ชิส์...ก๊าก

คุณยังจำวันเวลาในอดีต วันเวลาเเห่งความเป็นเด็กได้มั้ย
ผมจำได้ครับ....
*
*
ผมชื่อวลิต
พ่อของผมเสียไปตั้งแต่ผมยังเด็ก
ผมพึ่งเรียนจบปริญญาตรีทางด้านบริหารมาหมาดๆ
ผมเป็นพนักงานบริษัทธรรมดาๆที่ทำเกี่ยวกับการส่งออกสินค้า
แล้วตอนนี้ผมก็กำลังจะโดนไล่ออก ผมแน่ใจแน่ๆว่าวันจันทร์ที่จะถึง
ผมจะต้องโดนไล่ออก ตอนนี้เป็นวันศุกร์
นายมันทำงานไม่ได้เรื่อง เด็กประถมสี่ยังทำงานดีกว่านายด้วยซ้ำ
นั่นคือคำที่เจ้านายผมต่อว่าผมเมื่อตะกี้
มันยังจำอยู่ในหัว
เด็กประถมสี่ยังทำงานดีกว่านายเลย...
ตอนนี้ผมกำลังเดินออกมาจากหน้าบริษัท
ผมกำลังจะกลับบ้าน
ผมรอรถเมล์อยู่
ยามที่เกิดเรื่องเศร้าๆเรื่องร้ายๆในชีวิตผม
ผมมักจะคิดถึงแม่ผมทุกครั้ง
แม่ผมตายด้วยโรคมะเร็งตั้งแต่ผมอายุสิบแปด
ผมต้องหาเงินเรียนมหาลัยเองตั้งแต่ตอนนั้น
ก่อนที่แม่จะตาย แม่เคยบอกกับผมเสมอว่า

ลูกจะเห็นสายรุ้ง หลังจากที่น้ำตาของลูกหลั่งไหลออกมา
จำคำของแม่เอาไว้นะ ถึงแม่ไม่อยู่กับลูก
แต่มีสิ่งๆหนึ่งที่อยู่กับลูกเสมอ มันจะอยู่กับลูกตลอดไป
ขอเพียงลูกอย่าลืมสิ่งนั้น

ก่อนที่อีกอาทิตย์แม่ของผมจะเสียด้วยโรคมะเร็ง
ตอนนี้ผมรู้สึกมันไม่เห็นจริงเลย ตามที่แม่บอก
ตอนนี้ผมกำลังร้องไห้ ร้องออกมา
ผมเกลียดการที่เป็นผู้ใหญ่
ผมเคยถามแม่อยู่คำหนึ่ง
แม่ครับ การเป็นผู้ใหญ่คืออะไร
ก่อนที่แม่ของผมจะตอบผมกลับมาว่า
การเป็นผู้ใหญ่ก็คือคนที่ยืนได้ด้วยตัวของตัวเอง
ไม่ต้องพึ่งใคร สามารถทำอะไรได้ด้วยตนเอง
ตอนนั้นผมคิดว่า การได้เป็นผู้ใหญ่มันช่างเป็นอะไรที่ยิ่งใหญ่
แต่ตอนนี้ผมกลับรู้สึกว่า
การเป็นผู้ใหญ่มันคือ การที่เป็นคนที่มีความเครียดอยู่ในจิตใจตลอดเวลา
มันคือการที่เราโดดเดี่ยว ตัวคนเดียว ผมเกลียดการเป็นผู้ใหญ่ที่สุด
รู้อย่างนี้ผมน่าจะเปิดหน้าต่างห้องนอนของผมทุกคืน
ปีเตอร์แพนจะได้รับผมไปอยู่ในดินแดนเนเวอร์แลนท์ ผมจะได้เป็นเด็กตลอดไป
วันนั้นผมลงรถเมล์ก่อนที่จะเดินกลับไปที่บ้านของผม ผมอยู่ที่นี่ตั้งแต่ที่แม่ยังมีชีวิตอยู่
ก่อนที่ผมจะเดินผ่านบ้านที่สร้างจากไม้เล็กๆบ้านที่ผมกับแม่ช่วยกันสร้าง
ตั้งแต่สมัยผมยังอยู่ประถม ผมยังจำได้ทุกๆวันตอนนั้นผมจะเข้าไปเล่นในบ้านหลังนั้น
ผมจะมีตุ๊กตาม้าลายสัตว์ที่ผมชอบและหลงใหล มีลูกฟุตบอล มีเกมกด
ตอนเด็กๆผมยังคงอยู่กับจินตนาการ ผมเชื่อว่าที่บ้านไม้เล็กๆนั่นมันมีไทท์แมคชีน
ผมจะจินตนาการเสมอว่า ไทแมคชีน ทำให้ผมเป็นผู้ใหญ่แล้ว ผมจะทำอะไร
รึกระทั้งบางทีผมคิดว่าเป็นผู้ใหญ่แล้ว ทำนู้นทำนี่แบบผู้ใหญ่
ผมยังจำได้ เเม้ความทรงจำมันจะเลือนลางเหลือเกิน
และนั่นแหละที่ทำให้ผมเจ็บช้ำถึงทุกวันนี้
เป็นผู้ใหญ่มันไม่มีอะไรดี พร้อมกับผมที่เป็นผู้ใหญ่ที่ไม่ได้เรื่อง
ก่อนที่ผมจะเดินผ่านบ้านไม้ และเข้าตรงไปที่บ้าน เปิดประตูห้องนอน หยิบไดอารี่ เเละอัลบั้มรูปที่หัวเตียง
ก่อนที่จะระบายทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้ลงไปในไดอารี่ ที่ผมเขียนมาตั้งเเต่เเม่ตายไป
เเละจะร้องไห้หลังจากที่ไม่ได้ร้อง
มาสามเดือน พร้อมกับคล้อยหลับไป
*
*
ตึกๆ จูเรนจา จูเรนจา......
ผมตื่นด้วยเสียงประหลาดๆที่เหมือนผมจะเคยได้ยิน
ก่อนที่ผมจะตกใจ มีเด็กนั่งอยู่ที่หัวเตียงของผม
เขากำลังดูวีดีโออะไรบางอย่าง
ก่อนที่ผมจะค่อยๆลุกขึ้น พลางจะถามว่าไอ้เด็กนี่เป็นใคร
พี่ตื่นแล้วเหรอครับ โหพี่เจ๋งมากๆเลย มีวีดีโอจูเรนเจอร์เก็บไว้ครบชุดเลย
ผมชอบมากๆวีดีโอของพี่มีถึงม้วนจบเลย พี่ไปหามาจากไหนอะ ทีวียังฉายมันแค่ไม่กี่ม้วนเอง
มันเจ๋งมากๆเลย โอ้เย้ เด็กคนนั้นหันหลังตอบผม ก่อนที่ผมจะแปลกใจอะไรบางอย่าง
เด็กคนนั้นใส่เสื้อยืด มีลายเป็นรูปตัวม้าลายอยู่ข้างหลัง
นี่เรามาทำอะไรบ้านคนอื่นน่ะ กลับบ้านไปซะ แล้วเข้ามาได้ยังไงนี่
ผมพูดตวาดออกไปด้วยเสียงดัง ความจริงความเครียดมันครอบงำอารมณ์ของผม
ก่อนที่เด็กคนนั้นจะหันมา พร้อมเสื้อลายม้าลายตัวที่ผมคุ้นเคย แล้วผมต้องตกใจถึงขีดสุด
จมูกอันโตที่คุ้นเคย
เด็กคนนั้น มันคือผม....ในวัยประถม
มันเป็นไปได้ยังไง
รึจะมีเด็กที่หน้าตาเหมือนผม ชอบใส่เสื้อม้าลายเหมือนผมขนาดนี้
ก็ผมกลับมาบ้าน หลังจากที่ผมไปเล่นที่บ้านไม้ข้างๆ แต่กลับมาผมก็เจอพี่นอนอยู่บนเตียง
ที่นี่มันบ้านผมต่างหากล่ะ เเม่ผมไปข้างนอกยังไม่กลับ
พี่ต่างหากล่ะเป็นใคร เข้ามาได้ยังไง
พี่ไม่บอกผมจะเรียก 191 เเล้ว"ตัวผมในวัยเด็กคงยังไม่รู้ว่าผมคือเขาในอนาคต
ก่อนที่ผมจะทันคิดอะไร มันเป็นไปได้ยังไงกัน
ตัวผมในตอนนั้น มาโผล่อยู่กับผมที่ตอนนี้
"เอ่อ พี่เป็นเพื่อนเเม่ของน้องน่ะ....เเม่เขาให้พี่มาดูเเลตอนเเม่น้องไม่อยู่ไง"
ผมพูดโกหกไป แต่น่าเเปลกที่ไอ้ตัวผมในอดีตดันเชื่อ
แต่ก่อนที่จะทำอะไร เด็กคนนั้นก็เดินมาที่คอมพิวเตอร์ ใกล้ๆกับทีวีที่เขาดู ก่อนที่จะกดเปิดไฟหน้าจอ
คอมพิวเตอร์ถูกเปิดค้างไว้ เขากำลังเล่นเกม....
พี่เกมนี้เจ๋งมากเลยอะ ผมชอบโคตรๆ เพราะผมชอบม้าลายอยู่แล้วด้วย มันชื่อเกมอะไรหรอครับพี่
นั่นมันเกมที่ผมสร้างขึ้นมาเอง ตอนที่ผมยังอายุสิบแปด
มันเป็นเกมที่ม้าลายใส่ชุดเหมือนซุปเปอร์แมน
ม้าลายแมน คอยช่วยเหลือผู้คน
หยุดเล่นได้แล้ว เกมไร้สาระติ้งต้องแบบนั้นก่อนที่ผมจะลุกขึ้นไปปิดมัน
บูๆ ใจร้าย ขอเล่นแค่นี้หน่อยก็ไม่ได้ เกมแบบนี้ นี่คือเกมที่ผมต้องการเลยนะนี่
โตขึ้นความฝันอย่างหนึ่งคือ ผมจะเป็นคนสร้างเกม ผมจะสร้างเกมแบบนี้เลย เด็กคนนั้นพูดกลับมา
ก่อนที่ผมจะรู้สึกแปลบ....ความฝันงั้นเหรอ ไอ้เด็กนี่มันคือตัวเราเอง
มันกำลังพูดจากความฝันของผม เมื่อตอนสมัยประถมสินะ ความทรงจำอันเลือนลาง....
ไอ้บ้า จะทำเกมได้ยังไงในเมืองไทย ทำไปก็ขาดทุน คนเขาก็ก็อปกันกระจาย
คิดไรเด็กๆไม่เข้าเรื่องก่อนที่ผมตวาดออกไป
ถึงขายไม่ออกผมก็จะทำ โตขึ้นผมจะเป็นคนทำเกมแน่ๆ รวมทั้งผมจะเป็นนักฟุตบอลทีมชาติ
เป็นดาวซัลโวในวงการฟุตบอลด้วย เด็กคนนั้นพูดตอบกลับมา
เล่นฟุตบอลเก่งนักเหรอ มาเจอกันหน่อยมั้ยล่ะก่อนที่ผมจะโมโห มันทำให้ผมคิดถึงความฝันบ้าๆ
ตอนผมยังเด็กๆ ก็แน่สิไอ้เด็กนี่มันคือผมในอดีตนิ ผมจะทำลายความฝันบ้าๆของมันให้ดู
ได้ จะเตะเข้าโกลให้ดู ก่อนที่ตัวผมเมื่อในอดีตจะตอบกลับมา
ก่อนที่เขาจะวิ่งลงไปข้างล่างเพื่อหาลูกฟุตบอล แต่แล้ว
ลูกฟุตบอลผมหายไปไหนอะ ผมวางไว้บนโซฟา ก่อนจะเข้าไปบ้านไม้ แล้วมันหายไปไหน
พี่ขโมยไปแน่ๆ แต่ก่อนที่ผมจะทำอะไร ผมเดินลงไปข้างล่าง
ก่อนที่จะเปิดตู้เก็บของที่ผมไม่ได้เปิดมาเป็นปี พร้อมกับคว้าลูกฟุตบอลดำๆเก่าๆออกมา
"เก่ากึก เลยอะไรนี่" ตัวผมในวัยเด็กเอ่ยขึ้น
ก่อนที่ผมจะตบหัวมันไป เเล้วบอกว่า เเล้วมันใช้เตะได้เหมือนกันมั้ยล่ะ
ผมกับเขา เดินออกมา ตรงในตัวบ้านผม มีโกลฟุตบอลเล็กๆที่ผมเล่นมาตั้งเเต่เด็ก เเต่ผมก็ไม่ได้รื้อมันออกไป ที่จริงมันจะรื้อเเต่มันก็
เเสลงในใจผม...
"เอาไหนเตะให้ดูเดะ"ผมพูด
ก่อนที่ไอ้เด็กจะเตะ เเล้วเบี้ยวออกไปอย่างชัดๆ
"ไหนบอกเก่งนักไง โตขึ้นจะเป็นดาวซัลโว ทำได้เเค่นี้เหรอว่ะ ถุ้ย เลิกความฝันบ้าๆเเล้วเอาเวลาไปเรียนหนังสือ
โตขึ้นจะได้มีงานทำ มีเงินเยอะๆ"
"จะบ้าเหรอ มีงานทำเเล้วทำไม ผมยอมอดตายเพื่อเป็นดาวซัลโวเเบบที่ฝันดีกว่า เเบร่" ก่อนที่ไอ้ตัวผมจะเเลบลิ้น พร้อมขยิบตา
มันกวนโมโหผมเหลือเกิน....ผมคว้าลูกฟุตบอลที่อยู่ต่อหน้า ที่จริงผมฝึกซ้อมมันหนักมาโดนตลอดตอนที่ผมอยู่มัธยม
ก่อนที่ผมจะเลิกมัน เลิกที่จะทำตามความฝันบ้าๆ กลับเข้าสู่โลกความจริงว่า มันไม่มีทางเป็นไปได้ ตอนที่เเม่ผมตาย เเล้วผมต้องหาเงินเรียนด้วยตัวเอง
ผมตีลังกาสองตลบ
ก่อนที่ผมจะเตะมันไปสุดเเรง ก่อนที่มันจะเด้งเข้าที่ตรงกลางโกล
"โอ้ พี่เก่งจังเลยอะ สุดยอดดด"ตัวผมวัยประถมพูด พลางทำตาโต
"ทำไมพี่เก่งขนาดนี้ พี่ไม่ไปเป็นนักฟุตบอลทีมชาติล่ะ" เอาอีกเเล้วไอ้เด็กนี่ พูดเเทงใจดำ...
"ก็มันมีคนเก่งกว่าเยอะเเยะไปหมด กูจะไปสู้อะไรเขาได้ล่ะ หัดมองโลกความเป็นจริงมั่ง
อะไรๆมันไม่ได้มาง่ายๆนะ เป็นเด็กคิดอะไรมันก็ได้หมดเเหละ ไว้โตเป็นผู้ใหญ่เเล้วก็จะรู้
ว่าโลกความเป็นจริงมันเป็นยังไง"ผมพูดไป ก่อนที่ผมเเละไอ้ตัวผมในวัยเด็กจะลงมานั่งที่ฟุตบาทของบ้าน
"พี่นี่เป็นผู้ใหญ่ที่เเปลกเนอะ ว่าเเต่พี่มีความฝันจะเป็นอะไรอะ"ตัวผมในอดีตถามกลับมา
มันทำให้ผมถึงกลับสะอึกกับคำว่า พี่มีความฝันจะเป็นอะไรอะ....
ไอ้เด็กนี่ ถามอะไรเเทงใจดำอีกเเล้ว ตัวผมในวัยเด็กนี่มันหมกมุ่น มีความตั้งใจจะทำความฝันขนาดนี้เลยเหรอว่ะ
"เอ่อ.....พี่ก็อยากทำงานเป็นพนักงานบริษัท มีเงินเยอะๆ"ผมเเกล้งโกหกไป
"ความฝันพี่นี่เเปลกเนอะ" ก่อนที่ตัวผมในวัยเด็กจะพูดออกมาด้วยหน้าตาย
"เเล้วเราอะ มีความฝันอะไรบ้าง" ก่อนที่ผมจะถามกลับไป ไม่ใช่อะไรหรอก มันนานเหลือเกินในวัยเด็กนี่ ความทรงจำของผมมันเลือนลางซะเเล้ว
"ผมมีความฝันหลายอย่าง เยอะเเยะ" ก่อนที่ไอ้เด็กจะพูด พร้อมทำท่าเก็ก.....เก่งนักนะ
"ความฝันอะไรที่อยากให้เป็นจริงที่สุดตอนนี้ล่ะ"ผมถามมันกลับไป
"ผมอยากเป็นผู้ใหญ่....."ก่อนที่ไอ้เด็กจะตอบกลับมา
"ทำไมล่ะ ทำไมอยากเป็นผู้ใหญ่ รู้เหรอมันเป็นยังไง มันไม่สบายอย่างที่คิดนะ"ผมตอบกลับไป
"ก็ถ้าเป็นผู้ใหญ่ ก็จะได้ทำตามฝันอื่นๆอีกมากมายได้ จะได้ทำเกมสนุกๆที่เกี่ยวกับม้าลาย จะได้เป็นดาวซัลโว
พร้อมกับที่จะได้เดทกับน้องเชอรี่ได้"ไอ้เด็กนี่พูดออกมาพร้อมกับยิ้ม
มันทำให้ผมสะอึกอีกครั้ง ไอ้เด็กนี่ เชอรี่ เด็กผู้หญิงรักเเรกในวัยประถมของผม....
ก่อนที่ผมจะคบคิดอะไรบางอย่าง
"ขอมือหน่อยเดะ"ผมลุกขึ้นพลางพูด
"อะไร"ไอ้ตัวผมในอดีตพูดกลับมา
"จะพาไปดูจูเรนเจอร์ไง" ก่อนที่ตัวผมตอนสมัยเด็กจะยิ้ม เเละเอามือของเขามาก่อนที่เราจะเข้าไปในบ้าน
*
*
พร้อมกับดูจูเรนเจอร์ยี่สิบม้วน เล่นซุปเปอร์โยโย่ เล่นการ์ดยูกิ
เล่นรถประกอบเองเเบบทามิย่า... ซึ่งไม่ได้เเตะมานาน มันทำให้ผมคิดถึงเหลือเกิน เเละกินมาม่าจนดึกดื่น
ระหว่างที่ผมดูจูเรนเจอร์ไป ผมมานั่งคบคิดถึงเรื่องตัวเอง
เรามันเป็นผู้ใหญ่เเน่เหรอ ที่ยอมเเพ้กับความฝัน ยอมเเพ้กับทุกอย่าง
ทำไมชีวิตช่วงวัยรุ่นก่อนจะเป็นผู้ใหญ่ของผมมันโดนอะไรนี่
มันถึงได้ออกมายอมเเพ้เละ
ก่อนที่ผมจะเริ่มร้องไห้ออกมา เราในตอนนี้ สู้เราในตอนเด็ก ไอ้คนข้างๆไม่ได้เลย
คนที่มีความฝัน ยิ้มด้วยความสุข พร้อมกับตั้งใจทำมัน มองโลกในเเง่ดี
ก่อนที่ผมจะร้องไห้โฮออกมา
"เห้ย....พี่เป็นอะไรน่ะ"ตัวผมในอดีตพูดกลับมา
"เปล่า พี่มันคนยอมเเพ้ เป็นผู้ใหญ่ไม่ได้เรื่อง"ก่อนที่ผมจะร้องไห้โฮออกมาใหญ่ๆ
"เห้ย พี่เป็นอะไร พี่ก็ได้เป็นพนักงานบริษัทตามที่ฝันเเล้วไม่ใช่เหรอ เเล้วพี่จะเสียใจอะไรอีก"
คำพูดของตัวผม ทำให้ผมสะอึก เเละยิ่งร้องไห้มากขึ้นๆ ผมมันไม่ได้เรื่องจริงๆเลย
เเละก่อนที่ไอ้เด็กจะทำอะไรบางอย่าง
"เราคือ จิตตกเเมน เเต๊นเเต๊น" ตัวผมในอดีตนกมือขึ้นทำท่าหน้ากากเเอ็คชั่น มันทำให้ผมเงียบไปสักหนึ่ง
"เรามาช่วยท่านในเวลาที่มีปัญหา เวลาที่ท่านเครียด จิตตก!!" ตัวผมในอดีตพล่ามต่อ
ก่อนที่ผมจะหัวเราะ เเละตะโกนคำๆหนึ่งออกไป
"เเป๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกก" ก่อนที่ตัวผมในวัยเด็กจะทำหน้าบูด เเต่เขากลับตรงมาที่ผม
พลางจักจี้ตัวผม ก่อนที่ผมจะจักจี้เขากลับ เราหัวเราะกันไปหัวเราะกันมา ผมบ้าจี้....
ก่อนที่เขาบอกให้ผมนอนตัก
"เห้ยอะไร เป็นเด็กเป็นเล็กให้ผู้ใหญ่นอนตัก"
"ก็ผมเป็นจิตตกเเมน ผมกำลังทำหน้าที่"
ผมลงไปนอนบนตักของตัวผมในอดีต
ก่อนที่ตัวของผมจะลงมากอด พร้อมพูดเบาๆกับผมว่า
"ถ้าหากคืนนี้ มันเหนื่อยนักก็พักก่อน เถอะ เด็กน้อย....อย่าร้องไห้เลยนะเด็กน้อย"ตัวผมในวัยเด็กพูดออกมา
ความทรงจำของผมอันเลือนลาง........ในวัยเด็กผมชอบคิดว่าทำตัวเป็นผู้ใหญ่นี่หว่า
ก่อนที่ผมจะยิ้ม ค่ำคืนนี้ที่ผมนอนลงไป พร้อมกับผมรู้สึกว่าความเป็นเด็กในตัวผมได้ห่อหุ้ม โอบกอด
คลุ้มตัวผมพร้อมกับตัวผมในวัยเด็กนั่น
*
*
ผมตื่นขึ้นมา อีกที พลางมองนาฬิกา เห้ยนี่มันเที่ยงเเล้วนี่หว่า
ผมรีบลุกขึ้น พลางมองหาตัวผมในอดีตที่นอนกอดผมเมื่อวาน
เเต่เเล้ว สิ่งที่ผมเห็นต่อหน้า
ไดอารี่ เเละอัลบั้มของผมที่ผมถ่าย เเละเขียนมาตั้งเเต่ผมยังเด็กจนถึงบัดนี้ที่ผมเก็บไว้ข้างเตียง
มันได้มาอยู่ข้างๆผม
ตัวผมในอดีต....คงได้มาเปิดดูมัน....อะไรกัน
เขาคงรู้เเล้วว่า ผมคือตัวเขาในอนาคต ตัวเขาตอนที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่....
ผมถึงกับเจ็บหน้าอก ไม่ใช่อะไร ผมรู้สึกว่า เขาจะต้องผิดหวังในตัวของเขาเเน่ๆ
ในนั้นบันทึกทุกอย่าง ความเครียด การอยู่คนเดียว แม่ที่ตาย ความโศกเศร้าในโลกเเห่งความเป็นจริง
การเป็นผู้ใหญ่ ความสำคัญของสิ่งที่เรียกว่า เงิน
ว่าในอนาคตเขาคือผม ผมที่ยอมเเพ้ กลัวกับความเป็นจริงทุกอย่าง
จนไม่กล้าทำความฝัน เป็นผู้ใหญ่เเบบที่เขาไม่ต้องการ
ก่อนที่ผมจะรีบลงไปข้างล่าง พร้อมตะโกนหาเขา
"วลิต วลิต อยู่ไหน"
เเละก่อนที่ผมจะเปิดประตูออกไป
ก่อนที่จะเจอเขา ผู้กำลังเดินไป ผมรีบเปิดประตูออกไป
"เราจะไปไหน"ผมพูดใส่หลังเขา เราห่างกันหลายเมตร
ก่อนที่เขาจะหันมา
"ผมจะกลับไปหาเเม่ ตอนนี้เเม่คงเป็นห่วงเเล้ว"
"พี่ขอโทษ....."ผมพูดออกไป น้ำตาผมเเทบจะไหลอีกครั้ง
ตัวผมในอดีตยังคงเงียบ
"ขอโทษที่ทำตัวเเบบนี้ ทำความฝันให้นายเป็นจริงไม่ได้ ขอโทษที่โตมาเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่ได้เรื่อง
พี่มันเเย่ มันดีไม่ได้เท่านายสักนิด ขอโทษนะ พี่ไม่ได้เรื่องจริงๆ ทำให้นายผิดหวัง"
"ขอโทษอะไรครับ วลิต ผมว่านายเก่งมาก
การที่เเม่ตาย เป็นผมในตอนนี้ ผมก็คงยังทำใจไม่ได้ หาเลี้ยงด้วยตัวเอง ความยากลำบาก
ความเป็นจริง ความสำคัญของคำว่า เงิน เเบบที่นายเขียนในไดอารี่ ผมเข้าใจครับ
มันไม่เเปลกหรอกครับ ที่จะต่อสู้กับความจริง ดิ้นรน จนท้อถ่อย จนความฝันในวัยเด็กมันเปลี่ยนไป...."
ตัวผมพูดออกมาใบหน้าของเขาดูเศร้าหมอง
"ไม่.... ตลอดเวลาพี่ไม่เคยลืมความฝัน พี่ยังอยากเป็นคนทำเกม พี่ยังอยากเป็นนักฟุตบอลทีมชาติ พี่ยังอยากเป็นดาวซัลโว
พี่ยังไม่ลืม ความฝันพี่ยังไม่เปลี่ยน ต่อไปนี้ พี่ขอสัญญากับนาย พี่จะทำทุกอย่าง จะคิด จะทำให้ได้เท่ากับนายฝัน พี่จะทำตามความฝันของพี่
จะทำความฝันของนาย ทำความฝันของเราให้เป็นจริง"
ก่อนที่ตัวของผมในอดีตจะยิ้มออกมา ยิ้มออกมาด้วยใบหน้าที่สดใส ด้วยความบริสุทธิ์ของเด็ก
มันทำให้น้ำตาของผมไหลออกมา
และก่อนที่เขาจะยกมือ พร้อมกับชูหัวนิ้วโป้งขึ้น พลันกับสายรุ้งบนฟากฟ้าเกิดขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ
"เจ๋ง" เขาพูดด้วยเสียงที่ดัง ทำเอาผมขนลุก
วินาทีนั่นผมรู้สึกตัวว่าเป็นวินาทีที่ ความฝัน (เด็ก) เเละ ความเป็นจริง (ผู้ใหญ่) ได้บรรจบกัน.....พร้อมกับสายรุ้งบนท้องฟ้าได้ปรากฏขึ้น
เเละก่อนที่เขาจะเดินกลับไปที่บ้านไม้ ก่อนที่เขาจะหายตัวไป กลับไปสู่โลก วันเวลาของเขา

เเละก่อนที่ในใจของผมจะเต็มไปด้วยความหวัง สิ่งที่เกิดกับผมในสองวันนี้ มันเเทบที่จะเรียกว่า ปาติหารย์ในชีวิตผม
เเม่พูดไว้ไม่มีผิด สิ่งที่อยู่กับผมตลอดเวลาในตอนนี้มันถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง มันคือความเป็นเด็กในตัวผม
การที่มีความฝัน ไม่ย่อถ้อ ไม่กลัว ไม่คิดมาก มองโลกในเเง่ดี ความสดใส จินตนาการ การคิดอะไรเเบบเด็ก
มันยังอยู่ในตัวผมตลอด เเต่ผมกลับกดมันเอาไว้ กลับเอาโลกเเห่งความจริง โลกความเป็นผู้ใหญ่
ความลำบาก เอาสิ่งพวกนี้กดมันเอาไว้ เเละให้มันมาควบคุมผมฝ่ายเดียว จะทำได้อย่างไรล่ะ โลกความเป็นจริงมันทำไม่ได้
กฏเกณฑ์ของสังคม มีเพียงเงินเท่านั้น มีเเต่คนเก่งๆเต็มไปหมด จะทำเกมก็ต้องมีคนก็อป
ต่อไปนี้จะไม่มีอีกเเล้ว เพราะตอนนี้ ในตัวผม ความเป็นเด็ก เเละความเป็นผู้ใหญ่ ความฝัน
มันได้บรรจบลงที่ตัวผมเเล้ว ผมจะทำ จะทำ จะทำ เพื่อความฝันของผม!!! ผมจะมองโลกในเเง่ดี ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
เพราะตอนนี้ผมเข้าใจความหมายของผู้ใหญ่ในความหมายของผม ที่ผมลืมเลือนมันไป...
การเป็นผู้ใหญ่ก็คือ การที่เราเติบโต มุ่งมั่น เเละพร้อมที่จะทำตามความฝันที่พยายามมาตั้งเเต่เด็ก
ได้อย่างเต็มที่ เต็มความสามารถ ผมจะวิ่งออกไป วิ่งให้ได้เหมือนม้าลายที่วิ่งตรงไปบนพื้นหญ้าสีเขียว ผมเข้าใจเเล้ว
*
*
รุ่งเช้าวันจันทร์ผมไปยื่นใบลาออกที่บริษัท ก่อนที่เขาจะไล่ผมออก เเอบสะใจ....
ก่อนที่ผมจะนำเกมม้าลายเเมนของผม ไปเสนอกับบริษัทเกม
โดยที่ไม่คิด ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น มองโลกในเเง่ดี ทำเพื่อความฝัน ไม่ย้อท้อ ไม่ว่าผลที่จะตามมาจะเกิดอะไรขึ้น
ทำมันไปด้วยความไม่คิดมาก เเบบที่ผมในวัยเด็กเป็นเช่นนั้น
ผมกลับมาบ้าน หาเวปเกี่ยวกับสโมสรฟุตบอลในเมืองไทย พร้อมกับพริ้นท์ใบสมัคร
และตอนเย็นผมซ้อมฟุตบอลอยู่ที่บ้าน ก่อนที่ผมจะตีลังกาสามตลบ
ก่อนที่เตะมันเข้าไปที่ตรงกลางโกล.....
พร้อมกับที่ผมยิ้มกับตัวเอง พร้อมยกนิ้วโป้งขึ้น พร้อมกับตะโกนดังๆว่า "เจ๋ง!"
เพราะตอนนี้
ผมเป็นผู้ใหญ่ที่มีความเป็นเด็กอยู่เต็มเปี่ยม
------------------------------------------------------------------
แด่เด็กน้อย ตุลย์ ภูมินทร์ ผู้ช่างฝัน
และผู้ที่กำลังเป็นผู้ใหญ่ชื่อ ตุลย์ ภูมินทร์ ผู้ไม่ได้เรื่อง

ต่อไปนี้ขอทำตามฝัน ไม่คิดมาก ทำๆๆ ไม่ใช่เเค่คิดๆๆ เว้ย

เอาล่ะ เพื่อเข้าคอนเซปเรื่องเด็กๆ แต่จะว่าไปไอ้เราก็ไม่มีเครื่องเเสกน
ไม่สามารถเอารูปเด็กๆมาลงตอนนี้ไม่ได้ เพราะงั้นเอาที่มีก่อน


รูปหากิน ชอบรอยยิ้มของตัวเองรูปนี้ที่สุดเเล้ว
ดูมีความสุข สดใส เเบ๊ว สมวัย.....เนอะ
แต่เนื่องจากมันสามปีที่เเล้ว ตอนนี้น้ำหนักของข้าพเจ้าชุมาอีก 10โล
ไม่เป็นไร ลดมาสี่โลเเล้วเว้ยยยยย จะเอาให้ได้เท่ารูปนี้ให้ได้ในสี่เดือน!!


รูปนี้พยายามยิ้มให้เหมือนเเมวในเรื่องเชร็ค
แต่ทำได้เเค่นี้....สดใสมั้ย...แล้วทำไมเรื่องในบลอคนี้มันถึงมืดมนนักว่ะ!!


รูปตอนไปเที่ยวทะเลเมื่อเมษาที่ผ่านมากับเพื่อนๆที่บางสะพาน
ยื่นมือบอกหนุ่มๆสามคนไม่พอครับ ขออีกห้า....
อ๊างงงง

เพื่อนรัก ยูโทเปียของผม คือการที่อยู่กับพวกเเก
ไม่ว่าชาตินี้ ชาติไหน ขอตาม พิศวาส ทุกชาติไป.....(อินจากเอนทรี่ที่เเล้ว)
เสียดายฝุ่นมึงไม่มา....ขอสาปเเช่งให้เมนท์ไม่มา ทุกชาติไป....

หนุ่มๆ ว่างหมด ใครสนใจติดต่อได้....รับทุกเพศ ทุกวัย ทุกรุ่น เวอร์จิ้นไม่จิ้นได้หมดฮ่ะ

อิ้ง(เพื่อนสนิทที่สุดคนหนึ่ง)สวยนักนะ(ยังว่างติดต่อได้)....อาร์ม....หล่อนักนะ
ขอเป็นชัตเตอร์อยู่ข้างหลัง ไอ้พวกดูดี...หิหิ

ส้มกับกู๋เพื่อนสนิทที่สุดคนหนึ่ง....มึงยังจำกูเต้นเดจาวู
ในงานวันเกิดกูตอนอายุ18 ก่อนถ่ายรูปนี้ได้มั้ยอะ....
กูอยากปลดปล่อยเเบบนั้นอีกว่ะ คาราโอเกะ สามชั่วโมง เต้น เเหกปากสุดๆเเล้ว

ชอบรูปนี้ เว้ยยยย หน้าส้มได้ใจมาก

ที่จริงมีรูปตอนไปเที่ยวทะเลเยอะมาก เเต่รูปผมมันก็หลอนมาก
เพราะใช้หลักว่า ถ่ายรูปกูออกมาดูดีไม่ได้....ก็ขอมันประหลาด น่ากลัว ด้อยสุดๆ จะได้เด่น!!
เทรนใหม่ อ๊าง แต่ถ้าใครอยากดูก็บอกได้ยินดีสนองรับความต้องการ....
ไม่มีอะไรหรอกครับ ที่เอารูปมาให้ดู

ก็แค่ไม่อยากให้คิดว่า shikak มันเป็นเด็กที่หม่องหม่น เศร้าสร้อย คิดมาก อย่างเดียว
shikak ในโลกความเป็นจริง....ก็คงเป็นเด็กน้อย เด็กชายม้าลาย มีความสุขปกติ
แต่เพียงชอบจิตตก ไม่มั้นใจคิดมาก เหงา ร้องไห้ยามอยู่คนเดียว
....ก็เลยระบายออกมาเป็นเรื่องสั้นเเบบนั้น
แล้วเรามารู้จัก shikak ในอีกด้านที่ผมไม่เคยเเสดงออกกันบ้างเถอะนะ....
(จะพยายามอัพเรื่องสดใส เเทรกขั้นกับเรื่องสั้นสีหม่น.....)
แล้วเจอกันครับ!!