ชิส์...ก๊าก

ความลับ
ทุกคนล้วนมีความลับ
หากข้อความข้างบนถูกตีลงไปในหนังสือพิมพ์แล้วทุกคนได้อ่าน
บางคนอาจจะเถียงว่า
ผมไม่มีความลับ ผมเป็นคนเปิดเผย
ฉันเป็นคนจริงใจรัก ไม่เคยโกหก เพราะฉะนั้นไม่มีความลับ
แต่สำหรับพวกเรา
ทุกคนล้วนเคยมี
ความลับ
และล้วนแต่กำลังรอรถไฟอยู่ที่ชานชะลา

*
*
พวกเราตั้งแต่เกิดมา
คงไม่มีคาดคิดว่า
เราจะต้องเป็นแบบนี้
เป็นแบบที่คนอื่นคิดว่าเราเป็นเรื่องแปลก เป็นสิ่งผิดธรรมชาติ
ใช่มั้ย

เกย์

ตั้งแต่ผมเกิดมา ผมไม่เคยคาดคิดเลยว่า ผมจะเป็นแบบนี้
สมัยก่อนผมวิ่งเล่นกับเพื่อนผู้ชาย เล่นจับหัว ต่อยพุงกัน ทุกอย่างปกติ
แต่เมื่อผมโตขึ้นผมกลับรู้ความจริงบางอย่างซึ่งมันไม่น่าจะเป็นไปได้สำหรับผม
และการที่เพื่อนมองผมเปลี่ยนไป แค่ผมชอบผู้ชายด้วยกัน เพื่อนบางคนถึงกับเลิกคบผม
ด้วยเหตุผลที่ว่า ผมเป็นเกย์ กลัวผมจะทำไรมัน กลัวคนรอบข้างที่รู้ว่าผมเป็นจะมองว่ามันเป็นเกย์
กับการที่แค่ผมชอบผู้ชายด้วยกัน และเราเป็นเพื่อนกัน ผมบอกตรงๆผมเสียใจมาก ผมไม่ได้ตั้งใจ
แต่ทำไมผมถึงต้องเป็นแบบนี้ มันผิดที่ผมใช่มั้ย

ผมเกิดมา ผมไม่ค่อยชอบเล่นกับเพื่อนผู้ชาย ผมมักจะชอบเล่นกับเพื่อนผู้หญิง
ผมชอบเล่นหมากเก็บมากกว่าเป่ากบ ชอบเล่นตุ๊กตามากกว่าหุ่นยนต์ มันคือสิ่งที่แปลกงั้นเหรอ
ที่เพื่อนผู้ชายรอบข้างตอนประถมจะต้องมารังแกผม ผมโดนเพื่อนผู้ชายเรียกว่า ไอ้เกย์ ไอ้ตุ๊ด
คอยทุบตี ล้อ ตลอดเวลา เมื่อคิดถึงอดีต ผมอยากจะร้องไห้จริงๆ ตอนนั้นผมยังไม่รู้ตัว
ว่าผมเป็นอะไร ผมได้แต่เถียง ได้แต่บอกว่า ผมไม่ได้เป็น ไม่ได้เป็นจริงๆ แต่ผลก็เหมือนเดิม
เพื่อนๆยังคงหาว่าผมเป็น และที่สำคัญ เค้าก็ยังรังแกผมตลอดเวลา ใช้ผมซื้อของ เจอหน้าต้องไหว้
ไหว้สิไอ้ตุ๊ด ผมยังจำคำนี้ได้ถึงทุกวันนี้ รอบแขนที่ช้ำเพราะรอยทุบของเพื่อนที่รังแกมันได้หายไปแล้ว
แต่รอยแผลที่จิตใจมันยังคงบังและปิด ความลับ นั้นไว้เสมอ

เจ็บปวดใช่มั้ย
เมื่อนึกถึงวันเวลาแห่งอดีต
ที่เหมือนเป็นสิ่ง เป็นแผลที่คอยติด คอยบังที่หัวใจ
คอยกดความลับนั้นไว้
เพราะกลัวใช่มั้ย กลัวว่ามันจะเหมือนในอดีต
กลัวว่าจะถูกคนรังแก กลัวคนอื่นจะรับไม่ได้
ยังคงกลัว และหวาดระแวงในการเข้าสังคมใช่มั้ย
กลัวใช่มั้ยว่าคนอื่นจะรู้ว่าเราเป็น
หรือยังกังวลใช่มั้ย ที่จะบอกคนรอบข้างว่า
ผมเป็นเกย์ครับ

ผมไม่เถียงว่าผมไม่กลัว ตอนนี้ผมหวาดระแวงตลอดเวลาเข้าสังคม โดยเฉพาะกับผู้ชายด้วยกัน
ผมกลัวว่าเขาจะรู้ว่าผมเป็นเกย์ แล้วเขาจะเปลี่ยนไป
โดยเฉพาะเพื่อนสนิท เพื่อนที่เริ่มคุยกันถูกคอแล้ว
ผมก็ไม่รู้จะทำยังไง บางทีก็ต้องแกล้งจีบผู้หญิง
แกล้งบอกว่า ชอบคนนี้ ทั้งๆที่ในใจ มันไม่ใช่เลย ผมอยากจะบอก
ว่าผมชอบผู้ชายคนนั้น เขาก็คือเพื่อนสนิทของผม แต่ผมไม่สามารถบอกได้ กลัว กลัว หวาดระแวงไปหมด
เขาจะเป็นมั้ยนะ ถ้าเขาไม่เป็น เราจะยังเป็นเพื่อนกันได้ไหม กลัว กลัว ว่าเขาจะเปลี่ยนไป มันไม่จบสิ้นซักที
ผมอึดอัด อึดอัดมาก ผมไม่อยากที่จะทำแบบนี้ แบบที่ใครๆเรียกว่าแอ๊บ
เอาผู้หญิงบังหน้า แต่ผมไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ ผมอึดอัด ผมกลัว ความจริง
ผมอยากจะตะโกนบอกคนทั้งโลกด้วยซ้ำ ถ้าหากทุกคนจะไม่เปลี่ยนไป
ผมจะตะโกนเสียงดังๆว่าผมก็แค่ผู้ชายที่ชอบผู้ชายด้วยกัน

ผมสำหรับคนอื่นแล้ว ผมกล้าบอก แต่สำหรับคนสองคน คนสองคนนี้เท่านั้น
ที่ผมไม่กล้าบอก ผมไม่กล้าบอกพ่อกับแม่
ว่าผมเป็นเกย์ ทั้งๆที่เขาคอยซักไซร้ผม เมื่อไหร่จะมีแฟนลูก
แม่อยากจะอุ้มหลานจริงๆนะ ผมเจ็บทุกครั้งกับประโยคนี้
เจ็บที่ตัวเองเป็นแบบนี้ แต่ที่เจ็บกว่า คือเจ็บที่ไม่สามารถทำให้แม่ได้
ผมอยากทำให้แม่มีความสุข แต่ผมทำไม่ได้ ผมกลัว
หลายครั้งที่ผมอยากจะบอกกับพวกท่านว่า เลิกพูดแบบนั้นกับผมเถอะ
ผมชอบผู้ชาย แต่ปากของผมสั่น และแข็งทุกครั้งที่จะพูด
ผมไม่อยากทำให้พ่อแม่เสียใจ ไม่อยากจริงๆ ถ้าผมขอพรได้ข้อหนึ่ง
ผมจะขอให้ผมเป็นผู้ชายปกติ

เคยเสียใจบ้างมั้ย
กับการที่รู้ความลับของตัวเอง
ตอนนั้นรู้สึกยังไง

ผมเมื่อผมรู้ว่าผมชอบผู้ชายด้วยกัน ผมสงสัยมากว่ามันเป็นไปได้ยังไง เมื่อผมรู้ผมแทบจะร้องไห้

แต่ตอนนั้นผมอยู่กับเพื่อนๆ ผมต้องเก็บอดกลั้นไว้
แต่หลังจากนั้น มันไม่เหมือนเรื่องอื่นๆที่ผมเคยเจอ
สอบตก เสียใจ เที่ยวแล้วก็หาย แต่สำหรับเรื่องนี้
ผมกลับบ้านมาผมล็อคห้องอยู่คนเดียว ผมแทบจะร้องไห้
โฮออกมาทันที เหมือนความเจ็บในหัวใจมันทะลายพุ่งขึ้นมา พร้อมความรู้สึก พร้อมคำถามมากมาย
ทำไมกูต้องเป็น ทำไมต้องกู กูไปทำอะไรใคร
ทำไมกูต้องเกิดมาเป็นแบบนี้ ทั้งๆที่ตอนแรกผมยังเคยแอบชอบ
เพื่อนผู้หญิงที่น่ารักอยู่เลย ทำไมเป็นแบบนี้ได้ นี่คือความรู้สึก คำถาม แรกๆที่ผม
ที่ผมจำได้ ช่วงนั้นผมซึมเศร้าไปเลย พ่อแม่มาถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า ผมก็ตอบไม่ได้
ทั้งๆที่อยากจะตอบ แล้วอยากจะบอกว่า ไม่มีใครคนไหนหรอกอยากเกิดเป็นเกย์
ถ้าเค้าเลือกได้

ตอนนั้นผมรู้ สิ่งแรกที่ผมทำเลย คือเข้าเวปโป๊ดูรูปผู้หญิงเปลือยเปล่า
ผมพยายาม พยายามที่จะดูแล้วให้ผมชอบให้ผมเกิดอารมณ์
แต่พยายามเท่าไหร่มันก็สูญเปล่า มันไม่เกิดอะไรขึ้นมา สิ่งที่ต้องการกลับเป็นกล้ามเนื้อที่แข็ง
ร่างกายที่ใหญ่ของผู้ชาย ตอนนั้นได้แต่โทษตัวเอง
ผมมันแย่จริงๆ ที่เป็นแบบนี้ ลงท้ายก็นั่งเอามีดกรีดข้อมือตัวเอง ไม่ก็ต่อยกำแพง เหมือนกับพยายามจะบอกว่า
มันไม่ได้ดั่งใจผมเลย และสุดท้ายก็ลงว่า ทำไมกูต้องเกิดมาเป็นแบบนี้นะ

ฉึกฉัก ฉึกฉัก

แล้วหลังจากนั้นล่ะ
ยังรู้สึกอะไรอยู่รึเปล่า
กับความลับของตัวเอง

ตอนนี้ผมก็คงยังเป็น เวลาตอนที่เหงา ไม่มีแฟน รึ กล้าๆกลัวๆในสังคม
ก็จะมีความคิดแบบนี้บ่อยๆ ถ้ากูเป็นผู้ชายธรรมดาก็คงดี
ไม่อยากจะคิด พอคิดก็พยายามส่ายหัวทุกครั้ง แต่มันห้ามไม่ได้

ผมก็ยังรู้สึกนะ ผมเข้าใจว่ามันคงไม่สามารถลบเลือนได้ แต่เมื่อคิดถึงเรื่องดีๆ
เรื่องพวกนี้ๆก็เริ่มหยุดคิดไปเองนานๆครั้งที่มันจะกลับมาที

รถไฟเดินทางไปยังยูโทเปีย
กำลังมาถึงอีกไม่ถึง 20 นาที

ตอนที่ยังคงเป็นความลับ เคยอยากบอกใครสักคนใช่มั้ย
อยากจะระบายมันออกมา อยากให้คนเข้าใจใช่มั้ย
และก็ได้บอกกับใครสักคนหนึ่งใช่มั้ย
ตอนนั้นรู้สึกยังไง ที่ได้ทำลายความลับลงมา

ผมคงตอบว่าใช่อีกแล้ว ผมอยากบอกมาก อยากจะบอกกับใครสักคน อยากได้คำปลอบใจ
ความเข้าใจ ทั้งๆที่รู้ว่ามันก็ช่วยอะไรผมไม่ได้ แต่ทำไมกันไม่รู้ที่ผมเฝ้ารอการที่จะได้ทำลาย
ความลับลง ตอนนั้นรู้สึกผมจะไม่ไหวแล้วจริงๆ ตอนที่ผมได้บอกความลับออกไป มันอึดอัดแบบ
บอกไม่ถูก ทั้งๆที่ผมเริ่มรับตัวเองได้ เริ่มไม่เอาผู้หญิงมาบังหน้า แต่ผมกลับยังอึดอัด
อาจเพราะยังไม่บอกคนที่ตัวเองไว้ใจที่สุดว่า ผมเป็นเกย์ วันนั้นผมได้บอกออกไปเลย

บอกกับเพื่อนสนิท ซี้ที่สุดของผม
ผมบอกไปว่า กูเป็นเกย์ กูไม่อยากเป็นแบบนี้ มึงจะรังเกลียดกูมั้ย มึงจะเปลี่ยนไปมั้ย
พูดไปก็หวาดกลัวไป น้ำตาก็ไหล งๆที่ปกติผมเป็นผู้ชายเข้มแข็ง ไม่เคยร้องไห้
แต่ไม่รู้เพราะอะไรกับเรื่องนี้
รู้มั้ยหลังจากผมบอก ไอ้เพื่อนผมมันกอดผมเลย มันบอกว่า
มึงคิดมาก มึงจะเป็นยังไง
แต่มึงก็เป็นเพื่อนกู มึงคิดว่ากูมันเป็นคนแย่มากเลยเหรอ กูจะต้องรังเกลียดมึง เลิกคบมึง
มึงอย่าเอาคนเลวๆเหียกๆแบบที่มึงเคยเจอมาก่อนในอดีตมาตัดสินรวมกับกู กูเป็นเพื่อนรักมึงนะ
มึงรับกูได้ กูก็รับมึงได้แค่นี้เอง
ตอนนั้นเองที่ความกลัว และหน้าอกที่เหมือนถูกกด มันเหมือนคลายออก เหมือนมีใครสักคนเข้าใจเรา
นี่แหละที่ผมเคยต้องการมานานแสนนาน

ใช่เลย ผมอยากบอกมานานแสนนาน อึดอัดทุกครั้ง บางทีก็อยากที่จะแกล้งผู้ชาย อยากเข้าไปกอด
พูดแล้วขำ คนที่ผมบอกความลับให้ ไม่ใช่ใครอื่น แม่ของผมเอง
ตอนแรกก็กลัว เพราะเห็นไอ้เพื่อนที่เป็นเหมือนเรามันโดน
พ่อแม่พาไปหาหมอให้หมอแก้ให้หาย อยู่บ้านก็โดนบังคับใช้ของ ใช้สีขาว
ใช้กระเป๋าสะพายอะไรก็ไม่ได้ โดนให้ไปสาบานว่าจะทำตัวที่ผู้ชายเขาทำกัน
ผมก็กลัว กลัวว่าแม่ผมจะเป็นแบบนั้นบ้าง แต่แล้วที่บอกไป แม่กลับบอกว่า
ลูกคิดไปเองรึปล่า ว่าลูกเป็น แม่พูดด้วยหน้าเฉยๆ ไม่มีอาการใดๆ ผมบอกแน่ใจครับ
ตอนแรกแม่ไม่พูดอะไร แม่ก็ยังคงไม่เชื่อ และพยายามเชียร์ผมให้จีบผู้หญิง
แต่พอเวลาห่างไปกว่านั้นสัก 3-4 เดือน ผมก็เริ่มแอบชอบผู้ชายคนหนึ่ง
ผมเล่าให้แม่ฟัง แม่กลับไม่รังเกลียด เป็นที่ปรึกษาให้ผมอย่างดี ผมย้อนถามแม่อีกครั้งว่า
แม่รับผมได้เหรอ และเมื่อนั้นเองที่แม่พูดว่า เป็นอะไรก็เป็นเถอะลูก ถ้าลูกมีความสุข
และเป็นคนดี ผมเลยเริ่มคิดได้ว่า กว่าเราจะรับตัวเองได้ก็นานเหมือนกัน
เช่นเดียวกับพ่อแม่เราควรให้เวลาเรื่องนี้ให้ท่านบ้าง
และเวลานั้นเองที่ประตูในห้องมืดที่อากาศเริ่มจะหมดลง ได้เปิดออก
พร้อมสูดอากาศใหม่ที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

อีก 5 นาที รถไฟจะมา
ผู้โดยสารโปรดยืนรอหลังเส้นแดง

แล้วหลังจากนั้นชีวิตได้เปลี่ยนไปมั้ย
หลังจากที่ความลับเริ่มจะค่อยๆจางไปเรื่อยๆ
มีอะไรใหม่ๆเกิดเข้ามาในชีวิต

สำหรับผม หลังจากนั้นผมมีแฟนเลย อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ผมแทบตกใจ งงๆว่า
มันมีได้แบบคาดไม่ถึง พอมาคิดทบทวนดูว่าแต่ก่อนทำไม เราไม่มี ก็ใช่สิเรายังปิดตัวเอง
ยังคงปกปิดความลับอยู่ ตอนนี้ชีวิตผมมีความสุข ผมมองแค่คนที่รักผม ผมรักเขา
เราแคร์แค่คงที่แคร์เรา ส่วนไอ้พวกที่มองเราไม่ดี คนไม่รู้จัก ไม่รู้จะแคร์ไปทำไม
ผมคิดแบบนี้แล้วผมมีความสุขครับ

ฮ่า ฮ่า ฮ่า หลังจากนั้นเหรอ ผมก็ใช้ชีวิตได้อย่างเปิดเผยเลย ผมกอดเพื่อนผู้ชาย
แกล้งน่ะ พูดจาเกี้ยวเพื่อนเล่นๆ ขำๆ รู้สึกเหมือนตัวเองปลดปล่อย ได้เพื่อนก็รู้
และเข้าใจ ผมรู้สึกแปลกมันกลับไม่กลัวแหะ มันบอกว่ารู้ว่าแกล้งเล่น แต่ผมก็บอก
กูเป็นจริงนะ มันก็ขำ ส่วนเรื่องพ่อแม่ ท่านรับผมได้หมด กระทั้งผมอยากได้แป้ง
ทาหน้า แม่ผมยังเป็นคนพาไปซื้อเลย ส่วนไอ้เพื่อนที่พ่อแม่บังคับ และรับไม่ได้
สถานการณ์มันก็เริ่มดีขึ้น พ่อแม่เริ่มเข้าใจมัน ผมถึงได้รับรู้ว่า พ่อแม่ทุกคนรักลูกหมด
ไม่มีใครอยากทำร้ายลูกหรอก ที่เขาๆทำไปไม่ดีตอนนั้น ก็เพราะความหวังดีทั้งนั้น
ผมอยากจะบอกว่า ผมดีใจที่มีพ่อแม่ มีเพื่อนที่เข้าใจผมอย่างที่ผมไม่เคยรู้สึกมาก่อน
เพราะกลัวจนปิดบังตัวเอง ตอนนี้ผมเลยรู้สึกเป็นตัวของตัวเอง ผมมีความสุข
บางทีผมก็คิดว่าเป็นอย่างที่ผมเป็นนี่แหละคือสิ่งที่ดีที่สุดที่พระเจ้าประทานมาให้

รถไฟจอดเทียบท่าแล้ว
ยูโทเปียขบวนที่ 118 กำลังเคลื่อนที่สู่ ยูโทเปียดินแดนที่ไม่มีความลับ

อยากจะฝากบอกอะไรกับคนที่ยังรอรถไฟอยู่มั้ย
อยากจะบอกอะไรรึเปล่า
พอข้ามไปแล้วอาจจะบอกได้ไม่เท่าตอนนี้แล้วนะ

ผมอยากบอกว่า ผมดีใจที่ผมเกิดมาเป็นแบบนี้ ผมคิดว่านี่แหละคือสิ่งที่ทำให้ชีวิตผมเข้มแข็ง
ผมอยากบอกคนที่ยังมีความลับอยู่ว่า เปิดมันซะเถอะ มันไม่มีอะไรหรอก เราแค่คิดไปเอง
คนที่เค้าเข้าใจเรา เขายังคงรอเราอยู่เหมือนกัน รอที่จะยินดีกับเราที่เราเลิกปิดกั้นตัวเองได้
เขารอที่จะยิ้มไปกับเรา ส่วนไอ้พวกที่รับเราไม่ได้ ไอ้พวกที่มองเราอย่างรังเกลียด
ก็ให้คิดซะว่า ในสายตาที่รังเกลียด เหยียดหยามนั้น ยังมีสายตาที่อ่อนโยน และยังคงเป็นห่วง
เราอยู่ ผมดีใจนะที่ผมเป็นแบบนี้ ผมรักมันเข้าแล้ว

เขาพร่ำไปพร้อมเสียงหัวเราะ ดูแล้วมันช่างสดใส ผิดกับที่เขาเล่าเรื่องเก่าๆในตอนแรก

สำหรับผม ผมดีใจที่ได้บอก และเกิดมา
แม้แต่ก่อนผมจะคิดว่าเกิดมาเป็นแบบนี้มันช่างมีแต่เรื่องแย่
แต่ตอนนี้ผมคิดว่ามันก็มีส่วนดีเหมือนกัน มันเป็นเหมือนแบบทดสอบ มันบอกเราว่าใครรักเรา
ใครจริงใจกับเราจริง และมันเป็นเหมือนแบบทดสอบให้เราเข้มแข็งขึ้น
มันสอนผมมากๆ ส่วนเรื่องที่จะฝากกับคนที่รอที่ชานชะลาอยู่
ผมอยากให้เขาเปิดประตูออกจากห้องที่ไร้อากาศเหมือนที่ผมเคยอยู่ ออกมาสูดโลกใหม่
ข้างนอกที่สดใส อย่ามัวแต่ยึดติดกับอดีตที่แสนโหดร้าย ผมนำประโยคที่แม่ผมพูดกับผมมาให้ครับ

ยามที่แม่เห็นลูกมีความสุข แม่ก็มีความสุขด้วย
ไม่ว่าลูกจะเป็นอย่างไร ขอให้เป็นคนดี และมีความสุข แม่ก็พอใจแล้ว

ผมว่าการคลายความลับ ลองเริ่มที่คนที่รักเราจริงๆ มันอาจไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เราคิด ผมดีใจที่ผมเกิดเป็นเกย์

เขาทั้งสองคนได้ขึ้นรถไฟไปที่ยูโทเปีย ดินแดนที่ความลับได้ถูกทำลาย
และชานชะลาก็ยังคงมีคนคอยมารอรถไฟเรื่อยๆอยู่เสมอ
เมื่อความลับ ไม่ได้เป็น ความลับ อีกต่อไป

ขอบคุณเพลง Secret ของ Ayumi Hamasaki ไม่รู้เนื้อเพลงมันเเปลว่าอะไรหรอก ไม่มี MV ให้เดาเนื้อเพลงรู้แค่ชื่อว่า
แปลว่า ความลับ แต่พอฟังกลับได้อารมณ์ และได้ความรู้สึกแบบในเรื่อง จนได้เรื่องนี้ออกมา ขอบคุณจริงๆอายูมิ