ชิส์...ก๊าก

ผมเริ่มฝันถึงผู้หญิงคนหนึ่ง
ตั้งแต่เมื่อวันอาทิตย์
เหมือนความฝันมันจะปะติปะต่อกันในแต่ล่ะวัน
ผมฝันเห็นเธอ เธอผมยาวดำสลวย
หน้าตาสวยงามอย่างที่ผมไม่เคยเห็น
เธอใส่ชุดสีขาวมีผ้าห้อยระย้า
และทุกๆครั้งที่ผมฝันเห็นเธอ

ในมือหรือรอบๆตัวเธอจะมีวงกลมๆมีแสงสีเหลืองมัวๆ
อยู่ลูกหนึ่งอยู่ทุกครั้งไป ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าเพราะอะไร
และทุกครั้งที่ผมตื่นขึ้นมาจากความฝัน
ผมจะเจ็บหน้าอกยุบๆบุ๋มๆของผมเสมอ
หน้าอกของผมไม่เหมือนของผู้ชายคนอื่นทั่วไป
มันยุบ และบุ๋มเข้าไปเป็นเเอ่งกว้างตั้งแต่ผมเกิดมา
โดยที่มันบุ๋มเข้าไปด้านซ้ายมากกว่าด้านขวา
*
*
วันนี้ก็เช่นกันผมฝันเห็นเธออีกครั้ง
ผมฝันเห็นเธอกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่างพร้อมกับลูกกลมๆในมือ
มันทำให้ผมฉงนคิดทุกครั้ง ว่า ผมเกี่ยวข้องอะไรกับเธอรึเปล่า
ผมถึงได้หลับฝันเห็นเธอมาเกือบสัปดาห์
เธอทำให้ผมนึกถึงคนๆหนึ่ง
รักแรกของผม
เด็กสาวผมม้า
ผู้มีรอยยิ้มที่สดใส

ผมพบเธอครั้งแรกตอนอายุ 10 ขวบตอนนั้นผมยังอยู่ประถมสาม เราสนิทกันเร็วมาก
ผมยังเคยคิดเลยว่า ผมกับเธอคงรู้จักกันมาแต่ชาติปางก่อน
เราถึงได้สนิทกันเร็วขนาดนี้
แต่ความเร็วในการสนิทมันก็ช่างคล้ายคลึงกับวันเวลาที่ผมกับเธอจะได้รู้จักกัน
เธอตายเพราะรถชนตรงสี่แยกใกล้ๆโรงเรียนประถม
เธอตายเพราะเธอกำลังข้ามถนนตรงทางม้าลายกับผม
เรากำลังข้ามด้วยกันปกติ
ก่อนที่ผมจะแกล้งเอางูของเล่นจากในกระเป๋ากางเกง
แอบใส่เข้าไปเป้กระเป๋าหลังของเธอ
แต่แล้วผมกลับสะดุดเท้า ผมดันเธอไปข้างหน้า
เธอหกล้มลงไปข้างหน้า
ก่อนที่รถมอเตอร์ไซคันหนึ่งจะพุ่งเข้ามาด้วยความแรง
พาร่างของเธอชนกับรถเก็งอีกคันข้างหน้า
และแน่นอน พร้อมร่างโชกเลือดของเธอ
แต่หลังจากเหตุการณ์นั่นผมก็ไม่ทราบข่าวคราวของเธออีก
พร้อมกับข่าวลือที่เธอตายไปแล้ว
มันทำให้ผมรู้สึกผิดทุกครั้งจนถึงตอนนี้
ผมทำให้เธอ ตาย

วันๆหนึ่งของผมผ่านไปกับแค่การที่ผมเล่นเกม
นี่คือวันๆหนึ่งในช่วงปิดเทอมของผม
วันนี้ก็เช่นเดียวกัน
ผมเริ่มตื่นจากฝัน และเล่นเกมไปจนถึงพลบค่ำ
ผมกำลังลงไปนอนบนเตียงอีกครั้ง

ผมฝันถึงเธออีกแล้ว
วาวตาของเธอช่างดูวาดฝัน
แม้แต่ตอนเธอกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่างที่ตามมาด้านหลัง
บางสิ่งบางอย่างกำลังคืบคลานเข้ามา
พร้อมกับที่เธอกำลังหันหลังไป

กริ้งก่อง
ผมตกใจสะดุ้งตื่นจากฝัน
เสียงออดหน้าหอพักของผมดัง
ผมเหลือบมองดูนาฬิกา ตีหนึ่ง สิบห้านาที
ใครกันที่มากดออดตอนนี้
ผมรีบลุกขึ้นไปทีป่ระตูพลางเปิดออกมา
แล้วผมก็ต้องตกใจสุดชีวิต

มันใช่เธอ
รักแรกของผม

ผมจำใบหน้านี้ได้
หน้ารูปไข่ พร้อมผมม้า
ของเธอ

สวัสดี นี่ฉันเองนะ จำฉันได้รึเปล่า เธอกล่าวทักผม
จำได้ เธอมาทำอะไรเอาดึกๆที่นี่ป่านี้ ผมได้แต่ตอบไปด้วยความรู้สึกแปลกๆ

พร้อมกับที่เธอยื่นมือมา คว้ามือของผมที่ยังจับที่ขอบประตู

ฉันดีใจที่เธอจำฉันได้ แม้เวลาผ่านไปกี่ปีแล้วก็ตาม อย่าถามอะไรฉันได้มั้ย ตอนนี้ฉันมีความจำเป็น
ฉันขออยู่กับเธอสักพักหนึ่ง ไม่กี่วันหรอก เธอพูดออกมาด้วยสีหน้าอมทุกข์

และประโยคนี้มันทำให้ผมพูดไม่ออก พร้อมกับที่ใจของผมเต้นอึกทึกเยี่ยงเสียงกลอง
ได้แต่เปิดประตูให้เธอเข้ามาในห้อง
วันนั่นผมยังรู้สึกแปลกๆ พร้อมกับที่เธอก็ไม่ได้ถามรึเริ่มบทสนทนากับผม
เธอตรงเข้ามาที่เตียงของผม และเคลิ้มหลับไป

พร้อมกับที่ผมปูฟูกนอนอยู่ใกล้ๆเตียงนั่น
ก่อนที่จะหลับไป

ผมยังฝันเห็นผู้หญิงคนนั้น
คราวนี้ผมเริ่มรู้แล้วว่าเธอหนีอะไรบางอย่าง
เธอหนีคนๆหนึ่งที่ตามเธอมาจากด้านหลัง
คนๆนั้นใช้ธนูเป็นอาวุธ
ธนูของเขาสามารถทำลายได้แม้แต่โขดหินใหญ่
มันแตกสลายระเบิดทันทีเมื่อโดนธนูของเขา
เขากำลังตามเธอมาเรื่อยๆ
พร้อมกับที่เธอวิ่งหนีอย่างสุดชีวิต
ก่อนที่เขาจะควักธนูขึ้นมา
*
*
ตื่นได้แล้วๆ เสียงคนๆหนึ่งปลุกผม
แน่นอนเธอคนนั้น
เธอปลุกผมขึ้นจากความฝัน
น่าแปลกที่วันนี้ผมฝันถึงเธอเหมือนทุกวัน
แต่หน้าอกของผมมันไม่มีความรู้สึกเจ็บสักนิดเดียว

เธอจับมือจูงมือผมไปที่โต๊ะอาหาร
กับข้าวต่างๆมากมายเรียงรายเต็มไปหมด

ฉันเป็นคนทำเอง ถือว่าเป็นสิ่งตอบแทนที่ฉันจะมาอยู่ด้วยสักวันสองวัน
เธอพูดหน้าตาเฉยของเธอ

หลังจากนั่น เราก็คุยกันมากมาย
มันทำให้ผมรู้สึกว่า เธอไม่เปลี่ยนไปเลย
แม้วันเวลาจะผ่านไปเท่าไร
ผมก็ยังคงรู้สึกว่า

ผมกับเธอเหมือนรู้จักกันมานานแสนนาน

เธอยังคงน่ารักเหมือนเดิม
เราคุยกันเรื่องเก่าๆในตอนประถม
ผมคุยเล่าเรื่องราวความฝันต่างๆให้เธอฟัง
ฝันถึงผู้หญิงคนนั้น
เธอได้แต่ยิ้ม และหัวเราะที่มุมปาก

เราคุยกัน
พร้อมกับที่ผมสอนเธอเล่นเกมที่ผมโปรดปราน
เราเล่นด้วยกัน
วันเวลาดูเหมือนจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว
พร้อมกับที่ผมจับมือของเธอ
ล้มลงไปบนที่นอน
เธอโอบกอดผมด้วยความอบอุ่น
ก่อนที่ผมไปเคลิ้มหลับไปด้วย
ความสเน่หา

ผมหลับฝันอีกครั้ง
มันเป็นฝันจากที่ต่อกับเมื่อวาน
เธอหันหลังไป เห็นผู้ชายคนหนึ่ง
ผมแน่ใจว่าเป็นผู้ชาย มันมาจากสัญชาตญาณในความคิดของผม
เขากำลังตรงเข้ามา พร้อมง้าวธนู
ก่อนที่เขาจะยิงออกไป พร้อมกับที่เธอก้มหลบ
ธนูดอกนั้นไปไปยิงโดนต้นไม้ใหญ่ข้างหลังเธอ

ก่อนที่ต้นไม้นั่นจะโค่นล้มลงมาอย่างรวดเร็ว
พร้อมกับที่เธอกระโดดหลบต้นไม้
และหันหลังกลับมาประชันหน้ากับคนๆนั้น

ก่อนที่เขาจะยิงธนู ลูกหนึ่งตรงมาที่อกเธอ
ก่อนที่เธอจะนำลูกกลมสีเหลืองในมือมาป้องกัน
แต่ธนูก็ได้พุ่งลอดผ่านมัน

พุ่งเข้าที่อกด้านซ้ายของเธอ
พร้อมกับที่มันระเบิดตรงที่หน้าอกของเธอ
เลือดพุ่งออกมาจากหน้าอก ตัดกับสีชุดสีขาวของเธอ
ก่อนที่เธอจะตาย
แววตาของเธอมองไปที่คนๆนั้น

ผู้ชายไว้ผมหน้าม้า
*
*
ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมา หน้าอกของผมเจ็บไปหมด
สิ่งที่ผมเห็นมันคงเป็นต้นเหตุของหน้าอกที่ยุบบุ๋มของผมในตอนนี้
โดยเฉพาะข้างซ้าย มันเจ็บมากอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
แต่สิ่งที่ผมครุ่นคิดนั้นสำคัญกว่า

ผมรู้สึกว่า ผู้ชายคนนั้น คือ เธอ
เธอรักแรกของผม

ผมกุมหน้าอกด้วยความเจ็บปวด ผมตะโกนหาเธอ
แต่แล้วกลับไม่มีเสียงใดตอบกลับมาแม้แต่น้อย
ผมไม่รู้จะทำอย่างไร
จะไปตามหาเธอได้ที่ไหน ที่เดียวที่ผมจะตามหาเธอได้
ที่เธอกับผมเคยเจอกัน
โรงเรียนประถม
ผมรีบคว้าเสื้อแจ๊กเก็ต เหลือบมองนาฬิกา ตีสองสิบห้านาที
ผมรีบวิ่งตรงไปที่โรงเรียนประถม
ความจริงผมหอที่ผมอยู่ตอนนี้มันไม่ได้ห่างไกลจากโรงเรียนประถมของผมเลย
ผมวิ่งไปถึงหน้าประตูโรงเรียน
ประตูโรงเรียนปิดสนิท แล้วเธอจะไปที่ไหน
ผมพยายามนึกก่อนที่ผมจะวิ่งออกไปอีกครั้ง
สี่แยก...
ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเป็นที่นี่ผมวิ่งไปอย่างรวดเร็ว
รถในเวลาแบบนี้นานๆมันจะมีสักคัน
แต่ถ้าหากมีรถมา ก็จะขับด้วยความเร็วอย่างน่ากลัว
ผมตรงที่ไปสี่แยกตอนนี้ผมกำลังอยู่ตรงกลาง
ผมหันมองไปรอบๆ
ผลัก
ใครบางคนผลักผมลงไปกองบนถนนอีกเลนขวา

ผมหันไปมอง

เธอคนนั้น

เธอกำลังยิ้มด้วยรอยยิ้มที่สดใสเหมือนที่เธอยิ้มประจำ

ผมยิ้มตอบให้เธอ

ก่อนที่รถเก็งคันหนึ่งจะพุ่งมาข้างหน้าด้วยความเร็ว
ลากเธอออกไป

วินาทีนั้นผมเห็นภาพ

ธนูที่พุ่งเข้ามาที่อกของผู้หญิงคนนั้น พร้อมเลือดที่ไหลออกมา

ผมเจ็บหน้าอกอีกครั้ง
พร้อมตะโกนออกไปสุดเสียง
ช่วยด้วย

ก่อนที่รถพยาบาล และรถตำรวจจะมาอย่างรวดเร็ว
เหมือนทุกอย่างได้มีเตรียมการไว้แล้ว

เจ้าหน้าที่ได้เอาตัวผมเข้าไปที่รถพยาบาล
ผมพยายามดิ้น และบอกว่าให้ไปช่วยเธอ

เธอถูกรถชนกระเด็นออกไป

แต่ไม่มีใครฟังผม เหมือนไม่มีใครมองเห็นเธอ
เขาพาผมไปเข้ารถพยาบาล
พร้อมฉีดอะไรบางอย่างเข้าที่ตัวผม
ก่อนที่ผมจะนอนหลับไป
*
*
ผมตื่นอีกครั้ง
รู้ตัวก็นอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล
พร้อมคุณหมอที่บอกผมว่า

คุณสามารถกลับบ้านได้แล้ว

ผมรีบกลับบ้านโดยไม่มีคำถามใดๆทั้งสิ้น

ผมรีบกลับมาที่ห้อง
สิ่งหนึ่งที่อยู่บนโต๊ะกินข้าวมันวางไว้บนจานที่ใส่ไข่เจียวไว้
ผมเปิดจดหมายขึ้นมาอ่าน

ถ้าเธอได้อ่านจดหมายนี้ เธอก็คงรู้ทุกสิ่งทุกอย่างแล้วสินะ
ฉันคือผู้ชายที่ฆ่าผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงคนนั้นก็คือ เธอ
ฉันฆ่าเธอเมื่อชาติที่แล้ว ความจริงเราฆ่ากันไป
ฆ่ากันมา ไปทุกชาติ นับตั้งแต่การกระทำนั่นเริ่มต้น
เธอเป็นต้นเหตุให้ฉันตาย
ฉันเป็นต้นเหตุให้เธอตาย

ฉันรู้ทุกสิ่งทุกอย่างจากชาติที่แล้ว
ลูกกลมๆสีเหลืองนั่น
Ｍｅｍｏｒｉａｌ　ａｄｄｒｅｓｓ
ที่อยู่แห่งความทรงจำของเราสองคน
เธอนำมันออกมาจากที่ของมัน

ทำให้ฉันเห็นทุกอย่าง
ตอนนั่นฉันขอ
ให้ส่วนหนึ่งของฉัน
ได้ช่วยชีวิตเธอในวันที่เธอถึงแก่ความตาย
ในชาติภพนี้
ในวันเวลาแห่งความตายของเธอวนมาถึง
ได้เสียสละ
เหมือนในตอนนี้

เพื่อลบวงจรนี้
เราจะได้หลุดพ้นจากวงจรนี้ซะที
ฉันขอเสียสละเอง
ขอให้ส่วนหนึ่งของฉันยอมตายแทนเธอ ยอมโดนรถชนแทน
ทั้งหมดเพื่อลบวรจรนั่น
*
*
ผมอ่านจดหมาย
พร้อมกับที่ผมหัวเราะออกมาอย่างสุดชีวิต
ครั้งที่เท่าไรกันและนะ
ที่เธอกลับมาหาผม
เธอตายแทนผม
ก่อนที่เธอจะมาหาผมทุกครั้ง
ผมจะฝันเห็นผู้หญิงและผู้ชายผมหน้าม้าก่อนทุกครั้ง
มันเหมือนเป็นสัญญาณ

และจากนั่น ผมจะทำความรู้สึกของผมให้เหมือนเป็นครั้งแรกทุกครั้ง
เพื่อปกปิดความรู้สึกต่อต้านบางอย่างในจิตใจผม

ในวันที่วันเวลาแห่งความตายมันวนเข้ามาหาผมอีกครั้ง
ผมร้อง เรียกให้คนมากมายช่วยเธอ
แต่ไม่มีใครเห็นเธอ
แต่ก็น่าแปลกที่ทุกครั้งที่เธอกลับมา และหายไป
ผมจะตรงไปที่โรงเรียนประถมนั่น
ผมจะออกไปที่สี่แยกนั่นทุกครั้ง
ที่ๆบางสิ่งบางอย่างบัญญัติให้เป็นที่ตายของผม
ทั้งๆที่รู้ว่าจะเจอสิ่งใด
อาจเพราะ

ผมไม่ใช่ผู้เสียสละที่ยิ่งใหญ่
และผมยังอยากใช้ชีวิตนี้ให้คุ้มค่า
ผมยังไม่อยากตาย
ผมยินยอมทุกอย่าง ทุกทางที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป

แม้ผมจะต้องเจ็บปวดที่ต้องเห็น
เธอตัวโชกเลือดอีกกี่ครั้งก็ตาม

----------------------------------------------------------

เรื่องนี้จุดเริ่มต้นของความคิด
มันมาจากหน้าอกของผมเอง
ผมหน้าอกยุบบุ๋มลงไปเป็นเเอ่งใหญ่ๆตั้งเเต่เกิด
ผมเคยไม่ชอบมันเหลือเกิน เพื่อนๆล้อมาตั้งเเต่เด็กใน ชม ว่ายน้ำ
แต่ตอนนี้ผมช่างชอบมันเหมือนเกิน
ผมว่ามันเป็นเอกลักษณ์อย่างหนึ่งของผม
พร้อมกับหน้าเเปลกประหลาด ตกใจ ของผู้ที่รู้ครั้งเเรก!!
แต่หนุ่มๆคนไหนจะรับหน้าอกเเบบนี้ของผมได้นี่
อ๊ากกกกกกกกกกก
ปล ลืมเขียนลงไปใน Tag พึ่งนึกออกครับ!!

มันเป็นสิ่งที่ผมสงสัยตลอดมา
เเละความฝันที่เเสนพิศวงครั้งนั้นใน 3 ปีก่อน
เลยได้เรื่องนี้ขึ้นมา

MUSIC INSPIRE : Be My Last-Utada Hikaru +Music Video
part of Me-Ayumi hamasaki

เเล้วเจอกันเอนทรี่หน้าครับ!!