ชิส์...ก๊าก

นายสัญญากับฉันได้มั้ยว่าจะอยู่กับฉันตลอดไป
ไม่ว่าวันนี้หรือวันไหน
ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ผมจะอยู่กับคุณตลอดไป
ในเมื่อทุกปฏิกิริยาเคมีต้องมีน้ำเป็นส่วนร่วม
ก็เหมือนผมที่จะอยู่กับคุณตลอดไป เช่นเดียวกับน้ำในทุกปฏิกิริยานั่น
ประโยคที่ฉันทำให้งุนงง ความจริงฉันแทบไม่เข้าใจมันเลย
ว่ามันหมายถึงอะไร
แต่เพราะอะไร ที่เขาบอกสัญญากับฉันแบบนี้
และทำไมฉันถึงตัดสินใจแต่งงานกับเขา
*
*
ฉันเจอเขาที่ริมแม่น้ำกลางสวนจตุจักร
เพียงเพราะฉันขอให้เขาถ่ายรูปฉันกับเพื่อน
แต่นั่นแหละคือจุดเริ่มต้นของความรัก
เขาส่งกล้องให้พร้อมกับบัตรประชาชนของเขา
จนตอนหลังฉันต้องนั่งรถไปให้บัตรกับเขาในที่นัดพบ

เพราะเขาลืม และบัตรของเขาติดอยู่ที่ฉัน
และนั่นแหละคือจุดเริ่มต้นของความรักของเรา
ความรักของเราเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ
อาจเพราะฉันกับเขาเกิดมาคู่กัน

เรานัดเจอกันเรื่อยๆ เขาเป็นคนชอบถ่ายรูปเป็นงานอดิเรก
เขามักถ่ายรูปฉัน รึไม่ก็รูปเราสองคนในที่ต่างๆทั่วกรุงเทพมากมาย
แต่น่าแปลกที่ทุกรูปมักมีรูปสิ่งต่างๆที่เกี่ยวกับน้ำมาอยู่ในรูปเสมอ
น้ำพุ แม่น้ำ รึแม้แต่ห้องนำ
เขามักส่งรูปถ่ายมาพร้อมกับน้ำหวานต่างๆให้ฉันเสมอ
เวลาฉันถามอะไรเกี่ยวกับฉันกับเขา เรื่องความรัก
เขาก็มักจะตอบฉันด้วยคำถามเกี่ยวกับปฏิกิริยาของน้ำทั้งสิ้น
ฉันก็เคยสงสัยว่าทำไม
ถามเขาเท่าไหร่เขาก็ไม่ตอบ
และเท่าที่ฉันสังเกต เขาเป็นคนที่เหงื่อออกง่ายมาก แค่เดินออกมาข้างนอก
เจอแดดเพียงครู่เดียว หลังของเขาก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อ
ตลอดจนที่เขาได้ตายลงเพราะอุบัติเหตุทางน้ำ
เขาขอขึ้นเรือขนส่งน่ำมัน เพื่อล่องเรือไปถ่ายรูปทะเลที่เขาชอบและหลงรัก
แต่บังเอิญเรือลำนั่นได้ล่มลงเพราะน้ำมันท้ายเรือรั่ว
ไฟไหม้เรือทั้งลำ เผาจนหมดสิ้นทุกอย่างกลางทะเลที่ไหลเชี่ยว
ฉันก็ยังไม่รู้คำตอบของเขา
*
*
เช่นเดียวกับวันนี้ ฉันยังคงนั่งคิดถึงเขา
ในห้องนอน ห้องหอของเรา
ในคอนโดแห่งหนึ่งใจกลางเมืองกรุงเทพ
ในเตียงของเรา
มันเหมือนเป็นคอนโดเล็กๆธรรมดา
แทบไม่แตกต่างกับคอนโดอะไรในกรุงเทพ
ยกเว้นสิ่งเดียวที่เขาทำไว้ และขอร้อง
คือไฟในห้องน้ำในคอนโด มันเป็นสีฟ้า
เขาขอร้องฉันให้ใช้ไฟสีฟ้าในห้องน้ำ
จนบัดนี้ฉันก็ยังไม่รู้ความหมายว่าเพราะอะไร
ฉันคิดถึงเขาเหลือเกิน
ภาพถ่ายต่างๆที่เราเคยมีด้วยกัน
สิ่งต่างๆมันทำให้ฉันคิดถึงเขาจนทนไม่ไหว
ฉันเสียเขาไป หลังแต่งงานเพียง 3 วัน
ฉันยังไม่ได้มีอะไรกับเขา เชายังไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวฉันสักครั้ง
สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดก็คือการสูญเสียคนรักไป
ทั้งๆที่ฉันเชื่อคำสัญญาของเขาแล้วแท้ๆแต่ทำไมกันนะ
สิ่งที่ฉันคาดไม่ถึงมันถึงได้เกิดขึ้น
ทำไม ไหนว่าจะไม่ทิ้งกัน จะอยู่ด้วยกันตลอดไป
เหมือนปฏิกิริยาเคมีที่ต้องมีน้ำเป็นส่วนร่วมทุกครั้ง
ยิ่งฉันมองรูปภาพต่างๆมากขึ้นเท่าไหร่
มันยิ่งทำให้ฉันเจ็บถึงความทรงจำมากเท่านั้น
ฉันนั่งเอามือท้าวหัวตัวเอง
ฉันปวดหัวเหลือเกิน ภาพต่างๆของเขามันลอยๆเข้ามาในความคิดของฉันเรื่อยๆ
จนฉันทนไม่ไหวกวาดทุกอย่างที่อยู่บนเตียงลงไปกองกับพื้น
รูปภาพของเขา รวมถึงขวดน้ำ1 ลิตรที่เปิดฝาไว้บนเตียงของฉัน
ฉันลงไปเก็บพวกมันขึ้นมา
แต่เพราะความที่ฉันยังไม่เข้มแข็งพอ
น้ำตาของฉันไหลเอิ่บ ค่อยๆไหลจนลงไปรวมอยู่ในน้ำที่หกอยู่บนพื้นนั้น
มันไหลไปตามพื้นกระเบื้องค่อยๆมุ่งหน้าลงสู่พื้นห้องน้ำที่ประตูเปิดกว้าง
พอมีไฟสีฟ้าระเรืองอยู่ตรงประตู
แต่เพราะอะไรฉันรู้สึกหมดแรงอย่างบอกไม่ถูก
พยายามที่จะลุกขึ้นเอาผ้าขีริ้วไปเช็ดน้ำเหล่านั้น
แต่ฉันไม่สามารถทำได้ ฉันรู้สึกเหมือนร่างกายค่อยๆหมดแรง
พร้อมกับๆภาพในตาของฉันกำลังค่อยๆกลายเป็นสีฟ้า
กลายเป็นสีฟ้า
*
*
ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
ฉันกำลังนอนอยู่บนเตียง
และมีคนๆหนึ่งกำลังคอยดูแลฉันอยู่
ผ้าเย็นที่วางไว้บนศรีษะ
ฉันลืมตาตื่น และสิ่งที่ฉันตกใจก็คือ
เขา.......รักแรกรักเดียวสามีของฉัน
ฉันตกใจอย่างสุดขีด
ปากของฉันสั่น
เขาที่น่าจะตายไปแล้ว แต่เขากลับกำลังเทน้ำจากที่กดน้ำร้อน
เพื่อนำมาให้ฉัน เขาหันหน้ามา เห็นฉันเพิ่งตื่นและกำลังมองเขาอยู่
แต่เขาก็ไม่พูดอะไรสักคำ สิ่งที่เขาทำคือ ยิ้มให้ฉันเท่านั้น

ฉันถามเขาออกไปมากมาย
คุณ คุณใช่ วลิตสามีของฉันรึเปล่า
คุณคือวลิตใช่มั้ย
ฉันพูด แต่ก็ยังไม่มีเสียงตอบกลับมา
เขายังคงยิ้มให้ฉัน
จวบจนฉันทนไม่ไหว ตะโกนเสียงออกไปสุดเสียง
คุณคือใคร คุณคือวลิตใช่มั้ยตอบฉันมาสิ
แต่เขาก็ยังยิ้ม และเดินตรงมาที่ฉัน
ก่อนที่จะวางถ้วยน้ำร้อนลง
แล้วยื่นนิ้วมาที่ฉัน
ฉันตกใจมาก ตะโกนสุดเสียง
คุณจะทำอะไรน่ะ จะทำอะไร
แต่เขาเอามืออีกข้างจับแขนข้างซ้ายของฉันไว้แน่น
ก่อนที่เขาจะนำนิ้วมือมาแตะที่ริมฝีปากของฉัน
ทันใดนั้น ตาของฉันก็บังเกิดสีฟ้าขึ้นมาอีกครั้ง
มันทำให้ฉันมึนๆเล็กน้อย แต่พอฉันรู้ตัว
ฉันตะโกนสุดเสียงอีกครั้ง
ออกไปนะ ถ้าคุณไม่ยอมพูดอะไร ฉันจะแจ้งตำรวจ
แต่สิ่งที่ฉันต้องตกใจที่สุดคือ มันไม่มีเสียงออกมาจากตัวฉัน
มีเพียงฟองอากาศเล็กๆหลายขนาดจำนวนสองสามฟองลอยออกมา
มันลอยค่อยๆเข้าไปที่หูของเขา
เขายิ้มแล้วพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่มันเช่นเดียวกับฉัน
ปากของเขาขยับ และค่อยๆมีฟองอากาศลอยออกมา
ค่อยๆเคลื่อนเข้ามาที่ใบหูของฉัน
ใช่ครับ ผมคือ วลิต นั่นคือสิ่งที่ฉันได้รับ เหมือนฟองนั่นส่งสารเข้ามาในหูของฉัน
ส่งตรงไปที่สมองแทนเสียง
ยามที่ฟองอากาศนั่นเข้ามาในหู
ก่อนที่ฉันจะพูดออกมาอีก
ใช่คุณแน่เหรอ แล้วทำไมฉันถึงต้องพูดออกมาเป็นฟองแบบนี้
ฟองอากาศออกมาจากปากฉัน มันค่อยๆเคลื่อนที่เร็วขึ้นๆ
เข้าไปในหูของเขา
ก่อนที่เขาจะบอกว่า
ผมสัญญาแล้ว ว่าจะอยู่กับคุณตลอดไป
เหมือนปฏิกิริยาเคมีที่ต้องมีน้ เป็นส่วนร่วมทุกครั้ง
และคำพูดนี้เองที่ทำให้ฉันรู้ทันทีว่า ใช่เขาแน่ๆเขาคือวลิต
ฉันดีใจมาก ฉันแทบจะร้องไห้ด้วยความดีใจ
คำพูดต่างๆที่ฉันอยากพูดกับเขา
คิดถึงเธอที่สุด ไปอยู่ที่ไหนมา
คำพูดต่างๆออกมาจากปากของเขา ฟองอากาศค่อยๆลอยเข้าไปในหูของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ก่อนที่เขาจะตอบกลับมาหาฉันในรูปแบบเดียวกัน
วันนี้เป็นวันที่ฉันดีใจที่สุด
ที่วลิตของฉันผู้หายไปตลอด 3 เดือนหลังจากเขาตาย ได้กลับมาหาฉันอีกครั้ง
เหมือนมันเป็นปาฏิหาริย์ครั้งแรก และอาจเป็นครั้งเดียวในชีวิตฉัน
*
*
เขาอยู่กับฉันมาร่วมอาทิตย์แล้ว
ฉันพยายามถามเขาเกี่ยวกับคำพูดฟองอากาศนี้เวลาที่ฉันพูดกับเขา
แต่เขาก็ตอบเพียงว่า มันก็เหมือนปฏิกิริยาเคมีที่ต้องมีน้ำเป็นส่วนร่วมทุกครั้ง
เขาตอบเพียงเท่านี้เท่านั้น
ไม่ว่าฉันจะถามเขากี่ครั้ง

มันก็เหมือนปฏิกิริยาเคมีที่ต้องมีน้ำเป็นส่วนร่วมทุกครั้ง

มันก็เหมือนปฏิกิริยาเคมีที่ต้องมีน้ำเป็นส่วนร่วมทุกครั้ง

มันก็เหมือนปฏิกิริยาเคมีที่ต้องมีน้ำเป็นส่วนร่วมทุกครั้ง

มันยิ่งทำให้ฉันสงสัยเขามากขึ้นๆ
แต่เขาก็บอกกับฉันว่า
เขาจะอยู่กับฉันตลอดไปหากฉันยังคงเชื่อในสิ่งที่เขาบอก
แต่สิ่งที่ฉันต้องการจริงๆจากเขาในตอนนี้
หลังจากที่เขาจากฉันไป
ฉันถึงรู้ว่าฉันต้องการมัน

มันคือเซ็ก ฉันไม่เคยสัมผัสมันมาทั้งชีวิต
ตลอดจนฉันแต่งงาน
ฉันได้มันมาครบทุกอย่าง ไม่ว่าจะ
ความรัก สามี แต่ฉันยังไม่เคยลิ้มรสความสุขทางกายของสองเราเลย
นั่นคือสิ่งที่ฉันอยากได้
และมันเป็นโอกาสที่เขากลับมา มันอาจจะเป็นโอกาสของฉันแล้วก็ได้
แต่ไม่ว่าฉันจะชวนเขาคุยเท่าไหร่
เขาก็มักตอบมาเพียงเป็นคำๆ คำสั้นๆ
และดูเหมือนตั้งแต่เขากลับมา เขาจะพูดน้อยมากๆ
ส่วนมากเขาจะนั่งฟังฉันคุยเรื่องราวต่างๆ
และแสดงออกทางร่ายกายเท่านั้น
*
*
หลายวันมานี้ฉันไม่พูดจาอะไรกับเขาเลย
เพราะฉันพยายามลบเร้าให้เขาไปข้างนอกไปเที่ยวกับฉัน
หรือให้เขามีอะไรกับฉันที
ตั้งแต่เขากลับมา เขาไม่เคยออกไปข้างนอกห้องคอนโดนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียว
เขาอยู่แต่ในคอนโดที่เปิดแต่แอร์เย็นเชียบ
เขาไม่ยอมไปท่าเดียว
เช่นเดียวกับที่ฉันขอเขามีอะไรกัน
เขาก็ปฏิเสธฉันท่าเดียว
จนฉันไม่คุยกับเขามาหลายวัน
เขาพยายามชวนฉันคุย
พยายามที่จะพูดอะไรกับฉัน
ฟองอากาศเข้ามาในหูฉัน ฟองแล้วฟองเล่าตลอดหลายวันนี้
ฉันก็ได้แต่เงียบ ฉันงอนเขา
แต่วันนี้เขามาแปลก เขาตรงมาที่เตียงของฉัน
ที่ฉันกำลังนั่งดูรูปของเราอยู่
เขาจับที่หน้าอกของฉัน
ฟองอากาศค่อยๆออกมาจากปากเขา เข้าหูของฉัน

เธอต้องการแบบนี้ใช่มั้ย
เขาค่อยๆถอดเสื้อของฉัน
ค่อยๆปลดมันออกทีล่ะชิ้น
เรือนร่างที่บริสุทธิ์ของฉันค่อยๆเรียกร้องสิ่งที่ฉันเคยสงสัยมานาน
ปากของเขาค่อยๆประกบกับปากของฉัน
ลิ้นของเราสัมผัสกันภายในปาก ฉันรึ้สึกถึงสิ่งที่ฉันต้องการ
ค่อยๆไหลลงมาที่หน้าอก จนที่หัวนม เขาคอยกระตุ้นจับ
เหงื่อของเราสองคนๆค่อยๆหลั่งออกมา
โดยเฉพาะเขา เหงื่อของเขาหลั่งออกมาอย่างรวดเร็ว
แต่น่าแปลกเหงื่อของเขาที่น่าจะลงมาเป็นหยดน้ำ หยดลงมาตามแรงโน้มถ่วง
กลับค่อยๆเป็นฟองอากาศลอยขึ้นไปข้างบน ฟองแล้วฟองเล่า
เขาค่อยๆถอดกระโปรงของฉันออก
เขาไม่รอช้า เขานำอวัยวะเพศของเขา
สวมสอดเข้าที่อวัยวะเพศของฉันอย่างรวดเร็ว

ฉันตกใจ ไม่คิดว่าเขาจะรีบร้อนขนาดนี้
ตาของฉัน มันค่อยๆกลายเป็นสีฟ้าอีกแล้ว
ฉันมองเห็นเขา และเหงื่อที่ลอยขึ้นไปรวมตัวกัน
เป็นสีฟ้า เป็นโทนสีฟ้าไปซะหมด
มันเป็นโทนสีฟ้าไปซะหมด

อ่า อา เสียงคลางของฉันค่อยๆกลายเป็นฟองอากาศ
ค่อยๆออกมาจากปากของฉันเข้าสู่ใบหูของเขา
แต่มันน้อยเหลือเกินเมื่อเทียบกับเหงื่อของเขาที่ไหลลอยขึ้นไป
รวมกันอยู่บนอากาศมันคล้ายๆน้ำที่ลอยบนอากาศเป็นหยดน้ำ ฟองอากาศใหญ่ๆ
มันค่อยๆใหญ่ขึ้น
เขากระแทกฉันเป็นจังหวะๆ ฉันรู้สึกเสียว และเจ็บอย่างบอกไม่ถูก
ก่อนที่ฉันกำลังมีความสุขกับการมีอะไรกันครั้งแรก
ฉันกำลังจะถึงจุดสุดยอด แต่ก่อนที่จะถึงนั้น
ฉันหลับตาและดูเหมือนจะมีหยดสี สีฟ้าหยดลงมาแตกเป็นแผละๆภายในสีดำในตาของฉัน
ทั้งหมดที่อยู่ภายในความมืด สีดำนั่น
ทีล่ะหยด ทีล่ะหยด จนแม้แต่ตอนที๋ฉันหลับตา
สีที๋ฉันเห็น กลับกลายเป็นสีฟ้าทั้งหมด
ฉันร้องเสียงหลง
แต่สิ่งที่เกิดขึ้น
ฟองอากาศขนาดใหญ่ที่รวมกันอยู่บนหัวนั้น
มันได้แตกสลายออกมาเป็นน้ำไหลลงมาใส่ฉันกับเขา
ฉันหลับตาเพื่อหลบน้ำเหล่านั้น และทันทีที่ฉันลืมตา
ฉันไม่เห็นเขาอีกแล้ว
ฉันตกใจมาก
เขาหายไปไหน
ทำไมเขาถึงหายไป
ฉันได้แต่ควานหาตัวเขาภายในห้อง
นี่ฉันทำอะไรลงไปกัน
ทำไมเขาถึงหายไป
เพราะอะไร
ฉันตะโกนเรียกหาเขา
วลิต คุณอยู่ไหน นี่นับเป็นคำพูดแรกในรอบหลายวันที่ฉันพูดกับเขา
แต่แทนที่มันจะเป็นฟองอากาศเหมือนกับตอนที่ฉันอยู่กับเขาทุกครั้ง
มันกลับกลายเป็นเสียงธรรมดาที่ตะโกนออกมา
พร้อมกับน้ำตาของฉัน
เขาได้จากฉันไปอีกครั้ง
แต่ไม่ใช่อะไรมันเป็นเพราะฉันเอง
*
*
หลายเดือนแล้วที่เขาจากไป
เพราะความอยากของฉัน
ฉันขอเขามีอะไรทั้งๆที่เขาห้ามฉัน
เขาไม่ขอมีอะไรกับฉัน
ตลอดจนไปข้างนอก
นั่นเพราะ ยามที่เขาออกไปข้างนอก
เหงื่อของเขาก็คงต้องไหลออกมา

เพราะอากาศที่ร้อนอบอ่าวของเมืองไทย
และที่เขาไม่อยากมีอะไรกับฉันก็เพราะเหงื่อที่จะต้องออกเช่นกัน
เขาเสียน้ำมากไม่ได้.....
ตัวของเขากลับมาได้อีกครั้งก็เพราะปฏิกิริยาเคมีของน้ำ และคำสัญญาที่เขาให้กับฉัน
เขาถึงกลับมาได้อีกครั้ง
อีกทั้งเขาอยู่ได้ทุกวันๆแต่ก่อนช่วงที่เขากลับมานั่น
ก็เพราะคำพูดของฉัน
มันลอยเป็นฟองอากาศค่อยๆเข้าไปในหูของเขา
ค่อยๆเติมน้ำให้เขาเพื่อให้เขายังคงรูป ยังมีชีวิตอยู่ได้ เติมชีวิตให้เขา
และนี่ก็เป็นอีกเหตุผลที่เขาไม่ค่อยพูดกับฉัน เพื่อรักษาระดับของน้ำในร่างกายของเขา
ให้เขายังคงรูปร่างอยู่ได้
แต่ฉันกลับบังคับให้เขามีอะไรกับฉัน
จนเขาทนไม่ไหวที่ฉันไม่พูดกับเขา
จนทำกับฉัน เขาทำอย่างรีบร้อนเพราะอยากทำให้ผ่านไปเร็วที่สุด
เสียน้ำในตัวให้น้อยที่สุด เพื่อจะอยู่กับฉัน แต่แล้วมันก็สายไปแล้ว
เขาเสียน้ำมากไป มันไปรวมกันอยู่กลายเป็นฟองอากาศใบใหญ่
และแตกสลายลงมาพร้อมกับพาเขาไปด้วย
แล้วเขาก็ได้จางสลายระเหยไปจนสิ้น
ทำไมฉันถึงพึ่งมาเข้าใจกันนะ
ทำไมฉันถึงโง่แบบนี้
เขาทำเพื่อฉันแท้ๆ
คนเรามักจะรู้ เข้าใจ และเห็นค่ากับสิ่งใด หลังจากเสียสิ่งนั้นไปแล้วเสมอ
ฉันน่าจะระงับความอยากของฉันไว้
และเชื่อเขา
แต่มันคงไม่มีอีกแล้วใช่มั้ย
มันไม่มีโอกาสอีกครั้งแล้วใช่มั้ย
ขอโอกาสให้ฉันแก้ตัวอีกครั้งเถอะนะ
ฉันกำลังร้องไห้อีกครั้ง
ร้องไห้ในห้องน้ำในคอนโด
แสงไฟสีฟ้า ทำให้ฉันรู้สึกว่าอารมณ์ของฉันแกว่งไปมาเหมือนกับของเหลว
น้ำตาฉันค่อยๆไหลลงมา
รวมกับน้ำที่ฉันอาบไหลอยู่รอบๆเท้าของฉัน
เป็นสีฟ้า....
แต่ทันใดนั้นเอง
หยดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงไป
มันค่อยๆรวมตัวกับน้ำที่นองอยู่บนพื้น
ค่อยรวมกันกลายเป็นเนื้อเหยื่อ กลายเป็นเท้า กลายเป็นลำตัว
มันเป็นน้ำมันเป็นสีฟ้า สีของน้ำ
กลายเป็นใบหน้ามันเป็นสีเดียวกับน้ำไปหมด
ครั่นหลังจากนั้นมันค่อยๆเปลี่ยนไปกลายเป็นเขา

กลายเป็นวลิตของฉัน
พร้อมกับที่เขาขยับปาก ฟองอากาศค่อยๆลอยขึ้นมา
มันค่อยๆเคลื่อนมาเข้าที่หูฉัน

ผมสัญญากับคุณแล้ว ผมจะอยู่กับคุณตลอดไป เหมือนปฏิกิริยาเคมีที่ต้องมีน้ำเป็นส่วนร่วมทุกครั้ง
ก่อนที่ที่เขาจะยิ้ม และน้ำตาของฉันก็หยุดไหล

พร้อมกับคำว่าปาฎิหารย์และโอกาสอีกครั้ง
ภายใต้แสงสีฟ้า


ชีวิตช่วงนี้มีแต่เรื่องคิดมาก เครียด และความเบื่อหน่ายๆจริงๆแหะ = ="
จะว่ามั้ย ถ้าต่อไปผมจะมาระบายอะไรบ้าง 555+
กับความเบื่อหน่าย ไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไร ที่ไม่สิ้นสุดนี่!!
ขอโทษทุกคนนะครับ ถ้าหากพักนี้มีเเต่เรื่องเครียดๆ อ๊าง