ชิส์...ก๊าก

ชีวิตของคนเรามีทางเลือกเสมอ
และส่วนมากทางเลือกมักจะมีอยู่สองทาง
มันอยู่ที่คุณจะเลือก หรือเอนเอียงไปข้างไหนมากกว่า
เหมือนกับฉันตอนนี้ที่ชีวิตจะต้องเลือก
*
*

ฉันเป็นคนชื่นชอบ และหลงใหลในการเคี้ยวหมากฝรั่งมาตลอดตั้งแต่ฉันจำความได้
การคบคิดอะไร พร้อมกับเคี้ยวมัน รสชาติอันคุ้นเคยหรือแปลกใหม่ที่ได้จากหมากฝรั่งต่างๆทั่วโลก
และนั่นคือความฝันของฉัน
ฉันอยากที่จะเปิดร้านผลิตหมากฝรั่งของตัวเองเล็กๆ
เป็นรสชาติต่างๆที่แปลกใหม่ เพื่อให้คนทุกวัย ได้รับรู้ความสนุก
ความอร่อยจากหมากฝรั่งของฉัน
และตอนนี้ฉันได้เรียนจบปริญญาตรีมา
สิ่งที่ฉันต้องการตอนนี้คือ
การสมัครงาน เพื่อเข้าไปเรียนรู้วิธีผลิตหมากฝรั่ง
เพื่อเรียนรู้ และเป็นประสบการณ์ที่ฉันจะมาผลิตหมากฝรั่งของตนเอง
แล้วตอนนี้ฉันก็กำลังจะได้ไปสอบสัมภาษณ์เพื่อไปฝึกงาน
กับบริษัทผลิตหมากฝรั่งอันดับต้นๆของโลก
“Groovy Gum”
ฉันชื่นชอบแนวคิดของเจ้าของโรงงานของหมากฝรั่งยี่ห้อนี้อยู่แล้ว
ฉันเคยอ่านประวัติของเขา
เขาเริ้มต้นจากร้านขายหมากฝรั่งเล็กๆ เขาทำด้วยมือของเขาเอง
เขาบอกว่า เขาทำมันด้วยความสุข มันเป็นความฝันของเขา ในการทำร้านหมากฝรั่ง
เพื่อสัมผัสกับเด็กๆ คนทุกวัยอย่างใกล้ชิด มันคือความสุขของเขา
เขาผลิตหมากฝรั่งหลากหลายรูปแบบ แบบเป่าง่าย แบบรสชาติต่างๆ

ที่เห็นเด็กๆที่กินหมากฝรั่งของเขา ได้มีรอยยิ้ม และมีความสุข
ฉันยังคงจำเพลงโฆษณาของ Groovy Gum ได้

”เคี้ยวๆ ยิ้มๆ แล้วก็คบคิด แล้วก็เป่าลมออกมา พร้อมกับรวบรวมความกล้า
พ่นแรงๆ แล้วก็แตกดัง เปรี้ยง....” พร้อมกับดนตรีนิ้งน่อง และตัวการ์ตูนกระต่ายน่ารัก

จนบัดนี้เขาได้ก้าวมาเป็นโรงงานใหญ่
เป็นหมากฝรั่งอันดับต้นๆของโลก
และตอนนี้ฉันกำลังได้เข้าไปสัมภาษณ์แล้ว
ฉันเข้าเปิดประตูเข้าไป
เบื้องหน้าของฉันคือ เจ้าของโรงงาน
ฉันกล่าวทักทาย ก่อนที่จะนั่งลง
คำแรกที่เขาถามฉันออกมา
”คุณมีความฝันอะไร”
ก่อนที่ฉันจะพูดมันออกมาด้วยความภูมิใจจากปากของฉัน
ทั้งหมดให้เขาฟัง
ฉันอยากมีร้านทำหมากฝรั่งเล็กๆของตัวเอง และอนาคตอาจขยายเป็น
โรงงานเล็กๆของตัวเอง ผลิตหมากฝรั่งในแบบของตนเอง
อยากให้ทุกคนค้นพบความสุขของการคบเคี้ยวหมากฝรั่งของฉัน
ก่อนที่เขาจะตบมือ พร้อมกับถามฉันว่า
”ที่คุณอยากเข้ามาทำงานที่นี่ ก็เพื่อศึกษาเกี่ยวกับการผลิตของที่นี่ใช่มั้ย”
เขาช่างรู้ใจฉันเหลือเกิน สมแล้วที่ฉันยกย่องคนไม่ผิด
ฉันบอกว่าใช่ แล้วยิ้มด้วยรอยยิ้มสดใส
เขาถามฉันอีกสองสามคำถาม คุณชื่นชอบการจูบมั้ย...
ซึ่งฉันก็ไม่เข้าใจว่า เขาจะถามไปทำไม
และก่อนที่เขาจะหัวเราะ พร้อมยื่นมือมาจับมือฉัน
พร้อมบอกว่า พรุ่งนี้คุณมาเริ่มงานได้เลย
*
*
รุ่งขึ้นฉันรีบแต่งตัว
ด้วยชุดที่เจ้าของบริษัทให้ฉันมา
มันเหมือนชุดเด็กบริกรมากกว่า ชุดฟอร์มของบริษัท
มันเป็นชุดสีน้ำเงิน มีสีขาวประปราย มีเข็มขัดหัวสีขาวใหญ่
มีหมวกเล็กสีน้ำเงินขอบขาวบนหัวน่ารักๆ
ฉันยังไม่ทราบหน้าที่ของฉันเลยด้วยซ้ำ
เมื่อวานเราตกลงกันเพียงว่า
เงินเดือนที่คุณจะได้คือ สี่หมื่นบาท
ซึ่งฉันคิดว่ามันเยอะมาก สำหรับการเริ่มต้นของคนที่พึ่งจบปริญญาตรี
แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ สิ่งที่ฉันต้องการคือ
การไล่ล่าฝัน เพื่อไปเปิดร้านหมากฝรั่งของฉัน ผลิตหมากฝรั่งของฉันเอง
ตอนนี้ฉันมาถึงหน้าโรงงาน
โรงงานขนาดใหญ่ แต่ไม่ใหญ่มาก
ตัวตึกโรงงานเป็นรูปทรงวงกลม พร้อมกับมีลูกหมากฝรั่งกลมๆหลากสีที่ห้อยติดประดับรอบๆตึก
ฉันเปิดประตูเข้าไป พร้อมกับเดินไปหาห้องของเจ้าของโรงงาน
เพื่อจะถามหน้าที่ในการทำงานของฉัน
ฉันเปิดประตูเข้าไป
”โอ๊ว สวัสดีครับ คุณดูเข้ากับชุดนี้มากเลย” เขาพูดชมฉันทันทีที่ฉันเปิดประตูเข้าไป
”ขอบคุณคะ เอ่อว่าแต่หน้าที่ของฉันในโรงงานนี้คืออะไรเหรอค่ะ”
”เอ่อ อันที่จริงหน้าที่ของคุณนี่....บางทีผมบอกไปแล้วคุณอาจจะปฏิเสธมันก็ได้
ถ้ายังไงคุณไม่อยากรับทำมันก็สามาถพูดกับผมได้ตรงๆนะครับ”
”
”อ้อ หน้าที่ของคุณนั่นง่ายๆ ผมพยายามทำให้คุณมีโอกาสที่จะได้เห็นส่วนต่างๆ
ของโรงงานมากที่สุด เพื่อความฝันของคุณ หน้าที่ของคุณคือ
การแลกหมากฝรั่ง”
”หา มันหมายถึงอะไรค่ะ การแลกหมากฝรั่ง”ฉันถามออกไปทันทีด้วยความสงสัย
”มันง่ายมาก คุณเพียงแค่จูบเท่านั้น พนักงานในบริษัทเราจะทำงานกันเป็นห้องๆ
พวกเขาจะทำงานไปเคี้ยวหมากฝรั่งไปตลอดเวลา และพวกเขาจะทำมันไปพร้อมจังหวะเพลง
พร้อมความสุข และการไม่มีการง่วงนอน
และมันทำให้พวกเขาไม่มีเวลาที่จะเปลี่ยนหมากฝรั่งจากปากของเขา สิ่งที่คุณต้องทำคือ
จูบให้เขานำหมากฝรั่งออกมาแลกผ่านปากของคุณ
แล้วนำหมากฝรั่งที่ผมจะให้คุณ นำมันไปใส่ปากของเขา”
ฉันตกใจในสิ่งที่เขาพูด มันช่างเป็นงานที่ช่างแปลกประหลาด
ฉันถามเขาย้อนกลับไปว่าทำไมต้องเป็นจูบ แต่เขาเพียงบอกว่า
มันเป็นเคล็ดลับในการทำหมากฝรั่งของเขา คุณต้องจูบ....
มันท้าทายฉันเหลือเกินกับวิธีประหลาดๆในการผลิตหมากฝรั่งของเขา
อีกอย่างฉันเข้ามาขนาดนี้แล้ว โอกาสแบบนี้มันไม่ได้หาง่ายๆ
”แล้วฉันจะทำงานได้อย่างไรคะ คนในโรงงานนี้มีมากมาย

ฉันจะทำงานจูบกับเขาทุกคนคนเดียว....”
”อ่าไม่หรอกครับ ผมจะให้คุณทำงานเป็นจุดๆครับแล้วเปลี่ยนไปเรื่อยๆ
ให้เข้ากับการที่คุณอยากที่จะเรียนรู้เพื่อความฝันของตัวเอง
และจุดแรกที่ผมจะให้คุณไปคือ จุดที่ห่อหมากฝรั่งเข้ากับบรรจุภัณฑ์”
ฉันเข้าใจในสิ่งที่เขาบอก จุดๆนี้คงเป็นจุดที่ง่ายที่สุดสำหรับการเรียนรู้เบื้องต้น
”ได้คะ ฉันยินดีรับงานนี้”
เขาเปิดประตู พาฉันไปที่จุดนั่น
เขาเปิดประตูไปเรื่อยๆ ผ่านห้องต่างๆ ที่ส่วนใหญ่จะมีเครื่องจักรมากมาย
มีคนอยู่เป็นกลุ่มๆหย่อมๆ พร้อมเสียงเพลงที่ดังสนั่นตลอด

”เคี้ยวๆ ยิ้มๆ แล้วก็คบคิด แล้วก็เป่าลมออกมา พร้อมกับรวบรวมความกล้า
พ่นแรงๆ แล้วก็แตกดัง เปรี้ยง....” พร้อมกับที่พนักงานทุกคนแต่งตัว
คล้ายๆฉันเป็นสีต่างๆไม่ว่าจะ ม่วง แดง เขียว เหลือง แต่ไม่มีใครที่แต่งสีน้ำเงินเหมือนฉันเลย
เคี้ยวกระแทกกันเป็นจังหวะ
พร้อมกับเป่าลมออกมาดัง เปรี้ยงได้ตรงจังหวะท่อนเพลงเปรี้ยง......พร้อมกับที่มือและสายตาของพวกเขา
ก็ทำงานไปด้วยความเป็นระเบียบ

แต่ฉันก็ไม่เห็นวี่แววคนที่ได้รับทำงานหน้าที่เหมือนฉันเลย
เขาเปิดประตูอีกครั้ง
ก่อนที่จะถึงห้องจุดที่เริ่มทำงานของฉัน
มันเหมือนเป็นสายพานเครื่องจักรมีช่องลอดผ่านจากอีกห้อง
โดยมีหมากฝรั่งเลื่อนเข้ามาเป็นอันๆ เป็นจังหวะ
พนักงานจำนวนห้าหกคน จับมันแล้วปั้มตราสัญลักษณ์ลงไปที่หมากฝรั่ง
ก่อนที่จะบรรจุหีบห่อ
ก่อนที่ฉันจะเริ่มทำงาน
ฉันจะต้องเดินจูบรับหมากฝรั่งทุกๆครึ่งชมในเวลาทำงาน
พร้อมกับหยิบหมากฝรั่งอันใหม่ใส่มือและใส่ปากของพวกเขา
นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องทำ
และสิ่งที่ฉันได้ลองทำครั้งแรก
รสชาติของหมากฝรั่งจากลิ้นของเขามาสู่ลิ้นของฉัน
น่าแปลกที่มันยังมีรสหวานอร่อยแบบที่ฉันไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน
จากหมากฝรั่งชนิดอื่น

ฉันแทบจะเคลิ้มทุกครั้งที่ฉันจูบ...
และได้ลิ้มรสของหมากฝรั่งนั่น
แม้ฉันจะรู้สึกขยะแขยงเล็กน้อย เพราะมันมาจากปากของคนอื่นอีกทอด
*
*
ฉันทำงาน จูบ และรับหมากฝรั่งมาแล้ว
ตลอดสามวัน แต่สิ่งที่ฉันได้สัมผัสก็คือ
ใบหน้าของคนพวกนั่นช่างดูไม่สดใส ดูหมองคล้ำและเหนื่อยล้าของพวกเขา
พวกเขาตื่นเช้ามาทำงานพร้อมพระอาทิตย์ขึ้น
และกลับไปตอนพระอาทิตย์บรรจบพื้น
พวกเขาเดินช้าๆ เข้ามานั่ง....

และทำมันเหมือนหุ่นยนต์ทั้งๆที่จังหวะดนตรีก็แสนที่จะสดใส
พวกเขาทำงานหนักมาก เป็นเวลาสิบสองชั่วโมงทุกวัน
โดยที่แทบไม่ได้พูดคุยอะไรเลย มีเพียงการเอ่ยถามการฉีดภูมิคุ้มกันประจำเดือนอะไรบางอย่าง
ถึงพวกเขาจะทำงาน เคี้ยว พร้อมจังหวะเพลงก็ตาม

”เคี้ยวๆ ยิ้มๆ แล้วก็คบคิด แล้วก็เป่าลมออกมา พร้อมกับรวบรวมความกล้า
พ่นแรงๆ แล้วก็แตกดัง เปรี้ยง....”

ดูเหมือนพวกเขาทำงานด้วยความจำเป็นอะไรบางอย่าง
พวกเขาไม่ได้ทำงานด้วยความรัก ความอยากทำ ความฝัน เหมือนที่ฉันต้องการ
ฉันสงสัยเหลือเกินว่าทำไมพวกเขาถึงต้องยอมทำงานหนักขนาดนี้
ทั้งๆที่ดูเหมือนว่าความฝันของพวกเขาก็ไม่ใช่เพื่อ หมากฝรั่งเหล่านั้น
วันนี้เป็นวันแรกที่ฉันนอนคบคิดว่างานแบบนี้มันเหมาะกับฉันมั้ย
ฉันจึงลางานเพื่อนอนอยู่กับบ้าน
ฉันนอนคบคิด กินบะหมี่สำเร็จรูป แต่แล้วความรู้สึกบางอย่างก็เกิดขึ้นกับฉัน
มันเหมือนความอยากอะไรบางอย่าง
ฉันอยากกินหมากฝรั่งที่ได้จากการจูบนั่นเหลือเกิน
อยากมากๆ อยากจนตัวสั่น
ฉันไม่รู้ทำไมฉันถึงรู้สึกเช่นนี้ ฉันไม่เข้าใจ
คืนนั่น ฉันนอนไม่หลับ
เหมือนฉันต้องการ ต้องการมัน ต้องการจนไม่สามารถนอนได้ หมากฝรั่งของที่โรงงาน
หมากฝรั่จากการจูบนั่น
และนั่นทำให้ฉันคิดอะไรบางอย่าง
หมากฝรั่งที่ใช้ในโรงงานนั่นมันต้องมีสารเสพติคอย่างแน่นอน
แล้วสิ่งที่พนักงานเหล่านั่นยอมทำงานหนักทั้งๆที่ไม่ใช่ความฝันของเขา
ก็คือ สิ่งเสพติดจากหมากฝรั่งนี่สินะ
ที่ยึดติดให้เขาต้องทำงานแบบนี้
ฉันคิดอะไรบางอย่าง ก่อนที่จะพยายามข่มตานอนให้หลับ
*
*
เช้านี้ฉันมาเริ่มงานสายกว่าวันอื่น
ด้วยความเหนื่อยจากการข่มตานอนหลับ แต่ไม่สามารถหลับได้สนิทจากความอยากหมากฝรั่งนั่น
ฉันเริ่มจากการที่เข้าไปในห้องบรรจุหีบห่อ
พร้อมบอกพนักงานทุกคนที่ทำงานอย่างกับหุ่นยนต์นั่นว่า
”วันนี้ทางเจ้าของโรงงานบอกว่า คุณไม่ต้องเคี้ยวหมากฝรั่ง
แต่ให้ทำงานแบบที่คุณทำไปเรื่อยๆ ตามสบายของคุณ”
พนักงานทุกคนเชื่อฉัน...
ฉันได้เข้าไปพูด และปรึกษากับเขาครั้งแรก
เพราะวันก่อนๆพวกเขาเอาแต่เคี้ยวหมากฝรั่ง และทำงาน
ฉันบอกพวกเขาว่า
ฉันทราบเหตุผลที่พวกเขาต้องทำงาน
และพวกเขาก็ตอบว่า
”รู้แล้วใช่มั้ย ว่าพวกเราต้องทำไปเพื่ออะไร”
ฉันไม่พูดให้ยืดยาว ฉันรู้แล้วกันว่าเพราะอะไร
เพราะหมากฝรั่งเสพติดนั่น....
ก่อนที่ฉันจะขอทราบที่เก็บสูตรของหมากฝรั่งทั้งหมด
มันอยู่ที่ตู้ในห้องเจ้าของโรงงาน เพื่อนำมันไปเป็นหลักฐานให้ตำรวจ
ฉันจะช่วยพนักงานทุกคนออกมา จากโรงงานบ้าๆนี่ที่ไร้จิตวิญญาณนี่
พร้อมบอกแผนการที่จะชิงมันมา
คืนนี้ฉันจะไปชิงมันมาจากห้องเจ้าของโรงงาน
*
*
โรงงานไร้ผู้คนตอนประมาณสามทุ่ม
พร้อมกับที่ฉันรู้สึกมึนหัวเหลือเกิน กับความอยาก และการไม่ได้นอน
ฉันเดินลัดเลาะไปเรื่อยๆด้วยกับพนักงานบรรจุหีบห่อคนหนึ่ง
ฉันเปิดประตูเข้าไปในห้องเจ้าของโรงงาน
พร้อมกับที่ฉันตกใจถึงขีดสุด
พนักงานอีกสี่คนที่เหลือที่ทำงานบรรจุหีบห่อ พร้อมเจ้าของโรงงาน
”เขามาแล้วคะ เขาวางแผนจะขโมยสูตรของคุณ”
”ใช่ครับ เธอบอกกับพวกเรา” พวกเขาพึมพำ
ฉันตกใจในสิ่งที่เกิดขึ้น
”นี่มันอะไรกัน นี่ฉันจะช่วยพวกเธอนะ เธอหักหลังฉันทำไม” ฉันตะโกนออกไป
”ก็ฉันต้องการจะทำหน้าที่แทนเธอไง เงินเดือนของเธอตั้ง
สี่หมื่น....แต่พวกเรา....”คนหนึ่งๆพูดขึ้น
”เดี๋ยวก่อนสิ ฉันเป็นคนพาเธอมา เพราะงั้น ฉันน่าจะได้ทำงานแทนเธอ”

“ผมสิ เธอพูดกับผมก่อนนะ ผมๆ” ก่อนที่พวกเขาจะทะเลาะ ถกเถียงกัน
พร้อมกับความมึนงงของฉัน
”นี่มันอะไรกัน ฉันจะช่วยพวกเธอจากหมากฝรั่งเสพติดนั่น....”
”หมากฝรั่งอะไร พวกเราไม่เห็นติดเลย เธอพูดจาอะไรไร้สาระ สิ่งที่พวกเราทำงาน
คือเงิน และมันเป็นสิ่งที่ต้องการเท่านั้น”
”เดือนนี้ฉันอยากได้เงินไปผ่อนรถงวดแรก เพราะงั้นให้ฉันได้ทำงานแทนเธอเถอะนะ
หัวหน้าโรงงาน ให้เงินเดือนเธอตั้งสี่หมื่น ฉันผ่อนได้แน่ๆ”
”ไม่ฉันอยากได้ไปซื้อเครื่องเล่นเอ็มพีสาม”
”ฉันสำคัญกว่านะ ฉันต้องเอามันไปส่งเสียลูกเรียนหนังสือ”
พวกเขาทะเลาะกัน
พร้อมกับความปวดหัว มึนงงของฉันได้เริ่มรุนแรงขึ้น
สิ่งที่พวกเขาทำทั้งหมด
ก็เพื่อเงิน เงิน เงิน
พวกเขาไม่ได้เสพติดหมากฝรั่งเสพติดอย่างงั้นเหรอนี่มันอะไรกัน
ความรู้สึกตอนนี้....
ฉันรู้สึกเหมือนโลกทั้งโลกมันเต็มไปด้วยเงินทั้งหมด
เหมือนความฝันมันไม่มีค่าเพียงพอกับสิ่งที่เรียกว่าเงินตรงหน้า
แล้วสิ่งที่พวกเขาทำ ก็เพื่อเพิ่มเงิน เพิ่มเงิน เหล่านั้น
พวกเขาทำทุกวิถีทางแม้แต่โกหก หักหลัง ไม่ยอมบอกฉัน
ก็เพื่อ เงิน เงิน เงิน....

”เอาล่ะ พวกเธอออกไปก่อน” หัวหน้าโรงงานพูด
พร้อมกับที่พวกเขาได้ออกไปจากห้อง

”นี่มันอะไรกันคะ หัวหน้า สิ่งที่หัวหน้าทำ และพวกเขา”

”ก็เหมือนสิ่งที่เธอเห็น เพื่อเงินไงล่ะ สิ่งที่ผม และพวกเขาทำทั้งหมดก็เพื่อเงิน
ตอนแรกผมก็คิดเหมือนคุณ ทำเพื่อความฝัน
แต่ทำเพื่อความฝันแล้วได้อะไร ถ้ามันจน ต๊อกต่อยอยู่แค่ร้านขายหมากฝรั่งเล็กๆ
เหมือนที่ผมทำแต่ก่อน ความฝันกับความจริงมันไม่เหมือนกันนะ
สิ่งที่ผมอยากได้มันก็เพิ่มขึ้นมาๆเรื่อยๆ อยากได้รถ อยากได้บ้าน
อยากมีอำนาจซื้อทุกอย่าง
แล้วผมก็คิดได้ สิ่งที่ผมต้องการ และให้ความสุขผมได้มันคือเงิน
ไม่ใช่ไอ้ความฝันต๊อกต๋อยแบบนั้น

อีกทั้งมันยังสามารถซื้อความฝันของผมได้ด้วย ขอแค่มีสิ่งนี้เท่านั้น
มันไม่ใช่ความฝัน ความฝันมันเป็นเรื่องไร้สาระ...จะทำไปทำไม
ถ้ามีเงินอะไรๆที่อยากได้ ความสุขก็จะเกิดขึ้น รวมทั้งอำนาจ
เธอเข้าใจมั้ย มันก็เหมือนการที่พ่อแม่แนะนำลูกให้เรียนอะไร
ให้มีอนาคต คำว่าอนาคตจากคืออะไรล่ะ จากปากของพวกเขา
หากแต่ไม่ใช่ เพื่อหาเงินได้มากๆ เพื่อเงินๆๆ แล้วก็จะมีความสุข
และเช่นเดียวกันพนักงานที่นี่ ฉันก็คัดแต่คนที่เห็นพ้องกับฉัน
พวกเขาต้องการ เงิน เงิน และเงินเท่านั้น”


”คุณมันบ้า นี่มันอะไร ไอ้คนไร้ความฝัน ไอ้คนเห็นแก่เงิน
ฉันจะไปฟ้องตำรวจ”

”หิหิ หมากฝรั่งที่พวกเขากิน มันไม่ออกฤทธิ์เสพติดกับพวกเขาหรอก
มันจะออกฤทธิ์กับคนที่กินต่อคนที่สอง น้ำลายในปากของคนที่สองที่อมมัน
เท่านั้น ตลอดจนฉันมีการฉีดวัคซีนป้องกันสารเสพติดที่ฉันคิดขึ้นมาทุกปี
ทำให้พนักงานที่โดนส่วนเล็กส่วนน้อยของเธอไม่มีทางติด

นั่นล่ะคือสูตรที่ฉันคิด
เธอจะต้องการมัน เธอจะขาดมันไม่ได้ ที่จริงฉันรับคนมาทำงานก่อน
ที่จริงหน้าที่ของเธอ มันไม่จำเป็นต้องมีเลยด้วยซ้ำ ในโรงงานแห่งนี้
พวกเขามีถังขยะส่วนตัวอยู่แล้ว แต่ฉันชอบจ้างคนแบบพวกเธอมา....
คนก่อนหน้าเธอมาสองคน คนหนึ่งฆ่าตัวตาย อีกคนก็ยอมที่จะทำตามความฝัน
ของเขา แต่สุดท้ายก็แพ้ความอยาก แพ้กิเลสของตัวเอง จนต้องยอมมากิน
หมากฝรั่งเสพติดของฉันอีก”

”ไอ้คนชั่ว ทำแบบนี้เพื่ออะไร ไอ้คนไร้ความฝัน ฉันพูดแทงใจดำแกมั้ย”
ฉันปวดหัวมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

”สะใจไง เห็นคนที่มีความฝัน ความคิดบ้าๆเหมือนฉันสมัยก่อน
แล้วมันอยากทำลายว่ะ สะใจ ก็แค่นั่น” ก่อนที่เขาจะหัวเราะเสียงดัง


”คิดดูให้ดีนะ ทุกคนล้วนมีความฝัน แต่ความฝันมันต้องขึ้นอยู่กับความเป็นจริง
ขอบเขตของสังคม กฎเกณฑ์ของสังคมต่างๆ
มันไม่มีความฝันอะไรที่มันอิสรเสรีเหมือนที่เธอคิด มันไม่ได้ง่ายโรยด้วยกลีบกุหลาบแบบนั่น
และสิ่งที่เป็นเจ้าแห่งความเป็นจริงก็คือ เงิน
มีเงินเท่านั้นที่จะอยู่รอด มันเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ในชีวิต
หากมีความฝัน แต่ไม่มีเงินมันจะทำอะไรได้....
จะสร้างมันได้เหรอ เธอพูดได้มั้ยว่าจะไม่ใช้เงินสักบาท
สร้างร้านขายหมากฝรั่งของตัวเอง...
เช่นเดียวกันเหมือนผม ผมขาดและทำลายความฝันของผมได้ แต่หากผมขาดเงิน
ผมจะอยู่ได้ยังไง ชีวิต ปัจจัยสี่
ผมเป็นคนมีกิเลส และผมเชื่อว่ามนุษย์ทุกคนก็ย่อม
มีกิเลสกันทุกคนในจิตใจ”

เขาคงมีปมบางอย่างในจิตใจ
กิเลศความอยาก กับ ความฝันอันพอเพียง....

”ฉันไม่มีทางเป็นแบบคุณหรอก....”ฉันฝืนพูดออกไป
ก่อนที่เขาจะจับปากตัวเองก่อนที่จะคายอะไรออกมา
มันคือหมากฝรั่ง....
อยากกินนี่มั้ย แลกกับเงินทั้งกระเป๋าสตางค์ของเธอ”

ฉันพยายามต่อสู้กับความอยากของตัวเอง
เพื่อความฝันๆ เพื่อเจตนารมณ์ของฉัน
ฉันจะต้องไม่เป็นอย่างเขา เงินมันไม่ใช่พระเจ้า ไม่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่าง
แต่ฉันอยากกินมันเหลือเกิน อยากกิน

อยากรับรู้ อยากเพ้อแบบนั้นอีก....
อยาก อยาก อยาก อยาก.....
ถ้าอยาก ก็ต้องหาเงิน ต้องแลกด้วยเงิน เงิน เงิน

ก่อนที่ฉันจะควักกระเป๋าตังขึ้นมาด้วยมือที่สั่น

ฉันส่งมันให้เจ้าของโรงงาน
และก่อนที่เจ้าของโรงงานจะนำหมากฝรั่งเข้าปาก
เราจูบกัน นำหมากฝรั่งจากปากของเขา
มาสู่ปากของฉัน
และพร้อมกับที่น้ำตาของฉันไหลออกมา
ไหลออกมาพร้อมกับจูบ และความรู้สึกเพ้อนั่น...
พร้อมกับเงินที่ผู้คนต่างต้องการทั่วโลก
ได้ตีพิมพ์ ไหลลงไปบนทางสายพาน
อย่างไม่มีวันหมดสิ้น
----------------------------------------
กำลังปวดหัวกับการคิดภาพที่จะถ่ายรูป
10 เรื่อง 10 ภาพ
การถ่ายรูปเป็นอะไรที่ใหม่สำหรับผมมาก
เเล้วมันก็ยากสำหรับผมมากเช่นกัน
แต่มันก็ท้าทาย เเละทำลายความน่าเบื่อช่วงปิดเทอมได้เป็นอย่างดี
เอาล่ะ เรามาคอยดูสิว่า 10 เรื่องนั่นจะเป็นเรื่องไหนมั่ง.....
เเล้วเจอกันครับ