ชิส์...ก๊าก

สิ่งใดกันนะที่มนุษย์จะเลือก
ระหว่างคำที่เรียกว่า
ความสุข
กับความรู้สึกส่วนที่เรียกว่า
มนุษย์
*
*
ฉันยืนอยู่หน้าประตีขาวบานต่อไป
ป้ายที่ติดตรงประตูมีเพียงคำว่า Last
ฉันผลักมันเข้าไป ผู้หญิงขอบตาดำตามฉันเข้าไป
แต่แล้วฉันก็ต้องตกใจ.....เมื่อเข้าไป
มันคือ ความว่างเปล่า ห้องกว้าง
ผนังลายดอกไม้สีฟ้าอย่างสุดสายตา
ฉันตกใจ หันไปมองอีกทีประตูนั้นก็ได้หายไปเสียแล้ว
ฉันสบตากับผู้หญิงขอบตาดำ พลางถามว่า
ที่นี่คือห้องไร
ห้องนี้ไม่มีมนสารระบบของพวกเรา
หมายความว่าอย่างไร
มันคือความผิดพลาด (Mistake)
ไม่เข้าใจหมายความว่าอย่างไร ฉันเริ่มตัวสั่นกับสิ่งที่เห็น
ถ้าฉันไม่สามารถออกจากห้องนี้ หมายความว่า
ฉันจะต้องติดอยู่ที่นี่ตลอดชีวิต ฉันจะต้องตายที่นี่
มวลมนุษย์ชาติทุกคนจะต้องดับสิ้น
ระบบของ Drive heaven คือระบบเส้นใยแม่เหล็กไฟฟ้าสังเคราะห์
และใช้ระบบคอมพิวเตอร์ที่ผ่านทางห้องกลาง โดยที่ระบบแม่
คืออยู่ที่ห้องกลางนั้น ฉันก็ไม่เข้าใจว่าเกิดห้องว่างเปล่านี้มาได้อย่างไร
อาจจะเกิดจากไวรัสคอมพิวเตอร์ รึอาจเกิดจากการที่คุณเข้ามา
เพราะคุณ คือสิ่งแปลกปลอมที่เข้ามาในนี้
แล้วเราจะทำอย่างไร
ลองเดินไปเรื่อยๆดูก่อน เธอเดินนำฉันไป ฉันเดินตามหลังเธอไปเรื่อยๆ
เดินมาเรื่อยๆ แต่ดูเหมือนมันจะไม่มีที่สิ้นสุด ฉันเริ่มหอบ จับเข่า ในที่สุดฉันก็เอยปาก
เดินไปแบบนี้ไม่มีทางหรอก มีทางไหนที่จะไปห้องกลาง รึหลุดจากห้องนี้ได้บ้าง
เคลื่อนแม่เหล็กไฟฟ้าจะนำทาง เธอพูดคำนี้ออกมา
เราจะหาเคลื่อนแม่เหล็กไฟฟ้าจากที่ไหน
ทันใดนั้นฉันก็คิดได้ รูบิค..... รูบิคลูกกลมนั้น.... ฉันหยิบมันขึ้นมา
มันเป็นลูกรูบิคกลมที่มีเพียงสองสี ขาวและดำ
สลับสีกันไปหมด ฉันไม่รู้จะทำอย่างไร แต่ฉันเชื่อว่าลูกนี้จะต้อง
ช่วยฉันออกจากห้องนี้ได้ ฉันพยายามบิดให้เป็นสีเดียวกันทั้งหมด
แต่มันก็ไม่ได้ผล ฉันนึกถึงคำที่เด็กชายคนนั้นบอกฉัน.....
สิ่งเดียวที่มนุษย์จะมีควบคู่กับเหตุผล สิ่งที่ฉันตระหนักตลอดเวลา
Feel
ฉันหมุนด้านให้ได้ครบคำว่า Feel ทันใดนั้นลูกนั้นก็สั่น
ฉันยืนขึ้น ผู้หญิงขอบตาดำเข้ามาอยู่หลังฉัน
เธอส่งบางสิ่งบางอย่างมาให้ฉัน พลางกระซิบ
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จงหาทางไปที่ห้องกระจายเสียง นำสิ่งนี้
เสียบเข้าช่องใสๆข้างๆแท่นพูด มันจะกระจายมันไปพร้อมกับเสียงของคุณ
ทันใดนั้นมันก็เริ่มเปล่งแสงบางอย่างออกมา

เปล่งแสงสว่างไปทั่ว จนฉันไม่อาจลืมตาได้ ลืมตาได้อีกสี
ห้องลายดอกก็เหลือเพียงโครงใสๆเท่านั้น พื้นใส ที่มองเห็นเส้นใยแม่เหล็ก
ระบบ Drive heaven ทั้งหมด แล้วบางสิ่งบางอย่างทำให้ฉันเคลื่อน
มาอยู่ในห้องๆแห่งหนึ่ง ห้องที่มีปุ่มกดหลายรอบห้อง ฉันหันไปมองพบว่าฉันคลาดกับ
ผู้หญิงขอบตาดำ ฉันลองอ่านปุ่มเหล่านั้น จนค้นพบปุ่ม ห้องกระจายเสียง
ฉันกดปุ่มนั้น ดูเหมือนห้องนั้นจะเคลื่อนที่ มันเคลื่อนที่ไหลไปตามเส้นสายแม่เหล็กอย่างรวดเร็ว
จนฉันรู้สึกไหลวูบลงจากเขา เหมือนเล่นเครื่องเล่นที่รูปร่างเหมือนลิฟท์ตกจากที่สูง
จนมาถึงห้องหนึ่งผนังเป็นเป็นสีขาว มีเพียงแท่นกระจายเสียงอยู่ที่กลางร้องพลาง
นำเอาแท่งขาวๆที่ผู้หญิงขอบตาดำส่งให้ฉันเสียบเข้าไป
พลางร้องเพลงออกมาตามความรู้สึกของฉัน
ความรู้สึกคือสิ่งใด ความรู้สึกคือสิ่งใด
ท่านทั้งหลาย
ท่านทั้งหลาย
ได้โปรด มองทางที่ถูกต้อง
ท่านคือมนุษย์ ท่านคือมนุษย์
สิ่งไหนที่เรียกว่าคือมนุษย์
ความรู้สึก ความรู้สึก
มนุษย์ ท่านจงอย่าทิ้งความเป็นมนุษย์.....
ทันใดนั้นรอบห้องก็ได้มีช่องสี่เหลี่ยมคล้ายๆจอโทรทัศน์
ขึ้นเต็มห้อง เป็นภาพตามจุดต่างๆของโลก

ผู้คนทั้งโลกกำลังร้องไห้ ทุกคนกำลังมีความรู้สึกอีกครั้ง.....
ฉันอดที่จะย้มกับความสำเร็จไม่ได้
ฉันทำได้
ฉันทำได้
แต่แล้วทุกๆคนก็เอามือของตน หยิบ.....
หยิบหน้ากากนั้นขึ้นมาอีกครั้ง
ทุกคนสูดมันเข้าไป ฉันพยายามตะโกนบอกทุกคนว่า
ไม่ ทุกคนท่านทั้งหลายกำลังหลงผิด ขอร้อง อย่าทำให้
ทุกอย่างเป็นแบบนี้ แต่ไม่มีใครฟังฉัน.....
ถึงคนย่อมปารถนาความสุข นั้นคือสัญชาติญาณของมนุษย์....
ทุกคนไม่อยากมีความทุกข์.....ทุกคนต้องการที่จะยิ้ม และหัวเราะ ฉันร้องไห้

น้ำตาไหลอาบแก้มมือสั่นไปทั่ว
ฉึก เสียงดังจากด้านหลังฉัน ฉันหันไปมองพบผู้หญิงขอบตาดำ
กับผู้ชายสวมเฮดโฟนอยู่ข้างหลัง มือของผู้หญิงนำเข็มฉีดยา ฉีดที่ฉัน
ขอโทษ หมดหน้าที่ของคุณแล้ว ฉันได้ศึกษาความเป็นมนุษย์ของคุณอย่างเต็ม
เปี่ยมแล้ว ฉันชื่อ Nei..ส่วนเขา Meden เป็นจักรกลรุ่นแรกที่เกิดขึ้น
ฉันพบคุณเพื่อศึกษาความเป็นมนุษย์ของคุณ ฉันอยากเห็นความสิ้นหวัง
ของมนุษย์คนสุดท้าย คุณทำดีที่สุดแล้ว แม้แต่ประธานาธิบดีโลกก็ยัง
เมตตาคุณ เด็กผู้ชายลายม้าลายนั้นไงล่ะ คือเบื้องหลังเรื่องทั้งหมด คือผู้สร้าง
Drive heaven ท่านสนใจคุณนะ คุณมนุษย์คนสุดท้ายท่านถึงมอบ
ลูกรูบิคนั้น แสงจากลูกนั้นหากอาบลงที่ร่างใคร ผู้นั้นจะเป็น อมตะ
ไม่มีวันตาย คุณคือผู้มีเกรียติที่จะได้มองดูโลกนี้ไปจนจบ
จนถึงวันที้โลกจบสิ้น พวกเราสองคนคือต้นกำเนิดของอารยธรรมใหม่
พร้อมสิ่งมีชีวิตอื่นที่ถือกำเนิดมาจากยีนของท่านประธานาธิบดี
และผู้หญิงผู้สอดรู้สอดเห็นที่แคปซูลนั้น
ก่อนฉันจะสิ้นสติ ฉันยังคงจำหน้าของ Alterna ได้
ดวงตากลมโตที่ค้ลายกับผู้หญิงขอบตาดำ เส้นผมสลวยที่รับมาจาก
ชายผู้สวมเฮดโฟน Meden&Nei ........
*
*
ฉันตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ฉันอยู่ท่ามกลางสวนสาธารณะ
ไม่มีสิ่งใดแล้ว นอกจากผู้คนที่หัวเราะ และรอยยิ้มสีหม่น
ฉันร้องไห้จนไม่เหลือน้ำตาอีกแล้ว
คุณครับ ทำหน้าเศร้าทำไมสูดเอ็นโดฟินนี่สิครับ
มือของผู้ชายคนเดิมยื่นมาให้ฉัน