปกติ

I really wanna tell you something
This is just the way I am
I really wanna tell you something, but I can't
You make me want to be a man

เสียงเพลงยังคงบรรเลงต่อไป
ฉันยังคงพูดกับเธอ สายตาขอวงเธอเริ่มมามองที่ฉัน
คุณเป็นสิ่งมีชีวิตสปี่ชี่ไหน เธอถามฉัน
ฉันเป็นมนุษย์ ฉันตอบเธอกลับไป
คุณไม่ใช่มนุษย์ ฉันสัมผัสได้ คุณไม่มีความเป็นมนุษย์
คุณเป็นสิ่งมีชีวิตสปี่ชี่อื่น คุณโกหก คุณโกหก

ถ้าฉันเป็นสิ่งมีชีวิตสปีชี่อื่น ทำไมฉันถึงสามาถติดต่อกับเธอได้กันนะ
ฉันพุดกับเธอพลางเอามือลูบไปที่ปากเรียวบางของเธอ
สัมผัสที่ได้คือความนุ่มที่น่าหลงใหล
ถึงยังไงคุณก็ไม่ใช่มนุษย์ มนุษย์ตอนนี้มีเพียง สามคนเท่านั้น
คือฉันพ่อ (Meden)แม่(Nei )

Arguments that have no meaning
This is just the way I am
You really wanna tell me something, but you can't
You make me want to be a man

ก็คงใช่ ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าตัวเองเป็นมนุษย์ล่ะ มือของฉันเริ่มลูบ
ลงไปตามร่างกายของเธอ จนถึงเนินอก
เพราะว่าทุกคนเรียกฉันว่า มนุษย์ (Human) ฉันถึงเป็นมนุษย์
เอาเถอะ รอฉันสักพักได้ไหมรอฉันกลับมา ฉันจะมาสอนให้เธอ
เป็นมนุษย์ ฉันพูดกระซิบที่ใบหูของเธอพลางเอาลิ้นเลีย
ไปที่ติ่งหู แต่เธอกลับไม่รู้สึกถึงสิ่งใดเลย
.เธอเงียบไป
ฉันเดินออกมา ก้าวออกมา
ในใจยังคงมีคำถามมากมาย เกี่ยวกับจักรกลนี้
แต่รู้คำตอบไปก็คงทำอะไรไม่ได้ ฉันรู้เพียงอย่างเดียว
ฉันจะไม่ยอมให้สิ่งมีชีวิตแบบนี้มาแทนที่

เผ่าพันธุ์มนุษย์ที่มีวัฒนธรรม
มีความรู้สึกมีจิตใจ มีชีวิต มีอารมณ์ มีการพึ่งพาซึ้งกันและกัน
มีครอบครัว มีความผูกพันธ์ มีการดำรงอยู่วางรากฐาน
มาช้านานไม่ใช่
หุ่นที่มีหัวใจแต่ไร้ชีวิตตัวนี้

-M&N- Special edition2 -Alterna-