ชิส์...ก๊าก

งานเขียนของคุณจะเป็นแบบเรื่องเล่า เหมือนการสื่อให้คนอื่นเห็นภาพที่ชัดเจน ผมอ่านรู้สึกจินตนาการได้ทันที โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับผีเสื้อ (ขอโทษที่จำชื่อไม่ได้ครับ)ผมชอบมาก

อืม...
บอกไม่ถูก

แต่จากการย้อนอ่านเรื่องในเอนทรี่เก่าๆแล้ว เราชอบงานเขียนของคุณนะ

ปล. เรามีost. nada sou souทั้งอัลบั้มค่ะ ถ้าอยากได้ก็ทิ้งเบอร์เมลล์ไว้ค่ะ จะลองส่งไปให้

งานของชิกั๊กเหรอ เอกลักษณ์ ผมว่าอยู่ที่ความเป็นตัวเองในเรื่องราวต่างๆ ที่ชิกั๊กเขียนมันขึ้นมา
อาจเป็นจากความรู้สึก สิ่งที่เคยนึก เคยเห็น เคยทำ
สิ่งที่คนอื่นๆ ไม่สามารถกระทำตามได้
แล้วอีกอย่าง งานของชิกั๊กเองก็ เต็มไปด้วยมุมมองของชีวิตอันแสนโศกเศร้า ชวนให้ผู้อ่านเคลิ้มไปด้วย
หากแต่ผู้อ่านจะเข้ามารู้สึกอะไรหนักหนาในเรื่องราว คงจะน้อยนัก
เพราะชิกั๊กเแง ก็มีโลกส่วนตัวใบหนึ่ง ที่ยากต่อการเข้าถึง
แต่...ผมเข้าถึงมันนะครับ

ถ้าถามถึงเอกลักษณ์ของงาน คงเป็นที่กลิ่นอายสะใจแปลก ๆ แบบหลุดโลก
เต็มไปด้วยความสยอง วิปริต ในโลกหม่น ๆ เน้นที่อารมณ์ ความรู้สึกของตัวละคร แต่ตอนจบก็มีข้อคิดดี

ผมว่าพี่แต่งเรื่องได้แหวกแนวดีนะครับ คือไม่ใช่แค่แหวก แต่ "ฉีก" ภาพพจน์เดิมๆของเรื่องสั้นแบบกระจายเลยครับ โดยเฉพาะล่าสุด "น้ำตาผีเสื้อ", "BLUE BIRD", "Sex Symbol" ... คือ หลายคนคงตั้งคำถามว่าพี่ "คิดได้ไง?" อ่าคับ โชคดีนะคับ

เอกลักษณ์ของงานแกก็คือความแปลก ไม่เหมือนใคร อ่านแล้วรู้สึกถึงความตรงและแรง สะใจดีค่ะ แต่ละเรื่องจะมีตัวตนของแกอยู่ อ่านแล้วทำให้รู้เลยค่ะ ว่าเป็นงานที่แกเขียน

แหะๆ ผมแอบอ่านบลอคคุณมานานพอดูล่ะครับ อชบครับ ดูแปลกดี ถ้าจะบอกว่างานเป็นยังไง ผมว่างานคุณดู"งงๆ" คือตัวละครในเรื่องมันเหมือนกับอยู่ในช่วงสับสนตัวเอง หรือว่ากำลังค้นหาอะไรบางอย่างอยู่น่ะครับ แต่ถ้าพูดตรงๆ ผมว่ามันเหมือนธีมของคุณนั่นแหละครับ มันเป็น"สีเทา" เกือบหมดเลยครับ

งานแก เด่นตรงที่แกเป็นแกอ่ะ มันไม่มีใครเหมือนอ่ะ
คนอ่าน อ่านแล้วรู้เองว่าเป็นงานของแก

เหมือนฟังเพลง ริค วชิรปิลันธ์ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าของใคร

แกเป็นคนที่เขียนงานแบบไม่สนหลักการ
กูคิดไงก็เขียนอย่างงั้น
หลายครั้งที่ทำให้คนอ่านมีอารมณ์ร่วมไปได้
เพราะแกไม่แคร์กฎเกณฑ์ แต่ใช้อารมณ์เขียน

แนว shikak

กำลังทยอยส่งให้นะ

งานแกมีเอกลักษณ์นะ
แต่ก็พูดยากว่ามันเป็นเอกลักษณ์แบบไหน
เพราะว่างานแกไม่เหมือนใคร
มันคงเป็นงานเขียนแบบ SHIKAK นั่นแหละ

น้ำหนึ่งจะพูดตามที่ได้อ่านผลงานฉี่แตกน่ะ
ซึ่งก็ต้องบอกตามตรงว่า น้ำหนึ่งยังอ่านผลงานฉี่แตกไม่ถึงครึ่งเลย
ดังนั้นมันอาจจะไม่ตรงประเด็น หรือครบตามที่แฟนพันธ์แท้ฉี่แตกบอก

น้ำหนึ่งคิดว่างานของชิส์กั๊กเป็นงานแบบ express / explore
มันเป็นการระเบิดระเบ้อตัวเธอ ออกมา งานฉี่แตก เป็นงานที่ดิบ ทั้งในเนื้อหา และการเขียน
เนื้อหาเต็มไปด้วยความรุนแรง ความวิตถาร แต่ทว่ามันกลับมีความงามอยู่ ความงามที่ว่า คือความบริสุทธิ์ มันเหมือนแกระเบิดเหมืองแล้วได้ก้อนความคิดมาก้อนนึง แกนำมาระบายโดยไม่ตกแต่ง หลายครั้งที่ฉันรู้สึกว่าแกมันเหมือนการสาดสีใส่ผ้าใบ เหมือนแกไม่เคยตกแต่ง จัดวาง แกนำความงามขั้นพื้นฐานของมนุษย์ออกมาใช้ ความงามที่ไม่ต้องเจียระไน - - ลองคิดซิว่าทุกวันนี้ มีคนมากมายที่ต้องสังเคราะห์ ตกแต่ง เจือสี ใส่สารผสมมากมายในงานตัวเอง แต่แกทำมันแบบรอบเดียว....มันอาจไม่ใช่งานที่สวยตามคุณค่าของวรรณกรรมที่พึงมีตามจารีต แต่แกจะสนใจ จารีต ทำไม ไหนเมื่อแกเขียนเพื่อตัวเอง นี้คือประตูสู่ตัวแก นี้แหละคือเอกลักษณ์

ทางด้านเนื้อหา ฉันก็มองว่า มันเป็นเรื่องของรสนิยม อาจจะดูรุนแรงเกินไปสำหรับพวกมือถือสาก แต่ฉันมองว่าเรื่องของแกทุกเรื่องไม่ใช่ที่ระบายอารมณ์ความกำหนัด แต่มันซ่อนสาระดีๆ เอาไว้ การใช้ชีวิต มนุษยชาติ - - ฉันว่าถ้าทุกคนอ่านละเอียดๆก็จะพบ

ดังนั้น แกไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนหรือกังวลหรอก นี้คือตัวของแกเอง ถ้าแกจะเปลี่ยน เมื่อถึงเวลาแกจะรู้เองว่าควรแล้ว
แต่เปลี่ยนเพื่อความสบายใจ เพื่อความเหมาะสม

* ฉี่แตก อีกอย่างนึงที่แกชอบถามฉันว่า เรื่องแรงบันดาลใจจากเพลง
ฉันว่าถ้าแกชอบ ก็ทำไปเลยมันคือการ express ตัวเพลง และ express yourself เมื่อแก impress มัน แต่แกกังวลว่าแกจะโดนอายูมิครอบงำใช่ม่ะ

ใช่ ...แต่มันไม่มีอันตรายหรอก เพียงแต่ เกิดวันไหนที่ไม่มีเพลงอายูมิอีกแล้ว แกจะเอาแรงบันดาลใจจากไหน ชิส์กั๊ก แรงบันดาลใจอยู่รอบตัวเราจ้ะ แล้วก็อยู่กว้างมากมายยยยย แกเขียนถึงอายูมิได้มากมายตราบทีแกต้องการ แต่ก็อย่าลืมที่จะมองหาสิ่งใหม่ๆ เพื่อไม่ให้แกต้องแห้งแล้ง หรือผูกติดกับการแสวงาแต่สิ่งเดิมๆน่ะจ้ะ

พูดยากแฮะ เพราะแค่ให้หาของตัวเองหละก็ รู้สึกว่ามันจับฉ่ายมากเลย

เอาเป็นว่าชอบนะ
ถึงได้มาอ่านบ่อยๆไง

o.k.

โทดทีไม่ได้บอกกล่าวเรื่องย้ายบล็อก
ช่วงนี้วุ่นๆ

ส่วนแนวไหนนั้น....ผมว่าเป็นแนวคุณแหละ...เฮ้อ ช่วยได้มั้ยเนี๊ย

ว่าแต่หนังสือรวมเล่มเสร็จเมื่อไหร่บอกกล่าวด้วย....รออุดหนุนจ้า

นึกถึงความวาย

ผมรู้สึกงานของ shikak จะมี concept main idea อันนึงเป็รแกนก่อน ก่อนมานำเสนอ idea นั้นแบบหลุดโลกแบบไม่ต้องอิงกฎพิ้นฐานหรือตรรกะพื้นฐาน แต่เหตุผลที่ถูกยกกลับทำให้ลื่นไหล ก่อนที่จะเฉลยแนวคิด idea ที่นำเสนอมาแต่แรกนั้น

สนับสนุน ความคิดที่ว่า
เขียน ขึ้นมาจากการที่เคยเห็น เคยคิด เคยทำ
เราก็เหมือนกัน ที่เขียนงานจากประสบการที่มีอยู่
และที่สำคัญคือการมอง มนูษย์ในอีกด้านหนึ่ง

ภัทราวดี เธียเตอร์ อยู่แถววังหลังอะคับ
คลิกดูแผนที่ได้ที่บล็อกผมเรย
ถ้าว่างก็แวะไปดูได้คับ

เอกลักษณ์ของงานมึง
คือการถ่ายทอดเรื่องราวจากความคิด "ดิบๆ" ของมึงเอง
จากการที่มึงเป็นเด็กหนุ่มเกย์ที่หลงใหลในเสียงเพลง
มึงก็ประยุกต์สิ่งต่างๆที่มึงชอบออกมา ถ่ายทอดเป็นงานของมึง
รวมทั้งการถ่ายทอดออกมาจากจิตใจส่วนลึกๆ

มันมีสองต้านน่ะ..
ด้านที่วิตกกังวล
กับด้านที่ดีแตก แรดสุดๆ

มันขนานกันดีนะ
เหมือน pv Yume no Uta / Futaride

สู้ต่อไปนะ
ชิก๊าก เกย์หล่อ

สับสน อ่านจบเล้วมึนๆ บางทียังเขียนบรรยายแบบแปลกๆ ซึมเศร้า สะใจแบบแปลกๆ โรคจิต บ้าเซ็กส์ มีหลายคนบอกว่าเข้าถึง มันแปลว่าไรอะ....เราไม่รุอะ.....ชอบสุดก้อ kiss or kill เพราะมันมีคำนำหน้าเรื่องอะ.......ทำให้มันสมเหตุสมผลที่สุดเล้ว

งานไม่ไปในแนวสดใสเลย ทำให้สงสัยว่าคนเขียนเศร้าแค่ไหน กินอะไร โตมาในบ้านแบบไหน ทรงไทย ยุโรป สามเหลี่ยม สี่เหลี่ยม หน้าเหลี่ยมเอ๊ย ห้าเหลี่ยม

มันไม่ใช่หนังสือแนวตลาดดาษดื่นนะจ๊ะ สักวันชิอาจได้เจอคนที่ใช่ ไม่ได้หมายถึงคนที่ทำให้หมดจิ้นนะยะ แต่หมายถึงคนที่เห็นค่าของฝีมือน่ะ

สู้ต่อไปนะ... ไอ้มดแดง แฮ่ แฮ่ม!

คิดถึงชินะ แต่พี่มีอะไรต้องทำนิดหน่อย

ป.ล. ชิจงใจให้เรื่อง Helpless Sea เม้นต์ไม่ได้ใช่ไหมจ๊ะ

ต้องใช่อยู่แล้วสินะ จะถามทำไมเนี่ย

ทักนิดหน่อย ถึงกับ...

"กิน Helpless Sea เข้าไปเลยรึ"

โอ้ *O*

()

ขอบใจจ้ะชิที่เป็นห่วง

พี่ไม่เคยเป็นอะไรหรอก แค่ชอบให้อะไร ๆ มันอ่อนโยน นุ่มนวลในชีวิตน่ะจ้ะ

ดังนั้นเมื่อไม่ได้หรือไม่เคยได้ พอถึงจุดหนึ่งมันก็เหงา ๆ ไปบ้าง... ธรรมดา

หนังสือที่ชิว่า เดี๋ยวไว้พี่มีเวลาจะหามาอ่านด้วย รีวิวดี ๆ ละ

ต้องบอกตบท้ายด้วยหรือเปล่าว่าให้ตั้งใจเรียน เกรงใจคุณชิน่ะค่ะ แบบว่าคุณชิอาจตั้งใจอยู่แล้ว เดี๋ยวคุณชิฟังแล้วเครียด 555~~

นึกถึงหัวม้าลาย

นึกถึงนางพยาบาล SAW

บอกไม่ถูกเหมือนกันก๊าบ -*- (ช่วยได้เจงๆเรยตู) แต่ยังไงก็รออุดหนุนอยู่นา เอิ้กๆ