ชิส์...ก๊าก

ผมอาจจะดูเป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง
แต่เพราะเรื่องต่างๆที่ไม่ธรรมดาในชีวิตผม
มันจึงทำให้ผม ไม่ธรรมดา

ผมเป็นคนหนึ่งที่เป็นโรค Love addict
ผมไม่รู้ว่าเอาคำศัพธ์คำนี้มาจากไหน
ผมเคยอ่านในอินเตอร์เน็ตผ่านๆเข้าไปในบลอคหนึ่ง
และเขาให้คำนิยามคำว่า Love addict ว่า

Love addict โรคเสพติดความรักชนิดหนึ่ง ทำให้ขาดความรักไม่ได้ ความรักที่ขาดไม่ได้

บางทีมันอาจจะรวมความใคร่ลงไปด้วย อยากให้คนเล้าโลม อยากให้สัมผัสกับร่างกาย

อยากให้เขาให้ความอบอุ่น อยากให้เรารัก และเข้าใจนอนอยู่ในอ้อมกอดกันล่ะกัน

หลายคนต้องการ หลายคนเป็นโรคนี้

ตอนแรกผมก็งงกับคำนี้
อาจเพราะว่าทุกคนต้องมีความรักอยู่แล้วกับเพื่อน กับตัวเอง กับครอบครัว
แต่เมื่อผมเลื่อนมาจนบบรรทัดสุดท้าย

ประเด็นเฉพาะที่ยกมาเป็นของคู่รักเท่านั้น

ผมถึงเข้าใจผมเป็นโรค Love addict นี่เอง
ผมขาดความรักแบบหนุ่มสาวไม่ได้
ทุกครั้งที่ผมเริ่มมีความรักกับหญิงสาว
ดูเหมือนมันคือความสดใสของชีวิตผม
แต่ผมก็ยังไม่ได้คบกับเขาสักทีจนถึงคนๆนี้
คนปัจจุบันของผม
*
*
ผมหลงรักจูบมาก
ผมคิดว่าการจูบคือการออกแบบโดยพระเจ้า
คือช่วงเวลาที่ไม่ต้องการคำพูดใด มันแสดงออกมาทางลิ้น
และริมปีปาก
ที่ผมหลงใหลก็เพราะว่า
ตอนผมเด็กๆแม่ผมจะป้อนยาผมทางริมฝีปาก
แม่จะอมยาเม็ดหวานหอมในปากของแม่
และจูบปากกับผมและให้ยาผมทางปาก
มันรู้สึกดีมากๆ ผมทำหลายครั้ง
จนวันหนึ่งผมเหมือนจะฝันว่าผมจูบกันสิ่งๆหนึ่ง
สิ่งนั้นบอกผมว่า การป้อนยารักษาหัวใจให้หายคิดมาก
เจ็บปวดนั้นมันต้องป้อนทางปาก มันจะส่งผลมาถึงหัวใจ
มันจะทำให้เจ้าเหมือนลอยล่องอยู่ในอากาศจนเหมือนลืมเรื่องร้ายๆนั้น
*
*
*
ตั้งแต่นั้นมาผมก็จดจำมันได้
จนครั้งหนึ่งแม่ผมจูบผมโดนป้อนยาใส่ปากผมเหมือนทุกวัน
เหมือนเช่นเคยแม่ป้อนยาผม ผมก็ไปวิ่งเล่นตามประสาเด็ก
แต่ที่น่าสงสัยก็คือพอผมกลับมาที่บ้านก็มีคนล้อมเต็มไปหมด
แม่ของผมตาย เหมือนซากศพ
หมอหาทางบทสรุปการวินิจฉัยไม่ได้ว่าเป็นเพราะอะไร
รู้แต่ว่าเสียชีวิตผมก็ยังคงงงงเรื่องราวนั้นอยู่
*
*
ชีวิตผมยังคงเป็น Love addict
จนเมื่อวันหนึ่ง วันนั้นก็มาถึง
วันที่ผมจะมีอะไรกับแฟนของผม
วันนั้นเธอตกลงจะมีไรกับผม
เธอเป็นขอผมเอง เพราะเธออยากจนทนไม่ไหว
ผมพาเธอเข้ามาในบ้าน
ค่อยไล่ริมฝีปากลงมาที่สะดือ
จับนมของเธอเขย่าไปมา
แบบหนังที่ผมเคยดู
จนสุดท้าย
สิ่งที่ผมปรารถนาที่สุด
จูบไงล่ะ
*
*
ผมเริ่มไซร้ขึ้นไปถึงหน้าอก
จนถึงริมฝีปากสีแดงของเธอ
ผมค่อยเข้าไปหาเธอ

ปากกำลังจะจูบลง
ช่วงเวลานี้เหมือนสวรรค์จริงๆ
ผมจูบลงไปที่ปากเธอแล้ว
กี่ปีแล้วนะที่ผมไม่ได้จูบ นับตั้งแต่วันที่แม่ผมตาย
ผมจูบลงไปที่ปากของเธอ
ผมเหมือนกำลังล่องลอยอยู่ในสวรรค์
ปากของเธอนิ่มมาก เหมือนเรื่องลำบากใจของผม
มันค่อยๆหายไป ระเหยออกไปจากตัวผม
ความอายที่จะมีกับเธอด้วย
ภาพในหัวผมเต็มไปด้วยตัวผมที่ปลดปล่อยเสียงออกมาดังๆ
ตะโกนออกมา Love addict
แต่ทันใดที่ผมเคลิ้มนะ เสียงของเธอก็ดังขึ้นมา
กรี๊ดดดด
เหมือนผมมีสติอีกครั้ง ผมลืมตาขึ้นมองที่เธอ
ผมตกใจมาก ถึงมากที่สุด
หน้าของเธอ ตัวของเธอ
ปากที่ติดอยู่กับผม
เริ่มสาก
เริ่มดำ
หัวของเธอหน้าของเธอเริ่มเหี่ยวย่น
มันค่อยๆเปลี่ยนไปตามวัย
ผมพยายามที่จะดึงปากผมออกแต่ดูเหมือนจะเอาออกไม่ได้
เธอค่อยกลายศพ
จนผมกำลังจูบกับศพที่เละๆ
เจนในสิ่งที่สุดเธอกลายเป็นกระดูกสีขาวโพน
ผมกระชากปากออกมา
ผมตกใจและเสียงใจในสิ่งที่เกิดขึ้นมาก
ผมร้องไห้ออกมา เกิดอะไรขึ้นนะ
ทำไมผมจูบกับเธอจนเธอกลายเป็นแบบนี้
แต่ในเวลาที่ผมกำลังตกใจ เสียใจนั้น

ผมก็ไม่มีความรู้สึกนั้นออกมา ดูเหมือนมันออกแนว
สบายใจ อิ่มเอมตลอดเวลา
เธอ.... เธอ.... ตายเพราะผม
ผมดูดวิญาณของเธอ
*
*
นับตั้งแต่วันนั้นผมรู้สึกเสียใจในสิ่งที่เกิดขึ้นมากเธอตายเพราะผม
รวมถึงแม่ของผม ผมก็ได้ฆ่าแม่ของผมด้วย
เพราะผม ผมดูดวิญาณคนอื่น
ผมพอจะเข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว
การที่ผมสบายใจก็คือการดูดวิญาณของคนอื่นเพื่อนำมันมาบำบัดใจตัวเอง
ผมจะจูบกับใครไม่ได้อีก
นั้นคือ ผมจะมีความรักกับใครไม่ได้
เพราะความรักของผมคือการจูบ
ทำยังไงดี ผมพยายามหาคำตอบตลอดเวลา
ผมเข้าไปสู่โฮมเพจเซริซหาพบแล้วอาการแบบนี้
Evil kissnapper หนังสือของนักเขียนคนหนึ่งเขียนไว้
และถุกบอกว่าเป็นเรื่องงมงาย
ผมตรงไปที่ห้อวสมุดของเมืองดูจนเจอหนังสือเล่มนี้มา
ผมเช่ามันมาและนั่งดู
หน้าที่แก้ไขคำสาปกลับหายไป
มันเหมือนโดนฉีกขาด
ผมเข้าใจแล้ว
ผมคงเกิดมาเพื่อไร้ความรัก
ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว
ผมจะมีความรักกับใครไม่ได้อีกแล้ว
ผมไม่อยากเห็นภาพนั้นของคนที่ผมรักอีกแล้ว
ผมจะต้องเป็น
Resistance of Love addict
ผมจะต้องต่อต้าน Love addict ในตัวผม
ผมจะไม่มีความรักอีก
ความทรงจำวันนั้นจะจดจำผมตลอดชีวิต

เด็กชายผู้ต้องคำสาป
Resistance of Love addict