โด่น้อย
posted on 14 Feb 2007 00:23 by shikakผู้ชายอายุ 12
วัยแรกเริ่มแห่งการเป็นวัยรุ่น
วัยเริ่มต้นแห่งการเป็น
นักเล่นว่าวผู้ยิ่งใหญ่
เด็กผู้ชายวัยเริ่มต้นช่วยตัวเอง
มักจะเสพติดและกระทำบ่อยและถี่
ในระยะแรก
*
*
ผมอ่านข้อความข้างบนพลางคิด
ตอนผมอายุ 12 ปีที่แล้ว
ผมเพิ่งเร็วช่วยตัวเองกับเขาเป็นครั้งแรก
มันเป็นช่วงเวลาแห่ง
การเติบโตเป็น
หนุ่มน้อยวัยเจริญพันธ์
ผมยังจำความรู้สึกครั้งแรกได้
มันล่องลอย เสียวอย่าบอกใคร
ตั้งแต่การเริ่มต้นครั้งแรก
ดูเหมือนผมจะติดใจรสชาติของมัน
เหมือนว่าวที่ล่องลอยไปตามลมพัดบนท้องฟ้า
เรื่อยไป
*
*
ที่จริงผมค่อนข้างรู้ตัวว่าผมเป็นคน
มีความต้องการทางเพศสูงมากคนหนึ่ง
ไอ้นั้นของผมแทบจะโด่มากๆทุกครั้งที่เห็นหญิงสาว
ไม่ใช่แค่ดูหนังโป๊ หนังสือเปลือยหรอก
เพียงแค่ผู้หญิงธรรมดาเดินผ่าน
ไอ้นั้นของผมก็โด่ลุกตั้งชันขึ้นทันที
หัวของผมจินตนาการ สั่งตรงมาถึงไอ้นั่น
ผมช่างเป็นหนุ่มน้อยผู้มีพลังในวัยเจริญพันธ์จริงๆ
ดังนั่นผมกับกลุ่มเพื่อนผม
จึงชอบคุยเรื่องหื่นๆต่างๆมากมาย
ผู้หญิงชอบว่าผมทะลึ่ง ลามก
ก็คงใช่ ผมเป็นหัวโจกของพวกเพื่อนผมนี่นา
*
*
แต่เรื่องของเรื่อง เมื่อไม่นานมานี้
ผมชอบผู้หญิงคนหนึ่ง
เธอเป็นนักเรียนใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามากลางเทอม
เธออายุเท่ากับผม ในห้องเรียนเดียวกัน
เธอสวย น่ารัก ขาว
แม้โรงเรียนจะพยายามขีดฆ่าความสวยเธอด้วย
การบังคับให้นักเรียนหญิงตัดทรงผม เห็ดโคน
แต่ความน่ารักของเธอก็ไม่ได้น้อยลงไปเลย
ผมชอบไปคุยแหย่เธอด้วยความรู้สึกแปลกๆ
แต่ทุกครั้งที่ผมแหย่มุขทะลึ่งๆฮาๆของผมมันก็ไม่สามารถหลุดออกมาจากปากได้
กลายเป็นมุกแป๊กสนิทเรียบร้อย เจี๋ยมเจี๊ยมไปทันที
ที่เพื่อนๆในห้องผมต้องหัวเราะกันสนั่นทุกครั้ง
แต่เธอก็จะเดินมาใกล้ๆผมทุกครั้งที่ผมเล่นมุกแป๊ก
แล้วก็จะเอามือต่อยที่ไหล่ผมเบาๆทุกครั้ง พลางยิ้มพร้อมกับลักยิ้มที่ปรากฏบนหน้าเธอ
แต่กระนั่นผมก็คงทนได้ ผมยอมครับ ยอมเป็นคนปล่อยไก่
แต่ถ้าผมอยู่กับเธอสองต่อสอง
ปากของผมก็ยังคงเล่นมุกแป๊กต่อไป
แต่เธอสิ เวลาอยู่กับผมสองต่อสอง
เล่นมุกเจ็บ กวนๆ แสบๆคันๆทุกครั้ง...
รู้สึกมันขย้ำหัวใจผมเหลือเกิน
มันเป็นยังงี้ตลอดทุกวัน ในชีวิต ห้องเรียนของผมช่วงนี้
เธอสดใส แรกเยิ้ม
นิสัยน่ารัก กวนๆ
ช่างสมกับเป็น สาวน้อยวัยเจริญพันธ์เหลือเกิน
เธอเป็นนักกีฬาเยาวชนกรีฑา
ประเภทที่เอาไม้ไปปักแล้วกระโดดข้ามคาน
ที่เรียกว่า กระโดดค้ำถ่อ
ผมยังเคยไปดูเธอแข่งที่สนามกีฬา
เธอใส่ชุดกีฬารัดๆ กางเกงขาสั้น
เธอเอาไม้ ปักลงไปบนพื้น
ก่อนที่จะกระโดด ขาของเธอยกขึ้นถ่าง
แล้วตกลงไปที่เบาะ
น่าแปลกที่ผมไปดูเธอแข่งทุกวันทุกวัน
แต่ผมไม่มีวันไหนเลย
ที่ไอ้นั่นของผมจะหวั่นไหว
*
*
ความผิดปกติของผมมันเริ่มขึ้นมากขึ่น
ทุกวันที่ผมเคยช่วยตัวเอง
เคยชักว่าว ให้ว่าวลอยล่องไปตามลม
ก็หมดไป ไม่ใช่อะไรหรอก
ผมกำลังคิดถึงเธอทุกวัน
ทุกเวลาที่หน้าของเธอ
หน้าตาน่ารัก ผมทรงเห็ดโคนก็จะลอยมาทุกครั้ง
ข้าวกล่องรูปหน้าเธอ
ไอพอทรูปหน้าเธอ
แม้แต่กางเกงในที่ผมคิดจะสวมเข้าไป
มันก็ยังเป็นรูปหน้าเธอ
ผมรู้สึกมีความสุขทุกครั้ง
โดยที่ไอ้นั่นของผมไม่หวั่นไหวเลย
*
*
แต่เรื่องของเรื่องตอนนี้คือ
มันผ่านมา 4 เดือนแล้ว
ตั้งแต่เธอย้ายมาเทอมสอง
ตอนเดือนพฤศจิกายน
เธอทำเอาผมไม่มีวันไหนที่ทำให้ไอ้นั่นของผมหวั่นไหวเลย
ผมลืมเอะใจเรื่องนี้ไป...
4เดือน ที่ไม่มีการช่วยตัวเอง....
ไม่มีว่าวล่องลอยไปบนท้องฟ้า
ไอ้นั่นของผม ไม่เคยโด่เรื่องเกี่ยวกับ
ความต้องการของหนุ่มวัยเจริญพันธ์
เห้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
รึผมกำลังหมดสมรรถภาพทางอารมณ์เพศ
เป็นไปไม่ได้ นี่ผมแค่อายุ 13 เองนะ
เป็นไปได้ยังไง
ผมเริ่มเครียด ทำไมเราถึงลืมคิดถึงเรื่องนี้
มัวแต่คิดถึงหน้าเธอ....
ความน่ารักของเธอ
นิสัยกวนๆน่ารักของเธอ....
จนลืมไปว่า ตอนนี้มันเป็นวัยเจริญพันธ์
เป็นเรื่องธรรมชาติของผู้ชายทุกคน
ผมเริ่มปิดประตูห้องนอน
เปิดคอม ใส่วีซีดีหนังโป๊ที่ผมไม่เคยดูมา 4 เดือน
ภาพหญิงเปลือยก็เริ่มปรากฏขึ้น
พอๆกับที่ไอ้นั้นของผมกำลังหวั่นไหว
แต่แล้ว ภาพเธอกำลังกระโดดข้ามคาน
แหกขา ก็ลอยขึ้นมา
ตอนที่ไอ้นั้นของผมกำลังโด่เล็กน้อย
แล้วมันก็กลับไป สลบไปเหมือนเดิม
ผมตกใจมากกก
ผมพยายามฝืนไม่คิดถึงหน้าเธอ เรื่องราวเธอ
พยายามดุหนังโป๊ต่อไป
แต่มันก็มักมีลอดออกมาทุกครั้ง
แล้วไอ้นั่นของผมก็โด่....แล้วสลบลงไปทันใด
แล้วสลบหลับไปทุกครั้ง...
ผมไม่เข้าใจ
ผมรักเธอ ผมน่าจะมีอารมณ์แบบนั้นกับเธอสิ
ผมลืมคิดเรื้องนี้ไปเลย...
มันเป็นเรื่องอะไรกัน
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ผมตะโกนออกมาสุดเสียงดังลั่น
ก่อนที่จะโทรไปหาเพื่อนในกลุ่มของผม
ผมเล่าเรื่องให้มันฟังทั้งหมด
ก่อนที่มันจะหัวเราะผม ก่อนที่มันจะเรียกผมว่า เห้ยไอ้โด่น้อย
หมดสมรรถภาพซะแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า
มันล้อผมไปพักหนึ่ง
ก่อนที่มันจะบอกว่า
มึงไม่ต้องห่วงหรอก
พรุ่งนี้กูจะเอาอะไรไปให้มึง
แบบว่ามึงจะโด่แบบไม่เคยมีเลยในชีวิต
ก่อนที่มันจะวางสายลง
มันเพราะว่า ผมไม่กล้าที่จะคิดมีอะไรกับเธอ
พร้อมกับความกระวนกระวายของผม
เธอช่างน่ารัก สดใส อีกทั้ง มันไม่ใช่วัยที่ผมจะมาคิดอะไรแบบนี้กับเธอรึเปล่านะ
เมื่อผมเห็นภาพเธอลอยมาในสมอง มันถึงได้โด่น้อย และสลบทุกครั้ง
เพราะผมรู้สึกผิดที่จะคิด ทั้งๆที่ใจผมต้องการที่จะคิด เเละจินตนาการถึงมัน
*
*
วันต่อมาผมไปโรงเรียนสาย
เพราะกระวนกระวายกับเรื่องเมื่อวาน
ผมเปิดประตูเข้าไปในห้อง ทันใดนั้น
ไอ้โด่น้อยยย หมดสมรรถภาพซะแล้ว
ไอ้เพื่อนที่ผมปรึกษามัน ตะโกนออกมาเสียงดัง
ก่อนที่เพื่อนในห้องผมจะขำกันยกใหญ่
ผมเดินมาด้วยความอาย
พร้อมมองไปที่หน้าเธอ
เธอก็ยังขำไปกับพวกเพื่อนๆ
ผมรีบเดิน แล้วจับไอ้เพื่อนออกมาข้างนอกอย่างรวดเร็ว
เห้ยมึง บอกทุกคนทำไมว่ะ กูอายนะเว้ย
นาน่า มึงอย่าสนใจเลย มันพูดพร้อมยิ้ม
ก่อนที่จะหยิบแผ่นอะไรบางอย่างออกมาจากในเสื้อ
นี่มึง คืนนี้ ไอ้โด่น้อยของมึง กลายเป็นโด่ไม่รู้ล้มแน่
อะไรว่ะ
มึงต้องดูเองว่ะ มันพูด ก่อนที่มันจะเดินเข้าไปในห้อง
พร้อมกับที่ผมเดินตามเข้าไป
วันนั้นเป็นวันที่ผมไม่ได้ไปเล่นมุกแป๊กกับเธอ
ไม่ได้คุยกับเธอ
พร้อมใจที่กระวนกระวาย
*
*
ผมรีบกลับบ้านอย่างเร็วในวันนี้
พร้อมเข้าห้องนอนปิดประตู
พลางเปิดวีซีดีของเพื่อน
ทันใดนั้นก็มีผู้หญิงคนหนึ่งใส่ชุดหนัง
พลางถือแส่
พร้อมค่อยๆเดินมา ผู้ชายคนหนึ่งกำลังถูกขึงมัดอยู่
เธอฟาดแส้ใส่ผู้ชายคนนั้นเป็นจังหวะ
เห้ยไอ้เพื่อนผมมันชอบอะไรซาดิสๆแบบนี้เรอะว่ะ....
ผมคิด แต่นั่นไม่ใช่ กูต้องโด่ให้ได้ตอนนี้
เธอหุ่นช่างอวบเซ็กซี่จริงๆ
ผมพยายามคิด จินตนาการ
ไอ้นั้นของผมกำลังจะหวั่นไหว กำลังจะโด่
แต่แล้ว ภาพเธอกำลังกระโดดแหกขาข้ามคานก็ปรากฏขึ้น
พร้อมกับไอ้นั่นของผมสลบหมอบไปอีกครั้ง
ผมตะโกนออกมา สุดเสียงกำลังสอง
อากกกกกกกกกกกกกกก อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก
ผมจะทำยังไงดี
นี่ผมต้องขาดสมรรถภาพไปแล้วแน่ๆ
ไอ้นั้นของผมโด่น้อย
มันโด่น้อย
ทำยังไงดี ผมจะทำยังไงดี
ผมพึ่งอายุ 13 เองนะ
เวอร์จิ้นก็ยังไม่เสีย
ทำไมเรื่องนี้ถึงเกิดกับผมได้
รึเพราะผมแอบรักเธอเข้าจริงจัง
ผมจะทำยังไงดี
ก่อนที่ผมกำลังปวดหัวนั่งคิด
เสียงโทรศัพท์มือถือของผมก็ดังขึ้น
เธอโทรมา
ผมชั่งใจว่าจะรับดีมั้ย
แต่ด้วยความที่หัวใจผมเรียกร้อง
ผมจึงกดรับ
เธอพูดสวัสดี พร้อมกับถามว่า
เป็นยังไงมั่ง
เรื่องโด่น้อยอะไรนั่นจริงเหรอ
ก่อนที่ผมจะบอกด้วยเสียงเบาๆอายๆว่า...
จริง....ไอ้นั่นของผมไม่ทำงานแล้ว
โด่น้อย หมดสมรรถภาพทางอารมณ์....
ก่อนที้เธอจะหัวเราะ เสียงเธอ ช่างน่ารักเหลือเกิน เบบี๋
ก่อนที่เธอจะบอกผมว่า
เราก็แอบชอบนายเหมือนกัน
พร้อมกับที่ผมตกใจ ใจผมเริ่มตึกตัก
พร้อมกับที่ผมถามว่า ชอบผมได้ไงอะ....ผมมีไรดี
เตี้ยก็เตี้ย...หน้าตาก็ยังกับถั่ว
ก็เราชอบนายตรงที่นายเป็นคนอารมณ์ดี
แม้จะหื่นเวลาอยู่กับเพื่อนผู้ชาย
จะลามก บ้ากาม ขนาดไหน
แต่เวลาอยู่กับเรา นายไม่เคยแสดงอาการนั่นออกมาเลย
เราปลื้มนายที่ตรงนี้แหละ มันเป็นจุดเริ่มต้นของความรักของเรา
ก่อนที่ผมจะไม่ไหวแล้ว
ผมย้ำเท้า เต้นแทงโก...ส่ายตูด มือสะบัดลัลล๊า
อ๊ากกกกกกกกก ถึงกูจะโด่น้อย กูก็ยอมว่ะ
ในใจผมตะโกนก้องด้วยประโยคนี้
งั้นพรุ่งนี้ นายไปกับเราได้ไหม
มันตรงกับวันเสาร์พอดีที่โรงเรียนหยุด
เราว่างๆน่ะ
เธอพูดประโยคนี้ออกมา
เธอพูดออกมา
ก่อนที่ผมจะสงบสติอารมณ์
สงบการส่ายตูด พูดออกไปว่า
จะดีเหรอ...เรายังเด็กกันเลยนะ
พร้อมกับเธอหัวเราะ
เออน่า ไม่จับนายโด่น้อย ปล้ำหรอก
พร้อมกับที่เธอบอกแล้วเจอกันนะ
10 โมงหน้าโรงเรียน
ผมโคตรจะมีความสุขในชีวิต
อ๊ากกก แบบนี้เป็นโด่น้อยตลอดชีวิตกูก็ยอม
*
*
ผมใส่เสื้อเชิตขาว กางเกงขายาวสีแดง
หวังที่จะให้เธอประหลาดใจ
ผมรอเธอหน้าโรงเรียน
ก่อนที่เธอจะมาหลังจากนั่นประมาณสิบนาที
เธอเรียกแท๊กซี่
ผมพยายามถามเธอก่อนหน้านี้ว่าเธอจะไปไหน
แต่เธอไม่ยอมบอกผม
ไปสนามหลวงค่ะ
เธอบอกรถแท๊กซี่
ผมงงกับเธอ
พร้อมกับถามไปสนามหลวงทำไมอะ
ก่อนที่เธอจะยิ้ม หัวเราะแล้วบอกผมว่า
ไปเล่นว่าวกัน
พอถึงสนามหลวงพวกเราลงจากรถ
เธอก็วิ่งไปซื้อว่าวมาสองคันให้ผม
ก่อนที่จะเริ่มชัก
เธอควักอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าสะพายของเธอ
กล้องโพราลอยท์
เธอค่อยๆปล่อยว่าว
พร้อมกับที่เธอบอกผมว่า
ถ่ายรูปให้หน่อย
ผมเริ่มถ่ายรูปเธอ
เธอยิ้มสดใส
ในขณะที่เธอกำลังปล่อยว่าวสีแดงขึ้นไปบนท้องฟ้า
ตัดกับพื้นหญ้าที่เป็นสีเขียว กับแสงแดดสีส้ม
รูปโพลาลอยค่อยๆออกมา
ทันใดนั้นเธอก็รีบจับเอารูปนั่นออกมาทันที
โดยที่ผมยังไม่ทันดูรูป
อ่าวขอผมดูหน่อยสิ ผมพูด
ไม่ได้มันเป็นความลับ เธอตอบ
ก่อนที่ผมและเธอจะเล่นว่าว
กันอย่างมีความสุข อย่างที่ผมไม่เคยรู้สึกมาก่อน
ว่าวของเธอสีแดง ของผมสีขาว
ลอยละล่องไปตามสายลมตามท้องฟ้า
ลอยละล่องไปเป็นคู่
มันช่างเป็นเดทแรกที่มีความสุขจริงๆ
เราหยอกล้อกัน เหมือนทุกวันในห้องเรียน
ผมลืมเรื่องโด่น้อยไปเลย ไม่ใช่ลืมสิ
มันยังนึกถึง แต่เวลานี้
ความสุข ความน่ารักของเธอ มันกลืนกินเรื่องเครียดนั่นไปหมด
หลังจากนั้น
ผมและเธอนั่งรถแท็กซี่กลับมาที่โรงเรียน
ในตอนเย็น
ก่อนที่เธอจะลาผมด้วยรอยยิ้ม
ไว้วันจันทร์เจอกันนะ วันนี้สนุกมากๆเลย
บายนะ นายโด่น้อย เธอโบกมือลา
ใจผมเต้นตึบตับ เดทครั้งแรก
มันเป็นแบบนี้เอง
ความรู้สึกที่บริสุทธิ์
*
*
ตลอดหลังจากที่ผมกลับมาจากการไปเดทกับเธอ
ผมนอนคิด เพ้อ และยิ้มทั้งวันยั้งกับคนบ้า
พลางทำอะไรไปก็มีความสุขไปหมด
ลืมคิดเรื่อง โด่น้อย เรื่องเครียด อาการของผมตอนนี้
ผมไม่เเคร์เรื่องนี้แล้วเอาจริงๆ
แค่มีเธอก็คงเพียงพอแล้วสำหรับผม
เช้าวันจันทร์ผมรีบไปโรงเรียนแต่เช้า
เพราะใจของผมอยากจะเจอเธอเร็วๆ
มันเหมือนเช่นเคยทุกวัน
ผมยังคงเล่น มุกแป๊กๆ ส่วนเธอก็ยังเอามือมาชกที่ไหล่ผมเบาๆ
แต่คราวนี้เธอไม่ได้ชกธรรมดา
เธอหยิบอะไรบางอย่างใส่ซองไว้ให้ผม
เปิดดูที่บ้านนะ เธอพูดด้วยเสียงเบาๆ
แล้วมันเป็นที่แน่นอนที่วันนี้ผมต้องรีบกลับบ้านไปดูมัน
ผมตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอให้
ในซองนั่นมันเป็นอะไรกันนะ
ผมปิดประตูห้องนอน พลางเปิดดู
รูปจากกล้องโพลาลอยท์ รูปที่ผมถ่ายให้เธอ
หน้าเธอยิ้มสดใส กำลังจะออกวิ่ง พร้อมกับว่าวสีแดงที่อยู่เบื้องหลัง
พร้อมกับข้อความที่เขียนโดยปากกาสีดำว่า
ฉันรอ เธอชักว่าวของเธอให้ล่องลอยไปกับว่าวของฉันอยู่นะ
พร้อมกับที่พลิกไปด้านหลัง
เราไม่อยากเป็นตัวการที่ทำให้นาย หมดสมรรถภาพไปตลอดชีวิตนะ
อย่าเกร็งอะไรเลย คิดอะไรก็คิดไปเถอะ ถ้าเเค่คิด เราไม่ถือหรอก
ทุกคนควรมีสิทธิที่จะมีความสุขในห้วงความคิด และจินตนาการของตัวเอง"
เธอเขียนมา
เหมือนกับว่าเธอรู้เหตุผลของการโด่น้อยของผม....
พร้อมกับที่ผมอ่านข้อความ
ไอ้นั้นของผมกำลังโด่ลุกชูชัน
ครั้งแรกในรอบสี่เดือน
สมรรถภาพทางเพศของไอ้โด่น้อยของผม กลับมาแล้ว
มันไม่ได้ โด่น้อย อีกแล้ว
พร้อมกับที่ผม
แปะรูปเธอไว้ที่ข้างๆหน้าจอคอม
พร้อมกับบรรเลงสิ่งที่ผมไม่ได้ทำมาสี่เดือน
ด้วยรอยยิ้ม ด้วยความสุข
แต่ผมก็ไม่เคยคิดจะมีอะไรกับเธอในโลกเเห่งความจริง มันเร็วเกินไป
มันยังไม่ถึงวัยของผม และผมควรจะให้เกรียติเธอผมรู้สึกผิดที่จะคิดจะทำแบบนั้นจริงๆ
แค่การมีความสุขในโลกของความคิดเเละจินตนาการของผม
แค่การโบยบินไปบนท้องฟ้ากับว่าวสีขาวที่ลอยคู่ไปกับว่าวสีแดง
ก็คงเพียงพอแล้ว ผมทำต่อไป
โดยไม่มีการโด่น้อย....ระหว่างการทำ
สุขสันวันว้าเหว่เดย์นะครับทุกท่าน!!(วันวาเลนไทในความหมายของผม)
มีความสุขกับความรักมากๆนะครับ
ตอนเเรกลงอีกเรื่องไว้เมื่อคืนครับ เเต่ลบออกไปก่อนเเล้ว
เพราะลืมไปว่า วันวาเลนไท เราน่าจะเขียนเรื่องความรักตามกระเเสหน่อย
เลยได้เรื่องนี้ขึ้นมาครับ ตามชื่อคอมเม้นผมเเหละครับ....มันเริ่มจากชื่อคอมเม้นผม ~หมดสมรรถภาพทางอารมณ์~ หมายถึง ช่วงนี้ผมไม่มีอารมณ์ทำอะไรเลยครับ เนือยๆเนิดๆเบื่อๆ...
ส่วนโด่น้อย ชื่อหมาในเกมของผมครับ.....ชื่อนี้มันวิ๊งขึ้นมาโดยบังเอิญ
วันว้าเหว่เดย์ผมมีความฝันว่า อยากไปเล่นว่าวกับคนที่รักที่สนามหลวง มานานเเล้วครับ...
ไว้ปีหน้า ถ้าเจาคนนั้น หวังว่าตัวเองคงจะได้ไปนะ!!
แล้วเจอกัน เอนทรี่หน้านะครับ!!
ว่าแต่ว่า- -เรื่องนี้กุงงอะ
#1 By ปลาทอง on 2007-02-14 00:35