ชิส์...ก๊าก

ทุกครั้งที่ฉันลืมตาตื่นขึ้นมา
ฉันจะพบตัวเองนอนตะแครงพลางตัวเอียงเล็กน้อย
และจะเห็นหน้าคนๆหนึ่งที่เหมือนฉันอยู่ตรงหน้าฉัน
เพียงแต่เขาใส่ชุดสีดำ และฉันใส่ชุดสีขาวอยู่ตรงหน้า
และนิ้วก้อยที่มีด้ายสีแดงติดเราทั้งสอง
ที่ดูจะผูกมัดเราไว้อยู่
*
*
เราคุยกันนานๆสักครั้งหนึ่ง
โดยทุกครั้งเขาจะเรียกฉันว่า Love
ส่วนเขาจะเรียกตัวเองว่า Hate
สิ่งเดียวที่เขาพูดทุกครั้งกับฉัน และย้ำกับฉันทุกครั้ง
เธอเป็นร่างสะท้อนของฉัน ส่วนฉันก็เป็นร่างเงาของเธอ
บทสนทนาแรกเราจะเริ่มต้นว่า
Love เธอรู้สึก ต้องการสิ่งใดต่อเขา ต่อด้ายสีแดงนั้นที่ผูกมัดเรา
ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันรู้สึกยังไงรู้แต่ว่า ฉันอยากอยู่ใกล้ๆเขา
อยากคุยกับเขา ด้ายสีแดงที่ผูกมัดฉัน
ฉันเองก็ไม่รู้ว่าทำไมมันต้องผูกมัดฉันไว้
เพียงแต่เธอพูดกับฉันไว้เสมอว่า
เราไม่อาจแยกจากกันได้ เพราะเราทั้งสองต่างมีจุดกำเนิดมาจากจุดเดียวกัน
ฉันจะยึดติดฉันกับเธอตลอด มันจะขาดก็ต่อเมื่อ เธอรึฉันสลายไปก็เท่านั้น
แต่ฉันสลายตัวเองไม่ได้ ฉันจำเป็นต้องยึดติดตัวฉันเองกับเธอ
*
*
Love เธอรู้สึกยังต่อเขา
ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะรู้สึกยังไง
รู้เพียงว่า ความรู้สึกของเราทั้งสองคนมันมาไม่ตรงเวลากัน
ความรู้สึกของเขากับฉันมันสวนทางกัน
มันมาคนล่ะเวลา
สิ่งที่เธอพูดหมายถึงความรู้สึกไหนของเขา และเธอ
ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ฉันไม่รู้ตัวเอง และฉันก็ไม่รู้ความรู้สึกสิ่งที่เขาทำ
แต่ฉันรู้เพียงว่ามันมาสวนทางกัน
เขารู้สึกแบบนั้นกับฉันก่อน
เขาเข้ามาเพื่อตอบสนองความรู้สึกนั้น
ส่วนฉันมีความรู้สึกนั้นที่ให้เขาหลังจากความรู้สึกของเขานั้น
ได้แตกสลายไปแล้ว
เพียงแต่ฉันไม่รู้จะดับความรู้สึกนี้ของฉันได้อย่างไร
ฉันหยุดมันไม่ได้ ฉันควบคุมความรู้สึกนี้ของตัวเองไม่ได้
เพราะความรู้สึกของเขา
มันแตกสลายไปแล้ว
ความรู้สึกของฉัน มันก็เหมือนเป็นสิ่งที่เขา
ไม่ต้องการ
เธอเจ็บปวดบ้างไหม อยากที่จะเลิกความรู้สึกนี้ใช่ไหม
ฉันรู้ ว่ษฉันเจ็บปวดแค่ไหน แต่มันเหมือนเส้นด้ายสีแดงเส้นนี้
ที่ผูกมัดเรา มันเปราะบาง มันอ่อนแรง แต่ฉันก็ไม่สามารถที่จะตัดมันออกได้
ทั้งที่มันน่าจะเป็นเรื่องง่ายๆ เพียงแค่กระดิกนิ้วก้อยนี้
อยู่ในสภาพความรู้สึกแบบนี้ ไม่ทรมานมั้งรึ
ทรมาน แต่ความรู้สึกที่ฉันยังให้เขาอยู่
มันไม่อาจหายไปได้
*
*
เธอจะให้ฉันทำสิ่งใด love
ในเมื่อฉันก็เป็นสิ่งหนึ่งที่ผูกมัดร่วมกับเธออยู่
ทำไมเธอไม่คลายด้ายสีแดงนี้ เพื่อตัวเธอ
เวลาที่เธอแสดงออกมา มันก็เหมือนฉันที่แสดงออกมาในตัวเธอ
ร่างกระจกของเราสองมันจะไม่มีทางจบสิ้น
มันเป็นเพียงแค่ด้ายไม่ใช่เหรอ นั้นคือสิ่งที่ฉันเห็น
เธอยังไม่เข้าใจอีกเหรอ Love ด้านสีแดงที่เธอเห็นมันเป็นตัวแทนของ
สิ่งที่เรียกว่ารูปธรรม แต่สิ่งที่ผูกมัดกับเราจริงๆมันคือ จิตใจ ความรู้สึก
ของก้นบึ้งของจิตใจของกันและกัน
มันเป็นนามธรรม ให้ฉันช่วยเธอสิ Love
ช่วยอะไร
ช่วยปลดพันธะเธอที่มีต่อเขา
เธอทำได้เหรอ
ทำได้สิ เพียงแค่ให้ฉันแสดงออกในตัวเธอ
เหมือนก่อนหน้านี้ที่เธอแสดงออกในตัวของฉัน
เธอคงไม่อยากทุกข์ทรมาน กังวล กลัวเขาจะหายไป
ร้องไห้ อีกแล้วใช่มั้ย มีเพียงฉันเท่านั้นที่ช่วยเธอออกมาจากเขาได้
จริงเหรอ
ฉันควรจะปลดปล่อยตังเองได้แล้วใช่มั้ย
ฉันยอมให้เธอเป็นตัวฉัน เราเป็นของกันและกันเสมอ
ฉันยอมให้เธอแสดงออกในตัวฉัน ฉันยินยอม
ฉันรักและเชื่อมั่นในตัวเธอ Hate

ร่างของเราจะเป็นของกันและกัน เราจะผูกมัดกันตลอดไป
Love & Hate

หลายความรักที่มีจุดจบที่ความเกลียดชัง มันอาจจะไม่ใช่วิธีที่ถูกต้องนัก
แต่เพราะ Love และ Hate ต่างมีจุดกำเนิดมาจากจุดเดียวกัน เธอทั้งสอง
ผูกพันธ์กันยิ่งกว่าสิ่งใดๆ มันเป็นสิ่งที่ควบคู่กัน เพียงแต่เราจะแสดงและรู้สึกออกมาแบบไหน

ในห้วงของความรู้สึกของฉัน

Hateสิ่งที่เขาทำกับฉัน
เขาบอกว่าฉันเห็นแก่ตัว
ไม่ห่วงร่างกายของเขาที่เจ็บป่วยอยู่ตอนนั้น
เขาเลยบอกว่าเบื่อ วางสายความรู้สึกฉัน
ตอนที่ฉันวิตกกังวลในความหายไป ในความกลัวเสียเขาไป
ในสิ่งที่ฉันเป็นโรคของฉัน เป็นสิ่งที่ฉันควบคุมไม่ได้ ฉันรู้สึกผิด
Love เธอลืมอะไปรึเปล่า
ในการที่เขาทำกับเธอแบบนี้
มันไม่ได้ต่างอะไรจากเธอเลย

เขาก็คิดถึงแต่ตัวเขาเหมือนกัน
โดยไม่ได้นึกถึงความรู้สึกของเธอเลย
เธอกับเขาช่างเหมือนกันจริงๆ

ถ้าเป็นอย่างนั้น ช่วยฉันด้วยนะ Hate
แสดงออกแทนตัวฉันที

สิ่งต่างๆบนโลกนี้มักประกอบด้วยสองสิ่ง
ที่มีจุดกำเนิดเหมือนกันแต่มันเป็นสิ่งคู่ขนานกัน
ผูกมัดและยึดติดกัน เหมือนสีขาวและสีดำ
เราควรที่จะใช้มันทั้งสองให้เป็นกลางที่สุด
เพื่อความเสถียรของความรู้สึก
เพื่อตัวเอง
เป็นทางสายกลาง

Love&Hate