ชิส์...ก๊าก

ก่อนที่คุณจะอ่านเรื่องนี้ คุณควรอ่านเรื่อง สวน ตรงข้าม ความทรงจำสีเทา
DistanceและYOUR NAME NEVER GONEเสียก่อน
เพื่อความเข้าใจยิ่งขึ้น เเต่ไม่อ่านก็ไม่เป็นไรครับ


คุณเคยคิดหนีความจริงบ้างไหม
อยากหนีไปไกลบ้างไหม
กับความจริงที่เกิดขึ้น
กับรักแรกที่แตกสลาย
ของ ชิน และ ต้อง
*
*
ต้อง เลือก รักแรกของเธอ
ส่วนผม เลือกที่จะตามใจในสิ่งที่เขาปรารถนา
ชินรักแรก และผมชินรักครั้งที่ 2 ของเขา
แต่คงไม่มีใครรู้หรอก ว่า ผมนั้นยิ้มทั้งน้ำตา
ต่อหน้าของเขา รอยยิ้มของผมผุดขึ้นมาเมื่อเขาเดินจากไป
น้ำตาของผมก็ได้ไหลออกมา อย่างไม่หยุด
เพราะอะไรกันนะ ?
ผมรักต้องมาก
ผมแน่ใจในความรักของตัวเอง
ผมแน่ใจว่าผมรักต้อง
แต่เพราะสิ่งใดที่ผมไม่อยากที่จะรั้งเธอไว้
ถ้าผมรั้งเธอไว้ ผมก็คงได้แต่ตัวของเธอ
สู้ให้เธอมีความสุขในแบบที่เธอปรารถนาดีกว่า
ส่วนผม ผมขอหนีความทุกข์นี้
ลงมาจากกรุงเทพ ลงสู่ตราดไปสู่ทะเล ในเกาะช้าง
พร้อมกล้องโพราลอยท์เครื่องโปรดของผม
*
*
ทะเลช่างสวยงามจริงๆ
ผมชอบทะเลมาก
ยิ่งตอนยามเย็นที่พระอาทิตย์บรรจบลงบนผืนท้องทะเล
ท้องผ้าสีส้มเหมือนมีจิตวิญญาณของความสุข ที่ยินดีในความสวยงามนั้น
ล่องลอยทั่วไปในท้องฟ้า
หมู่นกบินกลับรัง
ตอนที่ผมนั่งเรือมาลงที่เกาะเป็นตอนยามบ่าย ที่เเสงเเดดทอเเสงเเรงกล้าลงมา
เหมือนกับความรักที่เริ่มต้นด้วยอย่างดี แต่เวลาผ่านไป
พระอาทิตย์เริ่มดิ่งลง ดิ่งลง มาเรื่อยๆ
มันเหมือนความรักที่เธอหมดสิ้นต่อผม
ค่อยๆจมดิ่งลงสู่ผืนทะเล ที่เหมือนจะเป็นจุดสิ้นสุดของความรัก
จนตอนนี้พระอาทิตย์เกือบจะตกจมลงไปทะเลเเล้ว
ผมยังคงนั่งมองมันค่อยๆจมดิ่ง
ผมอยากเหลือเกินที่จะให้ความรักของผมที่มีต่อเธอ
จมดิ่งลงไปเเบบนี้มั่ง
ให้มันจมหายไปหมด
แต่เมื่อผมคิดเเบบนี้
ผมมักจะส่ายหัว
เพราะผมคิดว่า ผมคิดผิด
ผมน่าจะเก็บความรู้สึกดีๆ กับเธอเอาไว้
ผมน่าจะยังมีความรักกับเธอตลอดไป
เหมือนกับพระอาทิตย์ที่ยังคงจมดิ่ง เเละขึ้นมาใหม่
อย่างไม่จบสิ้น
*
*
ยามพลบค่ำผมก็คงยังไม่ไปไหน
ผมยังเดินเตร่อยู่เเถวทะเล
เเล้วผมก็พบสิ่งหนึ่งเขา
ชิงช้าริมทะเล
ผมลงไปนั่ง พรางมองทะเลยามพบคล่ำ
มันเหมือนความสวยงามในความเยือกเย็น
อยากลงไปเล่นจัง มันเหงาเหลือเกิน
อยากให้น้ำทะเลชะล้างความเสียใจ เเละความเหงาเหล่านี้ให้หายไป
ผมวางกล้องโพลาลอยไว้บนชิงช้า
ผมเดินลงไปในทะเล
มันเย็นเหลือเกิน
แต่ผมกลับรู้สึกดี
เหมือนกับนำความทุกข์มาให้น้ำทะลที่เย็นเชียบนี้ชะล้าง
ผมสาดน้ำทะเลอย่างสนุกสนาน
ผมยิ้ม เเละผมกระโดดโลดเต้นคนเดียวในน้ำทะเลที่เย็นเชียบนั้น
*
*
ผมขึ้นมาจากทะเล
ผมกลับมาที่ชิงช้าของผม
ผมก็ต้องตกใจที่มันมีรูปถ่ายออกมาจากกล้อง
มันเป็นรุปผมที่กะลังสาดน้ำเทล เเละกระโดดโลดเต้นอย่างบ้าคลั่ง
ทั้งหมด 4 รูป
ผมตกใจใครกันนะ ที่ผมเป็นคนถ่ายรูปเหล่านี้
แต่ก่อนที่ผมจะคิด ผมก็ได้นำกล้อง ลงไปนอนดูดาว
เเละหลับสู่ห้วงนิทราไปเสียเเล้ว เบื้องหลังชิงช้านั้น
*
*
ผมลืมตาขึ้นมามองไปรอบๆมันยังคงเป็นเป็นสีดำ
มันคงเป็นเวลากลางคืนยามดึก
แต่ผมก็ต้องตกใจเมื่อผมเห็นบางสิ่งบางอย่างอยู่บนชิงช้า
ผมมองที่ด้านหลังเป็นผู้ชายใส่สูทสีขาวผมยาว
แต่น่าเเปลกที่รอบตัวเขามีตัวหิงห้อยลายรอบตัวเขาอยู่
ผมรู้สึกว่าตัวของเขาเรืองเเสง แต่ก่อนที่ผมจะทำอะไร

ผมก็หยิบกล้องโพลารอยท์ขึ้นมา ถ่ายรูปของเขา
ดูเหมือนเสียงของกล้องโพลารอยท์จะดังจนเขาได้ยิน
เขาหันหน้ามาผม ผมถ่ายรูปเขาอีกครั้ง
ผมว่าเขาเป็นผู้ชายที่ดูสวยที่สุดเท่าที่ผมหันมา
เขาหันมาเเล้วยิ้มให้ผม
พร้อมกับเดินมาหาผม
พลางยิ้ม
เขาดูสวยเหลือเกิน
สวยมากๆรอบตัวของเขาเรืองเเสง
เขาเข้ามาหาผมพลางกระซิบ
"ฉันของรูปพวกนี้ได้ไหม"
เสียงของเขาฟังดูอบอุ่นเหลือเกิน
จนทำให้ผมเพ้อออกมา "ต้อง"
ผมรู้สึกทันทีว่าเขาไม่ใช่คน
ผมรู้สึกว่าเขาเป็นมากกว่านั้น
ผมรู้สึกว่าเขาเป็นพระเจ้า
เขาเป็นพระเจ้าเเน่ๆ
ผมกระซิบที่หูเขาตอบกลับ
"แลกกับข้อตกลงบางสิ่งบางอย่างได้ไหม"
เขายิ้มออกมาที่มุมปาก
มันทำให้ผมเพ้ออีกครั้ง
ต้อง ?

รูปโดย เมี้ยวฝ้าย You know who http://you-know-who.exteen.com/เพื่อนที่เเสนดี