ชิส์...ก๊าก

ก่อนอ่านเรื่องนี้คุณควรอ่านเรื่อง สวน ตรงข้าม ความทรงจำสีเทา Distance Your name never gone
เพ้อ และ เลียหู/alive เสียก่อน

บางคนว่าทุกสิ่งทุกอย่าง
อยู่ที่ตัวเราเท่านั้นที่กำหนด
แต่สำหรับผม มันเป็นเพียงส่วนเสี้ยวเท่านั้น
ที่ผมกำหนดได้
เพราะ
เธอเท่านั้นที่กำหนดผม
*
*
ผมยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา
ต้องและเขาคนนั้นที่เหมือนผมไปซักทุกอย่าง
แต่ดูเหมือนภาพเหล่านั้นกำลังหยุด
ความทรงจำของผมได้หลุดเข้ามา
*
*
ตอนนี้เหมือนผมรู้ตัวทุกอย่าง
ผมรู้ในสิ่งที่ผมเป็น
ผมรู้ในโลกหลังประตูสีแดง ในเครื่องที่ที่เธอใช้นั้น
ทุกสิ่งทุกอย่างที่อย่างที่เธอเคยผ่านมา
ตัวผม
และเธอ
ผมเคยสงสัยตลอดเวลาว่า ทำไมผมถึงจะต้องเจอเธอที่สยามทุกครั้ง
แล้วเราก็จะต้องไปดูหนังที่ลิโด้ แต่ผมไม่เคยสงสัยเลยทั้งๆที่ผมควรสงสัย
หนังที่ผมและเธอดูนั้นมันเข้าฉายที่เดิม โรงเดิม เวลาเดิมตลอดเวลา
ร้านที่เราเดินไปกัน ร้านไอติมที่คนขายจะพูดแบบเดิมตลอดเวลา
ร้านเกี๋ยวเตี๋ยวที่สยามที่ยังคงเหมือนเดิมตลอดเวลา
แล้วเธอก็ต้องพาผมมาร้านนี้ตลอด
แล้วทำไมนะ มันต้องจบที่
บ่าย 3 โมง 33 นาทีทุกครั้ง

มันเหมือนเป็นส่วนเสี้ยวที่เธอใช้ให้เหมือนความทรงจำของเธอเท่านั้น

*
*
*
ตอนที่เธอหายไป ตอนที่เธอเลือกเขาคนนั้น
ชินของเธอ
ผมพยายามมาหาเธอหลายครั้ง
แต่ดูเหมือนทุกวัน และเวลา
มันจะอยู่ที่เดิม
ผมพยายามหาเธอที่ร้านก๋วยเตี๋ยว
ที่ทุกครั้งต้องมีคนเสื้อแดงนั่งกินอยู่
ก๋วยเตี๋ยวที่หน้าตาเหมือนเดิมทุกครั้ง
ผมรู้สึกแปลก...
เวลาที่ผมเดินหาเธอ ผมอยู่ท่ามกลางสิ่งแวดล้อม
ผู้คนต่างๆที่เหมือนเดิมตลอดเวลา
ผมลองทดสอบหลายครั้ง
เวลานี้ตอนนี้ที่ผมยินอยู่หน้าร้านไอศรีมจะต้องมีคนมาซื้อ
แบบเดิมที่เดิม คนที่นั่งกินคนเดิมทุกครั้ง
มันเหมือนภาพวีดีโอที่ถูกกอซ้ำๆ
ใส่เข้าไป แต่สิ่งที่แตกต่างนั้นคือ ผมมีชีวิต และความคิดของผมเหมือนกัน
ผมไม่รู้เหมือนกันว่าผมมีได้อย่างไร
ดูเหมือนคือสิ่งที่เธอก็คงตกใจ
ผมสามารถชวนเธอไปเจเจได้ตอนนั้น ผมสามารถที่จะบอกเธอว่า
เรามาทำ Distance ของเราให้บรรจบกัน
แต่ผม ผมไม่รู้เลยว่า
มันใช่ตัวผมรึเปล่า
เพราะสิ่งที่เธอกำหนดในเครื่องนั้นมันช่างแสนไม่เข้าใจ
เครื่องนั้นที่เธอนอนแล้วสวมใส่บนหัวของเธอ
เธอเข้าและกำหนดทุกสิ่งทุกอย่างก่อนที่จะสวมมันเข้าไป เธอกำหนดพื้นที่เดิม
ที่เธอเคยมีให้กัน และกันกับชินคนนั้น ร้านไอติมนั้นเธอคงมากินด้วยกัน
และร้านก๋วยเตี๋ยวนั้นก็คงเช่นกัน
หนังที่เธอเคยดูกับเขา แล้วผมก็มาได้ดู

Crying out of love in the center of the world
ที่มันยังคงฉายซ้ำตลอดเวลา
*
*
ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว เธอกำหนดบางสิ่งบางอย่างลงในเครื่องนั้น
เครื่องนั้นมีหน้าที่ใส่ความทรงจำ
ที่เธอกำหนดลงไปในสมองของเธอ
และดูเหมือนโลกที่ผมอยู่
คือโลกเสมือนในส่วนของช่วงกลางก่อนจะถึง
ถ่ายโอนไปถึงความทรงจำของเธอ

O1>>O2>>O3>>O4

กำหนดสิ่งที่อยากจดจำเห็นภาพ O1 ใช้เครื่อง O2 โลกของผม
O3 เธอรู้สึกอย่างที่เธอกำหนด และนอกเหนือจากที่เธอกำหนด
O4 เธอออกจากเครื่องแล้วกลับเข้าสู่โลกความจริง

นั้นคือที่ผมเข้าใจ

ให้เธอจดจำ ให้เธอรู้สึกมีความสุข

ให้เธอได้เจอกับผม
ที่เธอกำหนด ทุกสิ่งทุกอย่าง
หน้าตาผมให้เหมือนชินคนนั้น
เธอกำหนดที่ที่เธอเคย
มีความทรงจำกับรักครั้งแรกกับชิน
ร้านก๋วยเตี๋ยว ร้านไอศรีม โรงหนัง และบางครั้งผมก็คิดว่า
เกาะช้างน่าจะมีส่วนอะไรกับชีวิตของเธอด้วย
เพราะผมสามารถไปมันได้ นอกเหนือจากในกรุงเทพ
ที่เธอคอยกำหนดและพาไป บางทีผมคิดว่า
เกาะช้างอาจเป็นการที่ระบบลวนภายในโลกเสมือน
ที่อาจตกค้างจากความทรงจำของเธอ
ผมรอที่จะฟังเรื่องเกาะช้างจากเธอ
แต่สิ่งที่ผมคล่องใจ ว่าในสิ่งที่ผมทำทุกอย่าง
ทั้งเรื่อง Distance เสื้อสีเทา สิ่งเหล่านั้น
ผมเป็รคนคิดเองรึเปล่า รึมันเป็นเหมือนเฉกเช่นที่เธอกำหนด
แล้วผมก็จะได้รู้ จากเธอแล้ว ในตอนนี้
ทุกสิ่งทุกอย่างจะเฉลยออกมา
ขอเพียงให้เธอเชื่อว่าผมมีจริง
ผมเชื่อว่าผมคงมีตัวตนจริงๆในโลกแห่งความเป็นจริง
แต่หากเธอไม่เชื่อว่าผมมีตัวตน
ผมเองก็ไม่แน่ใจ
ว่าผมจะมีตัวตนในโลกแห่ง
ความเป็นจริงหรือไม่ ?
ทุกสิ่งทุกอย่างจะจบลงในวินาทีต่อไปนี้
ผมเตรียมพร้อมที่จะยอมรับความจริงจากปากของเธอ
และสิ่งที่เกิดขึ้น
ผมรอมันอยู่นะ

รอที่จะมีชีวิต และอยู่ในโลก โลกเดียวกับเธอ