ชิส์...ก๊าก

ทุกคนเมื่อยามเราเป็นเด็ก
ทุกคนคงล้วนแต่จะได้ยินคำถาม
โตขึ้นมา หนูอยากจะเป็นอะไร
แล้วช่วงนั้นคำตอบจะคำถามนี้ก็คงเปี่ยมด้วยความบริสุทธิ์จริงๆ
เหมือนกับเด็กน้อยคนนี้
*
*
*
ผมชื่อ สนใจ ครับ
ตอนนี้ผมอายุได้ 7 ขวบ
ความใฝ่ฝันของผม คือ การได้เป็นนักการเมืองที่ดี
ถ้าผมเป็นนักการเมืองจริงๆ
ผมจะสุจริต รักประชาชน
ไม่คอรัปชั่น ผมจะทำเพื่อประเทศชาติอย่างเดียวครับ
เหตุที่ผมอยากเป็นนักการเมืองก็เพราะว่า
ผมอยากให้ประเทศชาติพัฒนาต่อไปเรื่อยๆครับ
ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ความคิดนี้เข้ามาหาผมตั้งแต่เมื่อไหร่
รู้ตัวอีกทีผมก็อยากเป็นนักการเมืองที่ดีของชาติแล้วครับ
ผมเคยปรึกษาแม่ว่า นี่ผมจะโตขึ้นเป็นนักการเมืองนะแม่
แม่ของผมหัวเราะ แล้วยิ้มพร้อมบอกว่า ถ้าลูกตั้งใจ ลูกจะเป็นได้แน่จ๊ะ
เริ่มตั้งแต่ตอนนี้เลยว่าควรจะทำยังไงนะจ๊ะ แม่ของผมบอกเช่นนี้
ผมก็เลยคิดได้แล้วล่ะว่า เอาล่ะ ถึงเวลาที่จะต้องศึกษาประวัติศาสตร์
ทางการเมืองเพื่อที่ผมจะเติบใหญ่เป็นนักการเมืองน้อยๆที่ดีซะแล้ว
เอาล่ะวันนี้ผมตื่นมาสดชื่นแต่เข้าแปรงฟันเตรียมตัวพร้อมที่จะลุย
เพื่ออนาคต!!
ผมจ้องมองปฎิทิน เพราะว่า ผมจะทำโน้ตไว้ว่าเริ่มอ่านตั้งแต่วันไหน
วันนี้วันอังคารที่ 19 กันยายน พศ 2549
*
*
*
ผมเอาหนังสือประวัติศาสตร์ของพี่ที่ขี้เกียจที่สุดในโลกมาลองอ่านดูครับ
ตั้งแต่คณะราษฎร์ ที่เข้ามาเปลี่ยนแปลง
ระบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ มาเป็นระบบประชาธิปไตย

รัฐบาลช่วงจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์

รัฐบาลช่วงจอมพลถนอม กิตติขจร

เหตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516

เหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519

เหตุการณ์พฤษภาทมิฬ พศ 2535
*
*
*
ผมอ่านไปด้วยความเพลิดเพลิน
ประวัติศาสตร์การปกครองมันช่างสนุกแบบนี้นี่เอง
แต่รู้สึกผมจะอ่านมากไปแล้วสิ นี่มันก็จะ 5 ทุ่มแล้ว
เด็กๆอนามัยแสนดีอย่างผมก็ควรจะเข้านอนได้แล้ว
ผมรีบเดินไปแปรงฟัน และจะเข้านอนย่างรวดเร็ว
แต่ก่อนที่ผมจะปิดไฟนอนนั้น
ผมก็ได้มองลอดออกไปนอกหน้าต่าง
แล้วสิ่งที่ผมจะต้องตกใจ!!
ผมเห็นรถถัง วิ่งไปมาอยู่ตรงถนนใหญ่ติดบ้านผม
ผมตกใจมาก พลางนึกว่า วันนี้แม่งใกล้วันเด็กแล้วสินะ
รถถังอาจจะออกมาซ้อมเดินขบวนวันเด็ก
ผมจ้องมอง มีทหารเดินออกมาจากรถถัง คอยโบกมือให้รถ
เก๊งคันอื่นๆแล่นไป ผมก็เริ่มเอะใจกับอะไรนิดๆ
เกิดอะไรขึ้นอีกนี่
ประชาธิปไตยของไทยนี่ช่างน่าตื่นเต้นจริงๆ
ผมจึงลองมาเปิดทีวีดู เพราะอยากรู้ว่ามีอะไร

เมื่อเปิดไปทุกช่องกลับเหมือนกันหมด
คือเปิดเพลงสรรเสริญในหลวง
ผมก็แปลกใจสิ ผมไม่เคยเห็นทีวีทุกช่อง

สมานฉันท์พร้อมเพรียงขนาดนี้มาก่อน
ผมนั่งดูไป ไปต้มมาม่ามากินต่อหวังว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นอีก
พอมีการแถลงการณ์จาก ใคร รึ กลุ่มอะไรสักอย่าง
คณะปฏิรูปการปกครองเพื่อประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข
เนื้อความก็ประมาณว่า ได้ยึดกรุงเทพไว้แล้ว
ผมตกใจอย่างขีดสุด เพิ่งอ่านประวัติศาสตร์มาจะจะ
ไม่นึกว่าจะได้เจอเร็วขนาดนี้
ผมนั่งดู รอประกาศต่อไป
มีการล้มเลิกรัฐธรรมนูญ ออกกฎต่างๆมากมาย
มันทำให้ผมรู้สึกแปลกๆบางอย่าง
เหมือนจะทำให้ผมคิดทางออกที่บางอย่างในชีวิตผมได้
*
*
*
เหตุการณ์ในวันสองวันยังคงดำเนินไปเรื่อยๆ
ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ ไม่มีความรุนแรงใดๆ
ซึ่งเป็นเรื่องน่ายินดีที่สุด
ดูเหมือนจะไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น
รึเหตุการณ์อะไรเท่าไหร่แล้ว
คณะปฏิรูปรูปได้แจ้งกฎออกมาเรื่อยๆ
ผมติดตามข่าว และอะไรที่เริ่มเด่นชัดในใจผมก็เริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
สิ่งต่างๆที่ผมเรียนรู้มาตลอดไม่กี่วันนี้
ดูเหมือนจะเด่นชัดในใจของผมแล้ว
ผมรู้แล้วล่ะ ว่าโตขึ้นผมจะเป็นนักการเมืองยังไง
*
*
อีกเดือนหนึ่งผ่านมาดูเรียบร้อยปกติสุข
ไม่มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้น
ทว่าแต่แล้ว เมื่อแม่ผมมาถามผมอีกครั้งว่า
ลูกโตขึ้นลูกอยากเป็นอะไร
คำตอบเดียวที่ผมรู้สึกอยากตอบตอนนี้


ผมอยากเป็น
ทหาร
ครับ

เพราะอะไรน่ะเหรอ
เพราะจากที่ผมอ่าน ผมดู และผมสัมผัส
ผมรู้สึกว่าผู้มีอำนาจมากกว่านักการเมืองใดๆ
ตลอดเวลาที่ผ่านมา ทั้ง

คณะราษฎร์ ที่เข้ามาเปลี่ยนแปลง
ระบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ มาเป็นระบบประชาธิปไตย

รัฐบาลช่วงจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์

รัฐบาลช่วงจอมพลถนอม กิตติขจร

เหตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516

เหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519

เหตุการณ์พฤษภาทมิฬ พศ 2535



และจนเหตุการณ์วันที่ 19 กันยา นี้
มันแสดงให้ผมรู้แล้วล่ะว่า
ทุกเหตุการณ์ผู้ที่มีอำนาจ เกี่ยวข้อง และครอบงำการเมืองไทย
ก็คือ ทหาร
โตขึ้นผมจะเป็นทหารที่มียศเยอะๆใหญ่ๆครับ
แล้วค่อยหาช่วงเป็นนักการเมือง
ทั้งรัฐประหาร รึ การลงสมัคร สส
ผมควรจะเป็นทหารก่อน ผมคิดแบบนั้น
เพราะดูเหมือนจะเป็นหนทางสู่การเป็นนักการเมืองที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
ผมไม่อยากเป็นนักการเมืองดีๆ
แล้วถูกรัฐประหารครับ
ผมยอมรัฐประหารเองดีกว่า

ผมจะเป็นทหารที่ใหญ่ๆโตๆด้วยนะ
ผมพูดกับแม่อีกครั้ง
และดูเหมือนครั้งนี้ แม่ก็คงยิ้มให้ผมเช่นเดิม
โดยไม่มีคำถามใดๆ

เหตุการณ์ต่างๆที่ผ่านมา
คืนวันที่ 19 กันยายน
ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ไม่มีเหตุการณ์รุนแรง
ไม่มีผู้เสียชีวิต
แต่ทว่าหากมองลงดูที่เด็กชาย สนใจ นี้แล้ว
เหตุการณ์นี้ช่างมีความหมายกับเขาเหลือเกิน
มันเปลี่ยนจิตใจ หักเหอุดมการณ์ชีวิตของเด็กชายคนนี้เหลือเกิน

ออกตัวก่อนว่า ไม่ได้เข้าข้างใคร ไม่ได้ชอบทักษิณ ไม่ได้เกลียดทักษิณ ผมเฉยๆ
แต่ไม่ชอบที่จะต้องโดนทหารทำแบบนี้ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เหมือนหน้าประวัติศาสตร์ที่ซ้ำรอยไปมาไม่รู้จบอีกครั้ง
ในหนังสือ ประวัติศาสตร์ไทย ของนักเรียน ม.6
ที่น้องผม เด็กๆคนต่อๆไปที่เกิดมาลืมตาบนโลกในประเทศไทยนี้
จะต้องเรียน และศึกษาต่อไป



อนึ่งของบ่นนนนน ทำไมเขียนเรื่องเกย์มันเขียนยากกว่า ชายหญิง อีก ห๊า ทั้งๆที่กูเป็นเกย์ = ="