ชิส์...ก๊าก

ความรัก
เขาบอกว่าคนมีความรัก
มักจะตาบอด
แล้วที่ฉันเป็นอยู่นี่
สุดท้าย มันเรียกว่าตาบอด
ตามที่พวกเขาบอกหรือ
*
*
ฉันกำลังลองชุดเจ้าสาว
ชุดที่จะใส่เพียงครั้งเดียวในชีวิตของฉัน
ฉันมีคู่รักของฉัน เขาเป็นคนที่ดีไปหมดทุกอย่าง
หน้าตาดี ฐานะร่ำรวย เป็นคนโอบอ้อมอารี อารมณ์ขัน แม้บางทีจะดูแรงไปมั่ง
เสียอยู่อย่างเดียว จมูกอันใหญ่เกินพอดีบนใบหน้าดีๆของเขา
เรารู้จักกันมานานหลายปี คือเราคบดูใจกันมานานมาก
เราพบกันที่หน้าที่ทำงานของฉัน

เขาเป็นวิศวกร เข้ามาควบคุมดูแลคนงานที่กำลังทำความสะอาดท่อระบายน้ำ
ของรอบๆกรุงเทพ ตอนนั้นฉันจำได้มันเป็นเวลาดี และเวลาร้ายของฉัน
ดีที่ได้เจอเขา และร้ายที่ฝูงแมลงสาบที่ฉันขยะแขยงมากมายขึ้นมาจากท่อ
ฉันเคยบอกกับเขาก่อนที่ฉันจะตอบตกลงแต่งงานว่า

“ฉันรักคุณจริงๆนะ รักคุณที่จิตใจ
ไม่ใช่หน้าตา หรือ ความดีของคุณ
ต่อให้คุณจะน่าเกลียด จะจนขนาดไหน

ฉันก็ยังรักคุณ เพราะคุณคือคุณ คนที่ฉันรัก”

ถึงตัดสินใจที่จะแต่งงานกัน
เรากำลังจะแต่งงานกันพรุ่งนี้
แล้วฉันก็กำลังลองชุดเจ้าสาวกับเขาอยู่
มือเขาโอบฉัน แต่ทันใดนั้น
มีบางสิ่งบางอย่างไต่มาที่ขาของฉัน
ฉันร้อง กรี๊ด และคว้ามือที่เขาโอบฉันออก
พลางเอามือปัดบางสิ่งบางอย่างออกมา
มันคือแมลงสาบสีน้ำตาลแดงทั่วไป
แต่มันเป็นสิ่งที่ฉันขยะแขยงที่สุดในโลก
ขาที่มีขนหนาม หนวดอันยาวเฟี้ยว
พร้อมกับกลิ่นเหม็นๆที่แสนแสบจมูก
ฉันปัดมันออก ฉันใช้เท้าของฉัน
เหยียบมันคาพื้น เหยียบซ้ำเหยียบเล่า

ภายใต้กระโปรงชุดเจ้าสาว
พร้อมกับหยิบกระเป๋าคว้าสเปรย์กำจัดแมลงสาบ
ออกมาฉีดซ้ำ
โดยที่เจ้าบ่าวของฉันไม่ได้ช่วยอะไรฉันเลย
เขาได้แต่มองดูฉัน พร้อมหน้าเสียๆ
มันเป็นอย่างนี้ทุกครั้ง
น่าแปลกที่เวลาฉันอยู่กับเขา
มันจะต้องมีแมลงน่ารังเกลียดพวกนี้มาป้วนเปี้ยนทุกครั้ง
ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ฉันทำได้แต่พกสเปรย์กำจัดแมลงสาบไว้ติดตัวเท่านั้น
ฉันสวมใส่สร้อยเพรชประดับ เป็นอันเสร็จชุดเจ้าสาว
ฉันถามเขาว่า แค่นี้สวยพอกับที่จะเป็นเจ้าสาวของคุณในวันพรุ่งนี้มั้ย
พร้อมกับที่เขาตอบว่า สวย สวยจนที่ผมไม่เคยเห็นใครสวยขนาดนี้มาก่อน
ฉันกอดเขา พร้อมกับจูบที่แก้มของเขาเบาๆ
*
*
งานแต่งงานเริ่มขึ้นที่บ้านเรือนหอของเรา
เราไม่ได้จัดในโรงแรม
เพราะเขาบอกฉันว่า ต่อไปนี้เรามาเริ่มชีวิตที่บ้านใหม่กัน
เราก็ควรที่จะมาแต่งงานที่บ้านหลังนี้ด้วย
นี่คงจะเป็นวันที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่
พิธีแต่งงานเป็นไปอย่างราบรื่น และอบอุ่น
เพราะเราเชิญแต่ญาติผู้ใหญ่และคนสนิทมา
เพราะเขาบอกกับฉันว่า
ถ้ามีคนมางานแต่งงานของเรามากมาย
แต่เรากลับไม่สนิท ไม่ผูกพันกับเขาเลย
มันจะแปรผันเป็นความอึดอัดเปล่าๆ
สู้ชวนแต่คนสนิทมิตรสหายที่เรารักมาร่วมยินดีกับเราแค่นี้ดีกว่า
มันคงเป็นเหมือนการได้ก๊งเหล้า หรือ เที่ยวกับเพื่อนอันแสนเข้าใจ
เราหัวเราะ มีความสุขกับเพื่อน พร้อมกับกล่าวคำขอบคุณ
ตัดเค้กแต่งงานเป็นอันเสร็จพิธี
ก่อนที่แขกอันน้อยนิดแต่มีความสนิท ความรักอันยิ่งใหญ่ของเรา
จะจากกลับไปทีล่ะคน สองคนจนหมด
*
*
แล้วเวลานี้ก็มาถึง
เวลาที่ฉันจะชวนเขาขึ้นห้องหอ
ฉันเพียงแต่บอกเขาว่า
ฉันรอเวลานี้มานานแล้ว
เขาไม่เคยคิด ไม่เคยล่วงเกินฉันเลย
แต่วันนี้ฉันพร้อมที่จะให้มันกับเขา และเราจะเป็นของกันและกัน
ฉันเพียงจับมือเขา พร้อมจูงเขาขึ้นไปที่ห้องหอของเรา
ห้องที่ไม่ค่อยมีเฟอร์นิเจอร์อะไรมานัก
แต่มีภาพสีแดงเด่นสง่าอยู่บนผนังติดเตียง
ฉันเดินไปนั่งที่หัวเตียง
พร้อมกับถอดเสื้อผ้าออกจนหมดสิ้น
แต่เขากับนิ่งเฉย เหมือนเขากำลังข่มอะไรบางอย่างไว้
ก่อนที่ฉันจะถามเขา

”ไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ นี่ฉันเปลื้องผ้าให้คุณเชยชมนะ
ผู้ชายทุกคนต่างรอเวลานี้ไม่ใช่เหรอ...”

เขาเพียงเงียบ และพยายามมองไปทางอื่น
แต่ฉันไม่รอช้า

ฉันเข้าไปถอดเสื้อ พร้อมกับไซร้ที่คอของเขา
ฉันปลดกระดุมทีล่ะเม็ดๆ
ก่อนที่จะตกใจถึงขีดสุด
มือของฉันโดนบางสิ่งบางอย่างที่คล้ายๆขนหนาม
ก่อนที่ฉันจะมองลงไป
มันเป็นขาสีน้ำตาลแดงที่มีขนหนามดำๆคล้ายๆแมลงสาบ
มันมีมากมายภายในตัวรอบหน้าอกไปถึงพุงของเขา

ฉันร้องกรี๊ด ออกมาสุดเสียง
ก่อนที่เขาจะปิดปากฉัน พร้อมกับเป่าหวีดที่มือของเขาที่ปาก
ทันใดนั้นรอบๆห้องก็มีบางสิ่งบางอย่างคืบคลานเข้ามาเป็นฝูง
มันคือฝูงแมลงสาบน้อยใหญ่หลากหลายพันธุ์
บางตัวขายาวโกงกาง บางตัวสีเข้ม บางตัวสีอ่อน
แต่ทุกตัวล้วนมีหนวดยาวยวนเยี้ย กลิ่นเหม็นสาบอย่างแรง
มันมีมากมายเหลือเกินนับร้อยนับพันตัว
มันมุ่งตรงมาที่ฉันค่อยๆไต่ ค่อยๆคลานมาที่ฉัน
ฉันกัดมือเขา พร้อมกับดิ้นเพื่อให้หลุดจากตัว
แต่เขาจับฉันไว้แน่น พร้อมกับที่กระซิบข้างหูฉัน

“ใจเย็นๆที่รัก....”

แมลงสาบน้อยใหญ่มากมายจะไต่มาที่ร่างกายเปลือยเปล่า
ไต่มาที่หน้าอก ใบหน้า แก้มของฉัน ไต่มาที่ตาของฉัน
ฉันรู้สึกกลัว และจักจี้ที่หนวดมันมาโดนร่างกายฉันอย่างบอกไม่ถูก
ฉันเห็นความน่าเกลียดของขาของลำตัวมันอย่างชัดเจน
หนวดสองเส้นของมันไกล่ไปมา
ฉันเอามือพยายามปัดมันออกจากตา แต่แล้วฉันกลับปัดไปกระแทกมัน
มันลำตัวแตกเป็นเสี่ยงๆ ไส้ทะลัก พร้อมกับน้ำเมือกใสๆกระเด็นเข้าที่ตาของฉัน
มันมากมายเหลือเกิน ก่อนที่มันจะรวมพลังนับร้อยผลักตัวฉันขึ้นไปบนเตียง
ฉันพยายามปัดมันออก แต่ปัดมันออกไปเท่าไรก็ไม่หมด

”ขอบคุณมากเพื่อนร่วมวงศ์ตระกูล”

เขาพูดขึ้นพร้อมตบมือ
แมลงสาบค่อยๆออกไปจากตัวของฉัน

”นี่คุณทำอะไรนะ”ฉันร้องออกไป
”ผมมีเหตุผลที่ต้องทำแบบนี้นะที่รัก”
”ผมรักคุณ แต่ผมไม่มีทางเลือก
อีกอย่างคุณเป็นคนยั่วผมเอง...”
”แต่คุณมันเป็นตัวอะไร ฉันเกลียด ฉันเกลียดแมลงสาบ สัตว์นรกพวกนี้”
ก่อนที่เขาจะถอดเสื้อ ถอดกางเกง
อวัยวะเพศของเขาตั้งโด่ ร่างกายของเขาค่อยเปลี่ยนเป็นแมลงสาบ...
แมลงสาบยักษ์สีแดงเลือด...
เพียงแต่มีใบหน้าที่เป็นมนุษย์ จมูกอันโตของยังเด่นสง่า
ก่อนที่เขาจะพุ่งตัวมาที่ฉัน
ฉันพยายามร้องกรี๊ดสุดเสียง ให้คนมาช่วย
แต่เขาพุ่งเข้ามา
หนวดของเขาตะหวัดไปมาที่คอของฉัน
หนวดค่อยๆลงมาซักไซร้บริเวณร่องอกของฉัน
เขาค่อยๆไซร้ฉัน เขาแลบลิ้นออกมาเลียที่คางของฉัน
ลิ้นสีดำที่มีขนยั้วเยี้ย....
เขาเอาตัวของเขามาทับมาเสียดสีกับฉัน

ขาแมลงสาบ น้ำเหนียวใสๆเหม็นๆไหลเยิ้มไปที่ตัวของฉันมากมาย
ฉันพยายามดันเขาออกไป พยายามทุบตีเขา

แต่ฉันกลัว ขนลุกไปทั้งตัวจนพูดไม่ออก
เขากระซิบข้างหูฉัน

”ผมเป็นครึ่งคนครึ่งแมลงสาบ
ผมสืบตระกูลของคน และราชวงศ์ชั้นสูงจากแมลงสาบ.... แมลงสาบสีแดง
คุณยายของผมได้ตั้งครรถ์พ่อของผมกับแมลงสาบสีแดง...
ผมเพียงสืบเชื้อสายมาเล็กน้อย
ผมสามารถสื่อสารกับแมลงสาบได้
คุณต้องเข้าใจผมนะ
ตลอดเวลาผมพยายามข่มอารมณ์เพศของตัวเองตลอดมา
ผมมีอารมณ์เพศไม่ได้

ไม่อย่างงั้นร่างกายของผมจะกลายเป็นแมลงสาบยักษ์แบบที่คุณกำลังเห็นนี่
แต่ผมไม่กล้าที่จะบอกคุณ…ผมกลัว”

เขาพูดพร้อมกับยังไซร้ และยังเสียดสีร่างกายฉัน
ขาหกขาของเขาไขว้กับลำตัวกับน่องขอของฉัน
ขนหนามแหลมๆของขาแมลงสาบ
ขูดเนื้อน่องขาของฉันจนเลือดไหลออกมานิดๆ
แต่มันไม่เท่าไร เพราะร่างกายของฉันได้แข็งสั่นไปด้วยความกลัว

”ผมรักคุณหมดหัวใจ
เพราะว่าเวลาอยู่กับคุณผมรู้สึกเป็นตัวของตัวเอง
แต่ผมพยายามที่จะหักห้ามความรู้สึกรักคุณอยู่หลายครั้ง
เพราะตัวผมกลับเกิดมามีปม
แต่ผมก็อดที่จะรักเผ่าพันธุ์ของผมไม่ได้...
เผ่าพันธุ์ต้นกำเนิดของผมครึ่งหนึ่ง
มันยังฝังอยู่ในสายเลือดของผม
ถึงมันจะน่าเกลียด น่าขยะแขยงที่ผมเกิดจากแมลงสาบ
เพราะผมก็ไม่ใช่คนที่เหมือนบ้านนอกเข้ากรุงแล้วจะลืมบ้านเกิด
หรือ ใช้ภาษาวิบัติ ทั้งๆที่เราก็เกิดบนแผ่นดินไทย...

ผมยังคงรัก และรู้ตัวเสมอว่า ผมก็มีเชื้อ มีต้นตระกูลมาจากแมลงสาบ
มันอยู่ในจิตสำนึก ในสายเลือดของผม...
ผมโตขึ้นมาพยายามหางานที่จะได้ช่วยชาติตระกูลของผม
ผมเลือกที่จะทำงานเกี่ยวกับท่อระบายน้ำ เพื่อจะได้ช่วยพวกเขา
แต่ผมรู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่คุณกระทำกับเผ่าพันธุ์ของผม
ทุกครั้งมี่เรามีเดทกัน
คุณเพียงกระทืบเผ่าพันธุ์ของผมให้แหลกคาพื้น...
พร้อมกับหยิบสเปรย์ขวดเขียวๆเข้ามาฉีดซ้ำ
รู้มั้ยผมเจ็บทุกครั้ง....
ผมเจ็บแต่ผมก็ยังรักคุณ
บางทีผมอาจจะต้องเลือกระหว่างเผ่าพันธุ์กับคุณ....
ผมไม่รู้จะเลือกอะไรได้

ผมรักหมดทั้งสองสิ่ง
คุณจะรับผมได้มั้ย
ถ้าคุณจะมีเจ้าบ่าวเป็นแมลงสาบ...
ผมรู้มันไม่มีทาง”

ร่างกายของฉันค่อยๆคายความกลัวลง...
ฉันเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด
มันเป็นสิ่งที่ฉันไม่เคยคาดคิดคาดฝัน
ว่ามันจะมีอยู่ในโลกนี้
แต่มันมีอยู่จริงแต่ฉันก็ไม่ลืม
ลืมคำที่เคยพูดกับเขาไว้
ฉันพูดมันออกไป

”จำได้มั้ย ฉันเคยบอกอะไรกับคุณก่อนแต่งงาน
ฉันรักคุณจริงๆนะ รักคุณที่จิตใจ
ไม่ใช่หน้าตา หรือ ความเพอร์เฟคของคุณ
ต่อให้คุณจะน่าเกลียด จะจนขนาดไหน