ชิส์...ก๊าก

สวัสดีครับ
ตอนนี้ผมนั่งรอรถไฟอยู่ที่สถานี

อดีต และความรู้สึกมันกลับมาทำร้ายตัวเอง
มันจะคอยกัดกร่อน คอยหลอกหลอน
คอยปิดสิ่งที่เรียก เปิดใจ
ของเธออยู่เสมอ
เพราะอดีต ความทรงจำอันปวดร้าวของเธอ
มันได้ปิดบังหัวใจสีแดงกล่ำที่มีเลือดมาหล่อเลี้ยง
จนหัวใจของเธอกลายเป็น
สีเทา ที่คอยระแวง หวาดกลัว
กับสิ่งต่างๆที่เข้ามาใหม่ และสิ่งต่างๆที่เปลี่ยนแปลงไป
พร้อมรึยังล่ะ ?
พร้อมรึยัง
ที่จะเข้าไปสู่
การเริ่มต้นใหม่
*
*
ความทรงจำในวันเก่าของเธอ
เธอมัวแต่หวาดกลัว
การเริ่มต้นใหม่อยู่เสมอ
ทั้งเพื่อนใหม่ การเข้ามาของสิ่งใหม่ๆ
เธอกลัวอะไร ?
เธอกลัวที่จะเข้ากับเขาไม่ได้
เธอกลัวที่เขาจะรู้ โลกส่วนตัวของเธอ
เธอกลัวที่เขาจะรับเธอไม่ได้
แล้วคนใหม่ๆนั้น จะ หาย ไป

ผมหวาดกลัวคนที่เข้ามาใหม่ตลอดเวลา
ผมกลัวที่เขาจะรับผมไม่ได้ กลัวที่จะเข้ากันไม่ได้
ผมกลัวที่จะต้องปวดร้าวอีก
ผมไม่อยากที่จะเก็บซ่อนความเป็นตัวของตัวเองอีกแล้ว
ผมอยากเปิดเผยตัวตนของผม แต่ก็กลัวที่จะเผชิญหน้ากับมัน
ผมเลยเลือกทางที่จะ
ปิดตัวเอง
บางทีการไม่รับรู้อะไรเลย อาจจะเป็นสิ่งที่ดีกว่า
อยู่กับสิ่งเก่าๆที่เราผูกพันธ์และแน่ใจ
บางทีมันอาจจะสบายใจ และเชื่อใจมากกว่า

เธอปิดเรื่องความรักของเธอเองใช่มั้ย
เธอปิดใจตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่นะ
เธอจำได้ไหม
เธอแต่ความทรงจำที่ไม่ดี แล้วคบคิดแต่มัน
เก็บแต่ความเศร้าและคบคิดแต่มัน
กลัวที่จะเจ็บปวดแบบนั้นอีก ใช่ไหม
กลัวที่จะต้องเริ่มที่จะ รัก อีกครั้ง ใช่ไหม

ผมปิดตัวเองตลอดเวลา นับแต่ความรักครั้งเก่า
ผมกลัวจะต้องเจ็บปวดแบบนั้นอีก กลัวว่าคนๆนั้นจะหายไป
จะเปลี่ยนไปอีก
ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่า เราฝืนความเปลี่ยนไปนั้นไม่ได้ มันเป็นเรื่องธรรมชาติของมนุษย์
แต่ผมก็ยอมรับมันไม่ได้ ได้แต่เฝ้าคิด
และคอยห้ามความร้สึกนั้น กดปิดทับมันเอาไว้ กดมันเอาไว้ในส่วนลึก
ผมยอมที่จะต้องเหงา
ยอมที่จะต้องอยู่คนเดียว
ยอมที่จะต้องกดความใคร่นั้นไว้
ยอมที่จะกดความอยากนั้นไว้
ยอมที่จมปลักลงไปกับความทรงจำสีเทา
ยอมที่จะถูกเรียกว่า คนหมกมุ่นกับโลกสีเทา
ก็ผมกลัว กลัวว่าต่อไปเราจะเข้ากันไม่ได้ ไม่ว่าเราจะรักกันแค่ไหน
กลัวที่จะต้องถือสายโทรศัพท์ที่เงียบงันอยู่พักหนึ่ง
เพราะทุกวินาทีที่มันเงียบลง
หัวใจของผม มันก็สั่น หวิวไปพร้อมกับความเงียบงันนั้น
ได้โปรดอย่าเงียบเลยนะ
ส่งเสียงอะไรสักอย่างมาหน่อยเถอะ

เธอ เคย พยายามอะไรบ้างมั้ย
เคยต่อสู้อะไรบ้างมั้ย
ทำไมเธอ ช่างหมกมุ่นอยู่กับ หน้าจอคอม เช่นนี้ล่ะ

ผมอยากพยายามอะไรด้วยจิตใจที่มุ่งมั่นมากกว่านี้ ผ
มเคย คิด ที่จะพยายามอะไรหลายๆอย่าง
แต่แล้วมันก็คือช่วงเวลาสั้นๆ
ผมไม่สามารถทำมันไปนานๆได้ เ
หมือนที่ผมเขียนเรื่องสั้น เพราะผมไม่มี
ความพยายาม และไม่มีความอดทนเพียงพอที่จะเขียนมันนานๆ
ผมหลุดออกจากโลกหน้าจอคอมนี้ไปไม่ได้
ชีวิตวนเวียนอยู่หน้าจอนี้

ตอนนี้ เธออยากทำอะไรล่ะ

อยากที่จะเป็นเจ้าชายนิทรา ที่นอนหลับฝันไปนานๆ ไม่ต้องรับรู้อะไร ไม่ต้องคิดอะไร

อยากมีชีวิตใหม่มั้ย

ถึงแม้ผมจะไร้ศาสนา หรือผมจะนับถือทุกศาสนากันนะ
แต่ผมก็นับถือในสิ่งที่ผมเชื่อ ผมเชื่อในชีวิตใหม่ ผมอยากมีชีวิตใหม่
แต่ผมไม่รู้แล้วล่ะ ว่าไหนคือหนทางสู่ชีวิตใหม่

รู้มั้ย
ฉันกับเธอน่ะเหมือนกันเหลือเกิน
เพียงแค่ฉันเลือกเก็บแต่ความสุข ความสนุก ไว้ในชีวิต
ส่วนเธอ เลือเก็บเอาไว้แต่ความทุกข์ ความเศร้า
เราช่างเหมือน และแตกต่าง

ฉึกฉัก ฉึกฉัก

แต่ตอนนี้ มันจะไม่เหมือนเดิมแล้วล่ะ
ฉันเลือกที่จะรอโบกี้รถไฟ
ตอนนี้โบกี้รถไฟนั้นมาแล้ว

เธอรอทำไม
จะทำอะไร

ผมก็จะทิ้งความหวาดกลัว
ความหมกมุ่นกกับโลกสีเทา
การปิดตัวเอง
การกลัว
การโทษตัวเอง
การซ่อนตัวเอง
ผมเลือกที่จะเปิดใจตัวเอง
เลือกที่จะไม่กลัววันพรุ่งนี้
เลือกที่จะเดินต่อไป
เลือกที่จะ Keep tryin
เลือกที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง
พยายามทำอะไรมากขึ้น
เปิดใจตัวเองมากขึ้น
เปิดใจให้คนอื่นมากขึ้น
จะอ่านหนังสือ อ่านบลอคของคนอื่นมากขึ้น
เพื่อเรียนรู้ และเติบโต
ในสิ่งที่เป็นผม
เพราะฉันไม่เคยอ่านอะไร นอกจากการ์ตูนผมได้แต่ถ่ายทอดความรู้สึก
ของผมออกมาในฟิค ในเรื่องของผม
ผมจะพยายามในสิ่งผมเชื่อมั่น
ผมจะเขียนต่อไป ตลอดชีวิตของผม

เธอทำไม่ได้หรอก
หยุดซักเถอะ

ทำไมผมจะทำไม่ได้ในเมื่อตอนนี้เธอ
ก็ได้ยืนอยู่ในรถไฟที่กำลังเคลื่อนตัวแล่นออกห่างจากสถานีนี้
ออกห่างจากตัวผม
ก้าวสู่ชีวิตใหม่
บางสิ่งบางอย่างที่มันไม่ดี มันก็ควรที่จะต้องกำจัด
ลาก่อน

ความทรงจำสีเทาที่ปิดตัวตนของฉัน