ชิส์...ก๊าก

ฉันรู้ว่าฉันได้หลับตาลงบนที่นอนสีขาวโปร่ง
ที่นุ่มนิ่มราวกับสำลี มันเป็นคืนสุดท้ายของฉัน
ที่ฉันจะได้อยู่บนโลกนี้
ที่จะได้เห็นลูกๆของฉัน
ได้มองดูทีวีที่ยังคงฉายต่อ
ดูชีวิตสามี และลูกๆที่มันยังคงเวียนวิ่งอย่างไม่รู้จบ
แต่สำหรับฉันมันใกล้จบลงแล้ว
นี่คือ คืนสุดท้ายที่ฉันจะได้มองดูสิ่งเหล่านั้น
*
*
ฉันเคยคิดว่าอยากเป็นอมตะ
ฉันมักตื่นเต้นกับสิ่งต่างๆใหม่ๆที่เกิดขึ้นอยู่บนโลกนี้

ฉันอยากเหลือเกินที่จะดูชีวิตของผู้คนทั่วโลกนั้นที่มันยังวิ่งและไม่หยุด
อยากจะนั่งดูมันวิ่งไปเรื่อยๆตลอดไปเหลือเกิน
แต่มันก็คงไม่ได้ เพราะในคืนนี้ สิ่งนั้นที่ฉันเกลียด และเคียดแค้น
มันกำลังที่จะกลืนกินร่างกายของฉันสู่ห้วงแห่งความมืดที่มืดดำที่สุด
ฉันค่อยๆหลับตาลงในใจยังคงเคียดแค้นถึงสิ่งนั้น
ฉันเกลียดแก
แกทำลายชีวิตของฉัน
ฉันจะไม่ให้อภัยแก
แต่ก่อนที่ฉันจะเครียด และโมโห

ฉันก็ได้หลับสู่ห้วงแห่งความมืดมิดไปแล้ว
*
*
ฉันลืมตาตื่นขึ้นมา รอบข้างฉันนั้นดำมืดไปหมด
ราวกับค่ำคืนที่ไร้ดวงดาวกับจันทรา
มันทำให้ฉันรู้สึกหวิว ตัวสั่นไปหมด
อาจเป็นเพราะฉันยังคงอาลัยอาวรณ์กับชีวิต
ที่ฉันยังต้องการที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ
เพื่อดูแลสามีของฉัน
ดูแลลูกของฉัน
ดูผู้คนบนโลกที่ยังวิ่งวนไปมาอย่างไม่สิ้นสุด
ยิ่งคิดยิ่งทำให้ฉันเกลียดสิ่งนั้นมากขึ้นๆ
ฉันเริ่มโกรธอีกครั้ง แต่ทันทีฉันจะโกรธก็มีสิ่งๆหนึ่ง
เกิดขึ้น เหมือนฉายสปอตไลท์ขึ้นมากลางความมืด
ฉันเริ่มเดินเข้าไปใกล้สิ่งนั้นอีกครั้ง
ฉันเห็นผู้หญิงคนหนึ่งรางๆ
เธอค่อยๆปรากฏตัวออกมา
เธอใส่ชุดสีขาวระย้า เธอเป็นผู้หญิงที่สวยมากๆ
แต่ใบหน้าเธอกลับเศร้าหมอง เธอก้มลงไปข้างล่าง
ฉันเข้าไปหาเธอใกล้ๆ พลางถามเธอว่า เธอเป็นใคร
เธอมองหน้าฉัน น้ำตาเธอไหลออกมา
พลางพูดว่า

ฉันเป็นคนฆ่าเธอ
ฉันตกใจที่สุดในชีวิต เธอคือสิ่งนั้น
เธอฆ่าฉัน
ฉันขอโทษ
เธอพูดออกมาพลางหน้าเศร้า
ฉันเริ่มจะเก็บอารมณ์ไม่อยู่
ฉันถามเธอกลับไปว่า
ทำไมเธอต้องฆ่าฉัน
แต่ก่อนที่เธอจะตอบคำถามเธอก็บอกฉันว่า
หากเธอต้องการที่จะกลับไปบนนั้น เธอก็จงฆ่าฉันซะ
ฉันอึ้งและไม่รู้ว่าเธอพูดจริงรึเปล่า
อันที่จริง ร่างกายของฉันรู้สึกเหนื่อยล้าและอึดอัดมาก
มันอึดอัดเพราะฉันโดยสิ่งนั้นครอบงำร่างกายฉันมานาน
ฉันเริ่มเหนื่อยกับอารมณ์โกรธนี้
เธอลองตบหน้าฉันสิ
ฉันไม่ถามสิ่งๆใดกับเธอ

อันที่จริงเพราะความโกรธที่ครอบงำฉันด้วย

ฉันตบเธอด้วยความแรงที่สุดในชีวิต
เธอล้มลงไป หน้าของเธอแดงก่ำ
แต่ฉัน ฉันรู้สึกว่าตัวฉันสบายขึ้น เหมือนแผลที่แขนกับหน้าอก

ของฉันมันสบาย และหายเจ็บ
เธอเป็นสิ่งนั้นจริงๆ
ฉันตบเธออีกครั้ง
เลือดเธอเริ่มออก

แต่ฉันกลับรู้สึกมีพลังขึ้นเรื่อยๆ
ฉันทำร้ายเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จนเธอกะอักเลือดออกมา

ฉันพบว่าเธอกำลังหาย
แต่ดูเหมือนอารมณ์ของฉันจะระบายออกมาหมดแล้ว
ฉันถึงถามเธอว่า
เธอรู้สึกยังไงบ้าง

เธอตอบฉันว่า
ฉันรู้สึกผิดน้อยลงเรื่อยๆ
ฉันถามเธอส่า ทำไมเธอถึงต้องทำร้ายฉัน
เธอกลับตอบด้วยว่า
เพราะตัวของคุณเอง
ฉันงงและตกใจกับคำนั้น แต่เธอก็พูดคำหนึ่งออกมา
กลายที่คุณเป็นแบบนั้น เจ็บปวดแบบนั้น เพราวะว่าคุณกำลังหลุดพ้นยังไงล่ะ
คุณไม่ได้โชคร้ายอะไรเลย เพียงแค่คุณกำลังจะได้ล้างบาปในสิ่งที่คุณก่อ
ฉันแค่ทำตามคำสั่งของท่านผู้นั้น
ฉันยังคงงงและไม่เข้าใจ แต่เธอยังคงไม่หยุดพูดทั้งน้ำตา
ฉันไม่อยากจะทำร้ายเธอเลย ฉันอยากให้เธออยู่ดูแลสามีและลูก และยังคงมอง
ดูชีวิตของคนเหล่านั้นที่วิ่งต่อไปอย่างไม่หยุด แต่ท่านผู้นั้นเลือกให้คุณหลุดพ้น
เลือกให้คุณชำระบาป โดยเร็ว
สิ่งที่เธอนั้นมันทำให้ฉันนึกถึงคำสอนของพระพุทธเจ้า
สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม
การที่ฉันทำร้ายเธอ ตัวของฉันก็รู้สึกผิด ท่านก็เลยบอกกับพวกฉันทุกคนว่า
ท่านให้คุณเลือกเอง หากคุณทำร้ายฉันจนตาย คุณก็จะได้ขึ้นไปอยู่บนนั้นอีกครั้ง
แต่คุณจะลืมเรื่องราวทั้งหมดในที่นี่
แต่ถ้าหากคุณอยากหลุดพ้น หลังจากคุณชำระบาปมาแล้วจนเกือบจะสุดทาง
คุณก็จะได้หลุดพ้นมัน ความจริงฉันรักและผูกพันเธอมาก
รักเธอ หญิงสาวมนุษย์ที่ฉันผูกพันธ์ด้วย

ฉันร้องไห้ด้วยความดีใจ
ฉันขอโทษ ฉันเข้าใจเธอแล้ว เธอทำร้ายฉัน เพื่อชำระบาปแก่ฉัน ฉันขอโทษนะที่ทำร้ายเธอ
ฉันขอโทษ ฉันพูดพลางกอดเธอไว้แน่น
ฉันลุกขึ้นยืนพลางเดินตรงไป แล้วหันหลังมาบอกกับเธอว่า
ฉันรักเธอนะ มะเร็งที่รัก

ฉันพึ่งเข้าใจว่าก่อนที่คนเราจะตายนั้น เราไม่ได้มองเห็นอดีตภาพต่างๆซ้อนๆกันหรอก ที่เราเห็นก็คือ
คนที่ฆ่าเรา สาเหตุที่ทำให้เราตาย เหมือนตัวฉันที่ได้พบ มะเร็ง ฉันถึงเข้าใจว่า คนที่รอดพ้นจากมะเร็งก็เพราะ
เขาได้เลือกที่จะไม่ชำระบาปเขาเลือกที่จะฆ่ามะเร็ง แต่ฉัน ฉันเลือกที่จะชำระบาปของฉัน

ฉันจะไม่เกลียดไม่เคียดแค้นเธอ และฉันอยากให้สามี ลูก และๆทุกๆคนที่เป็นโรค อย่าได้เกลียดและเคียดแค้นต่อเธอเลย เธอทำไปเพื่อคุณจริงๆ เธอช่วยให้คนที่คุณ หรือคนที่คุณผูกพันหลุดพ้นเหมือนฉัน เธอเป็นคนที่สวย และสง่าด้วยความงดงาม ฉันอยากพูดอีกครั้งว่า

ฉันรักเธอ มะเร็งที่รัก

หลังจากที่ผมหมกมุ่นกับความรักและเซ็กมานาน ในที่สุดผมก็พยายามจะหลุดพ้น
ด้วยฟิคชุด "Amazing grace ซึ่งมีทั้งหมด 3 ตอนเป็นเรื่องต่างๆที่ผมแต่งขึ้นเกี่ยวกับสิ่งที่เรียกว่า ชีวิต
ผมอยากให้ทุกคนรัก เเละอย่าเกลียดเเค้นในโรคต่างๆ ซึ่งเหมือนกับผม
ที่เคยเกลียดเเค้นมันในตัวผม และมะเร็ง ในร่างกายเเม่ของผม
แต่ตอนนี้ผมก็เกลียดมันไม่ลง ผมรักมันเข้าแล้ว แม่ของผมก็ยังคงอยู่
และไม่ได้เป็นอะไรแล้ว ผมแต่งฟิค Chapter 1 นี้เพื่อแม่ของผม