ชิส์...ก๊าก

ผมเคยคิดว่าชีวิตของผมไม่ปกติ
ผมเคยคิดว่าผมแตกแยกจากคนอื่น
ผมคิดว่าผมเป็นสิ่งผิดปกติ
เป็นที่รังเกียจของสังคม
แต่มันเป็นเพียงความทรงจำสีเทาที่เลือนลางเท่านั้น
*
*
เพียงแค่บางสิ่งบางอย่างที่วิทย์ศาสตร์เรียกว่า ยีน กำหนดผมขึ้นมา
ทำให้ผมหลงรัก และมีอารมณ์ทางเพศกับเพศเดียวกัน
มันแค่ทำให้ผมเจอสิ่งที่โหดร้ายเท่านั้น
การรุมแกล้งในสมัยเด็ก คำด่าที่เพื่อนๆผมชอบด่า
ไอ้ตุ๊ด ไอ้เกย์ แล้วก็ใช้ผมเป็นเบ๊
ไม่งั้นผมจะโดนพวกเขารังแก ทั้งๆที่ผมเองก็ไม่ได้ทำอะไรเลยเพียงนั่งเฉยๆ
พ่อรับไม่ได้ ที่มีลูกแบบผม ชอบพูดส่อเสียอดผมบ่อยๆ
มันทำให้ผมรู้สึกเก็บกดตั้งแต่เด็ก และทำให้ผมยอมรับตัวเองไม่ได้
ทำร้ายตัวเองร้องไห้ นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น
เมื่อไหร่ผมจะหายเป็นเกย์นะ เมื่อไหร่นะ ผมอยากเป็นผู้ชายธรรมดา
นั้นคือสิ่งที่ใจผมเรียกร้อง
ผมเป็นชอบแต่งเรื่อง เขียนหนังสือ ระยะแรกผมเขียนเฉพาะเรื่อง
ความรักที่มีต่อกันและกันของหนุ่มสาวธรรมดาที่ดูสดใส
แต่ผมรู้ตัวว่าผมเขียนได้ไม่นาน แนวทางของผมก็เปลี่ยนไป
แนวผมเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ sex ซาดิส ฆาตกรรม
ทั้งๆที่ผมไม่เคยที่จะมี sex รึแตะต้องไรสักครั้ง
แต่นั้นรู้ไหม มันอาจคือความกบเก็ด มันอาจจะเป็นปีศาจในตัว
ที่เก็บกดมานานแสนนาน
ความรุนแรง ?
การดูถูก ?
เลิกคบ ?
มิตรภาพที่แตกสลาย ?
สิ่งเหล่านั้นคอยหลอกหลอนและตอกย้ำผมให้รู้ว่า
ผมไม่ควรที่จะเป็นแบบนี้
ผมอยากเป็นผู้ชาย
ผมอยากชอบผู้หญิงแล้วมีอารมณ์ทางเพศด้วย
*
*
จนผมอยู่ภายใต้เมฆหมอก เมฆหมอกแห่งความฝัน
บางสิ่งบางอย่างถามผมว่า อยากเป็นผู้ชายไหม
ผมตอบตามสัญชาติญาณที่อยู่ในจิตใจตอนนั้นผมคงคิดทบทวนไม่ได้ใน
เมฆหมอกนั้นบอก ใช่ แล้วบางสิ่งบางอย่างก็เอยปากบอกว่า
เจ้าจะสมปรารถนา
*
*
รู้ตัวอีกทีผมก็อยู่บนเตียงนอน
ผมรู้สึกตัวเองเบาหวิว
ผมเปิดคอมเล่น
เปิดรูปโป๊ของผู้ชายที่มันควรจะอยู่ในคอม
แต่น่าแปลกที่มันกลายเป็นรูปผู้หญิงเปลือยทั้งหมด
แล้วผมก็มีอารมณ์เพศขึ้นมาด้วย
ผมแทบจะดีใจที่สุด
ผมกระโดด โลดเต้น ตามจังหวะเพลงแสนเหงา
ของ Stephen Fretwell
นี่ผมกลายเป็นผู้ชายแล้ว
ผมไม่ใช่เกย์แล้ว
*
*
ผมสามารถเข้ากลุ่ม ผู้ชายได้
โดยที่เขาทดสอบผมว่าไอ้นั้นของผมโด่ขึ้นมารึเปล่า
แล้วเขาก็ยอมรับผม และไม่ดูถูก ไม่มีเหมือนอะไรมาติดขวางกั้นความสัมพันธ์
เหมือนวันก่อนๆ
ดูเหมือนผมจะมีความสุข แต่แล้ว
ผมก็รู้สึกว่าบางอย่างของผมหายไป
ผมไม่สามารถเขียนเรื่องได้ตามปกติ
เหมือนมือของผมจะไม่ไปตามผมต้องการ
ความคิดยังคงติดขัด ไม่รู้เป็นเพราะอะไร
ผมพยายามทำให้ได้ แต่มันก็ไม่ราบลื่นเหมือนก่อน
เพราะอะไรกันนะ ผมพยามยามค้นหาว่าสิ่งใด
ตแต่สุดท้ายความคิดของผมที่คิดคือ และมันคือคำตอบ
เพราะผมไม่ใช่เกย์
*
*
ผมมาคิดทบทวนอีกที บางสิ่งบางอย่างที่ธรรมชาติกำหนดมา
ตัวยีนที่ควบคุมผม มันทำให้ผมเป็นธรรมชาติที่สุด
นั้นคือสิ่งที่ธรรมชาติมอบมาให้ผม
ผมเป็นเกย์ แต่มันไม่ได้มาเพียงอย่างเดียว
มันมาถึงพรสวรรค์ ความสามารถ และบทเรียน ความรุนแรงของชีวิต
อารมณ์ที่อ่อนไหว
สิ่งเหล่านี้ถ้าผมไม่เป็นเกย์มันอาจไม่เกิดขึ้นกับผม
มันถึงกับทำให้ผมน้ำตาไหล
ตอนนี้ผมเข้าใจในสิ่งที่ธรรมชาติมอบให้กับผมแล้ว
ผมเกิดมาเพื่อเป็นเกย์แบบนี้ ผมไม่ควรต่อต้านตัวผมเอง
ผมไม่ควรต่อต้านความรู้สึกของผมเอง
เพราะนั้นคือสิ่งที่สมดุลที่สุดของผม
ผมอยากกลับมาเป็นเกย์
ผมเข้าโบสถ์และขอพรขอให้ผมกลับมาเป็นเหมือนเดิม
*
*
แล้วผมก็มองอยู่ที่หมอกมันเหมือนที่เดิม
บางสิ่งบางอย่างถามว่า
เจ้าเข้าใจในความหมายที่เจ้าเป็นรึยัง
ผมบอกว่าเข้าใจแล้ว
นั้นแหละสิ่งที่เป็นเจ้า สิ่งนั้นพูดออกมา
มีหลายคนที่เป็นเหมือนเจ้า
ข้าอยากให้เจ้าช่วยพวกเขา
ให้พ้นจากความทุกข์เหมือนกับเจ้า
หวังว่าเจ้าคงทำได้
*
*

แล้วผมก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมดูมันง่ายๆเหลือเกิน
รูปโป๊ในคอมกลับมาเป็นผู้ชาย ผมมีอารมณ์เพศกับผู้ชายเหมือนเดิม

ผมสามารถสร้างสรรค์ เขียนเรื่องได้เหมือนเดิม
ผมไม่มีอารมณ์กับผู้หญิงเหมือนเดิม
แต่ผมไม่เสียใจ
ผมยิ้มที่มุมปาก พร้อมเสียงเพลงที่เปิดอยู่ของ
Stephen Fretwell มันเหงาเหลือเกิน
ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว
*
*
ผมกลับมาเป็นตัวผมเหมือนเดิม
บ้าบอเฮฮา
นับแต่ตอนนั้น ผมจะบอกทุกคนที่ผมรู้จัก
รึเข้ามาเกี่ยวกับชีวิตผมว่า ผมเป็นเกย์
ผมจะได้ไม่ต้องระแวงกลัวพวกเขาจะรู้
กลัวพวกเขาจะหายไป รึ เลิกคบ
ผมทำไป มันทำให้ผมรู้สึกดี ผมรู้สึกเหมือนกับเราจริงใจต่อกัน
ผมเป็นตัวของตัวเอง
อีกอย่าง ผมอยากให้เขารู้ว่า
ตอนนี้เกย์คนนี้ ทำอะไรอยู่ ทำเพื่อไรอยู่ กำลังเขียนอะไรอยู่
อยากให้พวกเขารู้ว่า เกย์ไม่ได้เลวร้าย
เกย์มีความสามารถ
เกย์บางคนอาจสัมผัสความบริสุทธิ์กับการหลงรักผู้หญิงสักคนในชีวิตเหมือนผม
แล้วจะรู้สึกดีแม้ตอนแรกจะเจ็บปวด แต่เรารู้ว่า เราไม่ได้หวังอะไรจากเขา
มันคือความรู้สึกที่ดีจริงๆที่มีต่อเขา ผมสัมผัสความรู้สึกตัวเองได้
มันรู้สึกดีจริงๆนะ ถ้าหากใครสังคงจะสัมผัสได้
คนที่เราไม่สามารถทำอะไรด้วยได้ ได้แต่ให้ความสุขเขา
แล้วสัมผัสความรู้สึกของเรากับเขาร่วมกัน
ไม่สามารถที่จะเป็นมากก่าเพื่อน
แต่เราสามารถรักกันได้ มันวิเศษไหม
ผมว่ามันวิเศษ ผมไม่ร้องไห้อีกแล้ว
ผมยิ้มรับกับสิ่งที่ธรรมชาติกำหนด
ผมจะเป็นแบบนี้ และผมก็จะมีความสุขของผม
ผมจะทำให้ทุกคนมความสุข
แม้บางครั้งผมอาจจะรุนแรงกับความทรงจำที่มันเคยผ่านมา
กับความไม่เชื่อใจ
มันอาจจะออกมาในรูปความรุนแรงในรูปการเขียน
แต่อยากให้รู้ว่า ผมไม่เป็นอย่างนั้น
ผมยังคงเป็นคนเดิม

ผมไม่เคยเปลี่ยนไป
ผมยังคงเป็นเด็กที่ยังไม่เคยสัมผัสโลกแบบนั้น
เพียงบางครั้งผมอยากรู้ และอยากสัมผัส
แต่ผมก็รู้ว่ามันยังไม่ควร
แต่ผมก็ชอบที่จะเขียนแบบนี้
ผมเลือกความเชื่อ และความชอบของตัวเอง
ขอบคุณทุกคน
ผมภูมิใจที่เกิดมาเป็นแบบนี้
และผมอยากให้ทุกคนมีความสุขในแบบที่ทุกคนเป็น