ผมเคยคิดว่า
การจะทำอะไรสักอย่าง
เราควรจะหาคนที่ชอบอะไรที่เหมือนเรา
มีความฝันเดียวกับเรา
นั่นคงจะเหมาะสมที่สุด
...
*
*
เอาล่ะ ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง วันที่หนังสือผมจะมีภาพเป็นรูปเป็นร่างขึ้นสักที
การถ่ายรูปครั้งนี้เริ่มต้นจากการที่ผม ได้ติดต่อเพื่อนสมัยประถมของผม

เธอชื่อ ดวงพร ผมพบดวงพรครั้งเเรกเมื่อสมัยประถมสาม ผมย้ายโรงเรียนมาใหม่
เข้ามาสู่รั้วโรงเรียนพญาไท ครั้งเเรกที่รู้จักเธอ ผมรู้สึก โอ๊ว....คนอะไรว่ะ เเม่งโคตรๆเก่ง
เพอร์เฟคมากๆ อัจริยะ จีเนียส
ผมจำได้เธอสอบได้ที่ 1 ของห้อง ด้วยเกรดเฉลี่ย 4.00
ส่วนผมได้ที่ 39 จาก 45 คน...เกรด 2 กว่าๆ...
เเละนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ผมเจอดวงพร

เเต่โชคชะตาก็ทำให้ผมเจอเธอต่อไป เราย้ายมาอยู่ที่รั้วหอวังเหมือนกัน
ถึงผมจะไม่ได้สนิทกับเธอมากนัก เเต่เมื่อเจอเราก็ทักทาย เเละบ้าบอด้วยกันได้
ด้วยความที่ชอบ Christina Aguilera , Bjork เหมือนกัน
ให้ตายสิ เรื่องของอีหรี่ติ๊ กับ ป้าป่วงอะ เม้าเเม่งทั้งปีก็ไม่หมดหรอก!

ผมเคยถามดวงพรตอนมัธยมปลายว่า
ดวงพร ดวงพรจะเข้าคณะอะไรอะ มีความฝันอะไรเหรอ
ดวงพรพูดออกมาเเทบจะทันทีโดยไม่ต้องคิดว่า
เราจะเรียนสถาปัตย์ เราชอบ เเละรักทางด้านนี้
ในที่สุดเมื่อการเเอดมิชั่นผ่านพ้นไป เธอก็เรียนอยู่ที่ สถาปัตย์จุฬา ตามที่เธอต้องการ

เรายังคงติดต่อกันบ้างทาง MSN
เเละการที่ผมบอกว่าผมอยากทำหนังสือทำมือจากเรื่องสั้นของผม
ผมอยากได้ภาพประกอบหนังสือสักชุดหนึ่ง
ผมเห็นฝีมือการถ่ายรูปของบลอคของดวงพร
ผมชอบรูปถ่ายของดวงพร ทั้งการจัดเเสง หรือองค์ประกอบต่างๆ
น่าเเปลกที่ผมยังไม่ทันเอ่ยปากขอให้เธอช่วยผม
คำตอบที่ผมอยากได้มันก็อยู่ในหน้าต่าง MSN นั่นเเล้ว
เราถ่ายให้มั้ยภูมินทร์
ผมตอบกลับไปว่า กวนดวงพรเป่าอะ คือถ้ารบกวนก็ไม่เป็นไรนะ
ดวงพรบอกว่า เราอยากทำน่ะ มันคงเป็นงานที่ท้าทายเเละสนุกอีกเเบบ
นั่นคือจุดเริ่มต้นของการถ่ายภาพครั้งนี้

ผมบอกคอนเซปดวงพรไปว่า
อยากได้ภาพประมาณอารมณ์ด้านมืดทางจิตใจ อารมณ์เศร้า เจ็บปวด สะใจ
ความวิปริต กิเลศตัณหา เเละเซ็ก นั่นคือ คอนเซปของ
The Virgin of Passion
พร้อมส่งเรื่องสั้นให้ดวงพรไป (เรื่องตอนนั้นมีเเค่ 3 เรื่องที่ได้ใช้ลงจริง)

เเละเเน่นอนมันต้องหานางเเบบสักคนสำหรับงานนี้
ผมถามหานางเเบบมากมายจากเพื่อน เห้ย มึงมีเพื่อนสวยๆมั้ย กล้าๆหน่อยอะ
ผมใช้เวลาหามาหนึ่ง-สองอาทิตย์ ผมก็ยังไม่สามารถหาได้
นั่นเดะใครว่ะ เเม่งจะกล้ามาเเก้ผ้า เปิดหน้าอก ใส่เพียงกางเกงในตัวเดียว เเล้วถ่ายรูปเเชะๆ
ถึงมันจะต่อหน้าเพศเดียวกัน เเละต่อหน้าเกย์อย่างผมก็เถอะ
ผมกลุ้มใจมากกกกกก เเทบจะค้นหาทั้งเเผ่นดิน เพื่อนางเเบบที่ผมต้องการ

ทั้งๆที่ผมลืมไปว่า เพื่อนสนิทที่สุดคนหนึ่งของผม คนที่คุยกันเเทบทุกวัน วันล่ะ 2-3 ชั่วโมง
บ้าบอ เต้นส่ายตูด เเหกปากร้องเพลง Paris Hilton,นังหอกบริสนี่ สเปียร์,ซ้อเจ็ด เกว็น สเตฟานี่
หรือกระทั้ง ร้องไห้จิตตก ด้วยกัน
เธอเหมาะสม เเละลอยหน้าลอยตาอยู่ต่อหน้าผมมา 8 ปีเเล้ว

อิ้งเธอคือหญิงสาว ที่มีความฝันจะเป็นคอสเมติก
เเละนั่น เธอเเอดมิดชั่น เข้าสู่ คณะเภสัชศาสตร์ จุฬา
ทั้งรูปร่างหน้าตา ทรงผม ของเธอมันงดงาม
พูดง่ายๆ เธอสวย เธอเด่นเป็นสง่า ยามเธอเดินไปไหนนี่
ผมสัมผัสได้จากอารมณ์ของพวกเซเลบิสตี้
สายตา เเปดเเสนล้าน จ้องมองมาที่เธอ
เเต่ไอ้นี่มันยังไม่เท่า
ความเซ้ว ความมั่นใจของเธอที่มันมีอยู่เต็มเปี่ยม
เเละนั่นคือสิ่งที่ผมต้องการที่สุด
ผมบอกอิ้งว่า อิ๊ง ช่วยภูมินหน่อยนะ นิ๊ดเดียวเท่านั้นนน
ถ้าไม่มีอิ้งความฝันของภูมินทร์ก็จะมลายสาบสูญไปสู่นรกนรกานต์เเน่นอน
อิ้งตอบมาว่า กรี๊ดดด อย่างมากฉันก็ได้เเค่เปลือยหลังเท่านั้นนะย่ะ ฉันอาย
ฉันต้องมาเเก้ผ้าถ่ายรูปต่อหน้าคนอื่น
ผมบอก เเหมๆเเกจะได้เดบิวท์สู่วงการนางเเบบไง ฝึกเข้าสตูดิโอไง
อิ้งตอบกลับมาว่า
กรี๊ดดดดดด งานเเรกฉันก็ต้องเปลือยเปล่าเเล้วเหรอย่ะ
มีเเต่นางเเบบตอนเเรกต้องออกมาเเอ็บเเบ๊ว คุคิ อาโนเนะ สดใส บริสุทธิ์ นี่อะไรกรี๊ดด ฉันต้องมาเเรงเลยเหรอ
เมื่อพูดถึงตอนนี้ ผมไหว้อิ้งผงกหัวสองสามรอบ
อิ้ง ได้โปรดดด เฮ้วมีปิ๊.... ไม่มีอิ้งช้านตายเเน่ ขอร้องงงง ปิ๊ ปิ๊ ปิ๊สสสสสส
เเละเเน่นอน ผมบอก อิ้งเเค่เปลือยหลังเท่านั้นเเหละ....
(หลักการที่ดีของการชวนคนไปทำอะไรกล้าได้กล้าเสีย ต้องตอเเหลความเเรงไว้ก่อน
เเละค่อยๆใส่+บอกความเเรงเข้าไปเรื่อยๆนะค่ะ<<< อีชั่ว!!)

เเต่มีเพียงดวงพร เเละอิ้ง
มันยังไม่เต็มเหนี่ยว
เพราะสองคนนี้เเทบไม่เคยอ่านงานเขียนของผม (จะมีอ่านที่ผมส่งให้ทาง MSN ไม่กี่เรื่อง)
ผมต้องการคนที่เข้าใจทางด้านอารมณ์ ความดิบ ความรู้สึก เเละเนื้อหาของงานผม
เเละมีความคิดสร้างสรรค์ เเละนั่นคือ การที่ได้พบ
"น้ำหนึ่ง"
ผมได้คุยกับน้ำหนึ่งครั้งเเรกจากการที่ผมเข้าไปโพสบลอคของผมในบอร์ดคริสทิน่าไทยเเลน
เมื่อ สองปีที่เเล้ว
เเละ น้ำหนึ่ง เป็นดิว่าสาวพราวสเน่ท์อยู่ที่นั่น น้ำหนึ่งเเอดผมมาทาง MSN
บอกว่า เธออ่านงานเขียนบลอคของผมอยู่ เธอชอบนะ
เธอส่งบลอคออนไลท์ของเธอมาบ้าง
เเละบลอคเธอผมถึงกับอึ้ง
คนๆนี้มีความคิดบรรเจิด เเละคิดอะไรที่ไม่เหมือนคนอื่น ประมาณว่า คนอื่นคิดไม่ถึง เเต่อีนี่คิดได้...
สุดยอด ผมชอบความคิดของเธอ

น้ำหนึ่งฝันอยากเป็นผู้กำกับภาพยนตร์ นักวิจารณ์ สไตลิส
เธอเเอดมิสชั่น เข้าสู่ สถาปัตย์นิเทศ-ภาพยนตร์ ลาดกระบัง

เเละเเน่นอนผมคิดจะถ่ายรูป
ไม่มีทาง ที่ผมจะไม่ชวนเธอ

ผมโทรไปชวนเธอด้วยความเร่งรีบ เพราะงานมันกระชั้นชิดมาก
เพราะถ้าเปิดเทอมเเล้วทุกอย่างก็จบ ต่างคนต่างยุ่งในการมุ่งหน้าตามสิ่งที่ตัวเองต้องการ
ผมโทรไปบอก

หนึ่ง พรุ่งนี้เเกว่างมั้ย....ฉันจะไปถ่ายรูปทำหนังสือ
ฉันหานางเเบบได้เเล้วน่ะ เเต่ฉันอยากให้เเกไปด้วย...
หนึ่งตอบมา เเกฉันมีซ้อมละครตอนบ่ายๆนะ

ผมบอก ถ่ายเช้า สถานที่บ้านดวงพร
นัดเจอกันก่อนที่ เมเจอร์รัชโยธิน 9 โมง

หนึ่งเพียงตอบมาว่า ได้ๆขอฉันเตรียมของก่อนนะเเก
เจอกันพุ่งนี้

เตรียมของ ?

เรามาเจอกันที่เมเจอร์รัชโยธิน
ผมกับอิ้งนั่งสัปงก เพราะเมื่อวานคือการรวมพลกลุ่มเพื่อนม.ปลายครั้งใหญ่
เสียพลังงานไปกับการเเหกปาก ร้องเต้นคาราโอเกะ
ใบหน้าผมสองคนช่างเหนื่อยล้า....

9.15 น้ำหนึ่งสมาชิกร่วมชะตากรรมก็ยังไม่มา
ผมได้เเต่ใช้โทรศัพท์มือถือที่มีเงินเหลือเพียง 9 บาทในการโทร

โทรๆในที่สุดการรวมพลก็มาถึง
น้ำหนึ่งมาด้วยรอยยิ้มสดใส ผมทรงหญิงโบราณของเธอ
พร้อมกับถุงขนาดใหญ่สองถุง สองมือของเธอ
เห้ยหนึ่งเเกเอาไรมาเยอะเเยะอะ ผมเหลือบไปเห็น รังที่ใส่ไข่ + เปาะเเปะ กระดาษอะไรมากมาย
หนึ่งบอกว่า

ก็ของที่จะใช้ถ่ายรูปหนังสือเเกไงล่ะ...ชิส์!

ได้เวลา9.45...มันไม่เป็นไรหรอก เเต่นัดดวงพรไว้ที่บ้าน 9 โมง เเอบเกรงใจ

เราตรงกันไปที่บ้านดวงพร
ดวงพรบอกให้เรารอหน้าซอย เเล้วจะออกมารับ
เเละการเริ่มถ่ายรูปก็เกิดขึ้น!


เราเริ่มเข้าไปในบ้าน กินน้ำกัน 2-3 เเก้ว
พร้อมกับที่ดวงพรบอก เราจะเริ่มกันหรือยัง
สถานที่ถ่ายคือ บันไดตรงห้องใต้หลังคาของบ้านดวงพร
คือเราไม่มีสตูดิโอ เเต่ดวงพรบอกที่นี่อะ เเสงโอเค ใช้ได้

ให้ตายเถอะผมตื่นเต้นมากๆจนตัวสั่น ในใจก็เเอบกลัวคนสามคนต่อหน้าผมนี่
ผมนับถือในความเก่งของเขาหมดเลย เเล้วผมจะช่วยอะไรได้มั้ยนี่...
ผมรู้สึกตัวเล็กลงทันควัน...

ดวงพรบอกให้ผมเตรียมผ้าผืนใหญ่สีขาวกับสีดำมา ส่วนดวงพรเตรียมเชือกสีดำไว้ให้


เทคเเรก

คือการถ่ายภาพเมนหลักของหนังสือ ตัวเเทนของด้านมืด ความเจ็บปวด เซ็ก เครียด เเละทรมาน
ใช้ผ้าสองผืนนั้นเเหละ สีขาว เเละดำ
สีขาวเเทน Virgin
สีดำ เเทน Passion
เเละเเล้วก็มาถึง อิ้ง....ฉันเตรียมบอคเซอร์มาให้เเกเเล้ว....
กรี๊ดดดดดดดดดดดด อะไรนะฉันต้องใส่บอกเซอร์เหรอ
อิ้งเกิดอาการกล้าๆกลัวอยู่พักหนึ่ง กรี๊ดดดไหนเเกบอกเเค่โชว์หลังไงย่ะ
นังภูมินทร์ตอเเหล กรี๊ดดด ฉันเกลียดเเกกกกกกกก
เเต่ในที่สุดเธอก็ยอมใส่ ร่างกายท่อนบนเธอเปลือยเปล่า
ผมคิดในใจ โหเเม่งสุดยอด เด็ดโคตรๆ...
เริ่มถ่ายโดนที่ดวงพรบอกให้ให้ถ่ายบริเวณตรงไหนที่เเสงเหมาะสม
การถ่ายเริ่มขึ้น ดวงพร เเละน้ำหนึ่ง เสนอท่าต่างๆเเสดงถึงความเครียด ความกำหนัด
อิ้งเอามือกุมหัว....เกร็งมากกว่านี้...
เอาผ้ามาพันไปมา
กอดเข่า พาดตัวลงมากับบันได
เอามือจิกผนัง ทำหน้าตาให้เจ็บปวด เก็บกดกว่านี้
ผมยืนดูด้วยความตัวสั่น ดวงพร... โหยสุดยอด......
ดวงพรดูเป็นโปรมาก...เธอคำนวณเเสง คำนวณสิ่งต่างๆ จัดท่า จัดฉาก
พร้อมกดชัตเตอร์ อย่างรวดเร็ว เเชะๆ
ผมได้เเต่ทำหน้าที่เล็กๆน้อย โดยการเปิดพัดลม...
จับผ้าให้ตรง (หน้าที่เเม่บ้านเเละคนใช้สุดริด)
คืออากาศในชั้นใต้หลังคามันร้อนมากก
เบินเเอนฮอทช่าา สุดริดดดดดดด
ดวงพร อิ้ง น้ำหนึ่ง เหงื่อชุ่มตัว
อิ้งบอกว่า กรี๊ดดด ฉันจะไม่ไหวเเล้ว จะหลับเเล้ว
การเป็นนางเเบบมันเป็นเยี่ยงนี้เอง ฉันรับรู้เเล้วววววววว
ความทรมานของนางเเบบ

ระหว่างที่ผมดูดวงพรถ่ายรูป ผมสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง
บางอย่างที่ทำให้ผมตัวสั่นเชียวล่ะ...

เราถ่ายเทคเเรกกันมามากพอ พร้อมกับที่ดวงพรบอกพอเเล้ว
ที่จริงงานนี้ถ้าไม่มีอะไรมันก็จะจบเเล้ว
เเต่ เรามี น้ำหนึ่ง...

เทค2
น้ำหนึ่งบอกว่า ได้เวลาเเล้วที่ของที่จะใช้
น้ำหนึ่งหยิบของออกมาจากถุงใบใหญ่ใบเเรก
ห้ะหนึ่งเเกจะทำไรว่ะ
ช้านจะทำเจ้าสาวให้เเก ชิส์...ก๊าก เจ้าสาวมืดมน จากเรื่อง kiss o' kill
ผมตกใจของที่น้ำหนึ่งเอาออกมา
ยกทรงสีชมพูที่เธอบอกประดิษฐ์เอง...
ผ้าปูโต๊ะ....ลายใยเเมงมุมสไปดี้ที่ใช้ปูโต๊ะกินข้าวบ้านของเธอ
มาคาร่าสีดำ....
วิกผมกระเสกกระเสิงหนึ่งอัน
ถุงน่องตาข่ายผลิตเอง
ถุงมือตาข่าย....
กระโปรงสั้นสีดำเเรด...
ดอกไม้เเห้งที่พึ่งยึดเอามาจากชั้นล่างของบ้านดวงพรเมื่อกี้นี้....

น้ำหนึ่งเริ่มการเเต่งหน้า เเต่งตัวให้อิ้งหญิงสาวผู้ทรมานกับชะตากรรมที่สุด
ต้องตากเเดดบนดาดฟ้า...
ระหว่างที่น้ำหนึ่งเเต่งหน้า ผมกับดวงพรได้ดูภาพที่ถ่ายออกมา....
ผมดูไปด้วยความตื่นเต้น โคตรดีใจ...เเต่ระหว่างนั้นผมไม่ลืมที่จะมองไปที่น้ำหนึ่ง
ระหว่างการเเต่งตัว เเต่งหน้าให้ อิ้ง...
ผมรู้สึกตัวสั่นอีกครั้ง...สั่นเหมือนตอนดวงพร
การถ่ายรูปเริ่มขึ้นเมื่อเเต่งตัวเสร็จ
เจ้าสาวเราใส่ยกทรงสีขาวชมพู คลุมผ้าปูโต๊ะลายใยเเมงมุมสไปดี้สีดำ
ถุงน่อง ถุงมือตาข่าย เเละกระโปรงเเรดสั้นสีดำ (เป็นเหตุให้อิ้งเหลือเพียงกางเกงในตัวเดียว)
พร้อมมือที่ถือดอกไม้เเห้งที่ขโมยมาจากบ้านดวงพร
เจ้าสาวของเราท่าทางจะขาดอาหาร เเละน้ำ
ใบหน้าของเธอช่างหมองคล้ำ เเลดูใกล้จะหลับ..
(เเต่เเม่งเป็นผลดีต่อรูปภาพสำหรับผม มันจิตขึ้นอีกระดับ จะว่ากูเลวก็ได้นะอิ้ง โฮะๆ)
เราถ่ายกันที่โลเคชั่นดาดฟ้าของบ้านดวงพร เริ่มเเรกถ่ายชอตธรรมดาก่อน
เหงื่อเราทั้งสี่คน ต่างชุ่มไปด้วยเหงื่อ
โดยเฉพาะอิ้งกับดวงพร
เเชะๆ ดวงพรถ่ายไปด้วยความเฉียบอีกครั้ง
ก่อนที่จะเหลือบไปเห็นบันไดสีดำบนดาดฟ้า....
เห้ยอิ้ง ปีนนนนนนนนน น้ำหนึ่งกับผมพูดออกมาพร้อมกัน
เเละนั่นการเป็นเจ้าสาวมืดมนโหนตัวลงมาจากบันได...
เเต่ขอโทษ ดวงพรบอกว่า เเสงไม่พอ ใช้ไม่ได้
เราตะโกนออกมาพร้อมกัน
"ม่ายนะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ"
ถ่ายไปถ่ายมา
หมดเทค2!
เเต่ยังไม่หมด น้ำหนึ่งพูด
เราจะเริ่ม เทค3

เทค3
ผมมองของที่น้ำหนึ่งหยิบออกมาจากถุงใบที่สอง

เปาะเเปะเเบบที่เราจะเจอได้จากซื้อของอิเลคโทรนิก พวกทีวี ที่มันใช้คลุมเครื่อง
ที่บีบเเล้วจะดังเปราะเเปะ....ผมยังสงสัยมันเอามาทำไม

รังไข่เปล่าจากการซื้อไข่มาหนึ่งโหล...อันนี้ด้วยเเกเอามาทำไม....

ขนตาปลอมจากพารุหัด ราคา 25 บาท

มาสคาร่าสีดำปืดสนิท ชนิดทาเเล้วได้ผิวเยี่ยงเเอฟริกาใต้

ผ้าสีเเดงเเบบผ้าสามสี ไหว้ศาลพระภูมิ...

เเละ
เเป้งงิ้ว 2 หลอด ซื้อจากสำเพ็ง

พูดตามตรงดูตรงนี้ผมก็ยังไม่รู้ว่าน้ำหนี่งจะทำอะไร
ผมถามเธอ หนึ่งเเกจะทำอะไรย่ะ

เทพธิดาผีเสื้อ จาก Tear of Butterfly
ผมอึ้งเมื่อเธอบอก
เทพธิดาผีเสื้อ จากของพวกนี้นี่นะ
ของที่เธอเอามาเเต่ล่ะอย่าง
มันดูเป็นของที่อยู่ในชีวิตประจำวันหาง่ายๆทั้งสิ้น
วินาทีนั้น ผมเชื่อว่า ถ้าผมมีทุนสักหน่อย น้ำหนึ่งคงสามารถเนรมิตฉากในเรื่องสั้นของผมได้เป็นเเน่เเท้
น้ำหนึ่งเริ่มเเต่งตัวอิ้งหญิงสาวผู้เต็มไปด้วยราคะของความอยากของคนทั้ง 3 คน
เธอโพกหน้าอิ้งด้วยเเป้งงิ้ว ออกมาขาวสนิท เเม้กระทั้งริมฝีปาก
เธอติดขนตาปลอมที่ตาทั้งสองข้างของอิ้ง
ใบหน้าของอิ้งตอนนี้เหมือนจิตหลอนสำหรับผม...
อิ้งปกติเธอจะเป็นคนสดใส ร่าเริง เเรด
ตอนนี้เเลดูจิตหลุดด้วยความเหนื่อยล้า อ่อนเพลีย...
เเละดูเหมือนเธอกำลังอารมณ์หลุด กำลังเมาๆ...
ผมล้อเธอเป็นระยะ อิ้งได้เเต่ทำปากเบ้ ฉันเกลียดเเก เกลี๊ยดเเก๊...
ระหว่างที่เเต่งหน้าดวงพรก็เข้ามาถ่ายรูปเป็นระยะๆตลอดเเล้วส่งให้ผมดู
ผมเห็นอะไรบางอย่าง....

เอาล่ะเริ่มถ่ายได้ คอสตูมเสร็จ
เราเริ่มถ่ายโดนเเค่ซีกหน้าเดียว น้ำหนึ่งเอาอีเปาะเเปะมา
ดวงพรจัดเเสง จัดฉาก จัดท่าทาง ก่อนจะกดชัตเตอร์รัวเช่นเคย
พอถ่ายออกมา ดวงพรเรียกพวกเรามาดูรูป
เห้ยมันเหมือน อยู่ในดักเเด้จริงๆว่ะ...

รูปที่สองน้ำหนึ่งยื่นรังไข่เปล่ามาให้
ดวงพรจัดฉาก บอกให้อิ้งนอนเเล้วเอาหน้าพิงไปไว้บนหลังไข่
ถ่ายออกมา ผมทึ่ง
เห้ยเหมือนอยู่ในดักเเด้จริงๆ อีกครั้ง

ต่อด้วยการเอาเปาะเเปะมาคลุมตัว พร้อมเชือก+ผ้าสามสี
ผมฮาน้ำหนึ่ง
ชิส์...ก๊ากทำไมเเกไม่บอกว่านางเเบบเเกตัวใหญ่ขนาดนี้ ฉันจะได้เตรียมของใหญ่กว่านี้
ที่เอามาเเล้วใส่มันเหมือน ดาวยั่วดักเเด้
กรี๊ดดดด ผมชอบคำนี้จัง ดาวยั่วดักเเด้
เเละตอนนั้นที่บอกให้อิ้งเเสดงสีหน้า เเละความกำหนัดอีกครั้ง
คราวนี้มันออกมาอเมซิ่งเกรทกับผมมาก
นี่เเหละหน้าที่ผมต้องการ อิ้งตอนนั้นเหนื่อย หงุดหงิด จิตหลุดเต็มที่
รูปที่ถ่ายออกมาจากหน้าอิ้งมันออกมาหลอนได้ใจผมมาก
ผมชอบหน้าหลอนๆขาวๆร้ายๆเเบบนี้ของผู้หญิงจัง
กรี๊ด หน้าเเบบนี้เเหละที่ผมต้องการ
That my Goalllllllllllllllllllllllllllllllllllll !!
เราถ่ายกันอีกหลายชอต
สุดท้ายรูปสุดท้าย น้ำหนึ่งกับดวงพรออกความคิด
ให้อิ้งกระชากเปาะเเปะ หรือ ดักเเด้ออกมา
เป็นการออกจากดักเเด้ของ
เทพธิดาผีเสื้อ
เป็นอันจบการถ่ายรูป

มันจบลงเเล้ว
เราออกมาล้างหน้าล้างตา
นั่งกินน้ำเปบซี่
ผมเหมอลอยคิดอะไรบางอย่าง
ระหว่าง สามคนเค้าคุยกัน


ผมเห็นใบหน้าระหว่างถ่ายรูปของดวงพร
เหงื่อที่ซกหน้าของดวงพรระหว่างถ่ายรูป
อากาศมันร้อนมากจริงๆผมยอมรับ
เเต่ผมเห็น
ผมเห็นดวงตาที่เป็นประกายระหว่างที่เธอถ่าย
ผมเห็นรอยยิ้มที่ออกมาจากปากของเธอเมื่อถ่ายเสร็จ
ส่งกล้องมาให้ผมดู
บอกผม เราชอบรูปนี้มาก รูปนี้ได้ใช้เเน่นอน
ผมตัวสั่น....

เช่นเดียวกัน

ผมเห็นรอยยิ้มที่ออกมาจากใบหน้าของน้ำหนึ่ง
ระหว่างการเเต่งตัว เมคอัพ
เธอหัวเราะ พูดว่า กรี๊ดดดสวยจัง เเบบนี้เเหละ เริ่ด!
ใบหน้าเธอหัวเราะ ยิ้ม...


ผมสั่น

ผมเห็นเเล้วรู้สึกเหมือนตอนผมกำลังพิมพ์เรื่องสั้น
มันปลดปล่อย สะใจ หลุดพ้น ผมยิ้มออกมาทุกครั้งที่ผมเขียน

ผมเห็นใบหน้าอันอ่อนล้าของอิ้ง
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อย
หาว เเต่ที่เธอทำก็เพื่อผม
นี่คงเป็นสิ่งที่เพื่อนสนิท เค้ามอบให้เเก่กันเเละกัน


นี่เป็นสิ่งที่ผมไม่คาดคิดว่าจะได้กลับจากการถ่ายรูปวันนี้
สิ่งที่ทุกคนทำวันนี้
ผมเคยคิดเสมอว่า ผมคงต้องหาคนที่เขียนหนังสือ มีความฝันคล้ายๆกัน คงจะช่วยกันได้
เเต่ผมคิดผิด
สิ่งที่ทุกคนทำวันนี้ มันออกมาจากความอยากทำ ออกมาจากสิ่งที่ทุกคนใฝ่ฝัน
ไม่ใช่การจ้างวาน หรือ การให้ช่วยงาน จำใจทำเท่านั้น
ทุกคนมีความสุขที่ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ

ดวงพรมีความฝันเป็นสถานิก เธอชอบ เเละรักการถ่ายรูป

น้ำหนึ่ง เธอมีความฝันอยากเป็นผู้กำกับภาพยนตร์ หรือ สไตลิส เมคอัพ ผู้สร้างฉาก

อิ้งเธอมีความฝันเรื่องความสวยความงาม คอสเมติก อยากเป็นพรีเซนเตอร์

เเละผม
ผู้ชอบ มีความสุขในการเขียนเรื่องสั้น หนังสือในเเบบเป็นตัวของตัวเอง เเละปรารถนาอยากมีหนังสือทำมือสักเล่ม

น่าเเปลกที่ ความฝัน ความชอบ ของเเต่ล่ะคนช่างเเตกต่าง เเต่มันมาบรรจับลงซึ่งกันเเละกัน
เรามีความฝันของเเต่ล่ะคนต่างกัน

เเต่เรา

เดินอยู่บนถนนสายเดียวกัน

เราสามารถเเชร์ความฝันของกันเเละกัน
ช่วยกันทำมันออกมา
ให้กำลังใจซึ่งกันเเละกัน
ด้วยความอยากทำ ทำมันด้วย

ความสุข

ความชอบ

ความสามารถ

สิ่งที่เเต่ล่ะคนใฝ่ฝันอยากจะเป็น อยากจะทำจากใจจริงๆ

ผมยิ้มออกมา เเทบจะยิ้มออกมาด้วยน้ำตาของความปลิ้มปิติ

กูขอบคุณพวกมึงมากๆ
ที่ทำให้กูรู้สึกในสิ่งที่กูไม่คาดคิด


เเละนี่เเหละคือสิ่งที่ผมสัมผัสได้จากการถ่ายรูป
มันคงไม่ใช่หนังสือที่มีความฝันของผมคนเดียวอีกเเล้ว
เเต่เป็น
หนังสือที่เต็มไปด้วยความฝันของคนทั้ง 4 คน


"The Virgin of Passion"

d h a n s e l
multiply ของดวงพร

AguileraAnimato

Blog ของน้ำหนึ่ง

นางเเบบอิ้งไม่สามารถที่จะให้เวปต้นสังกัดของเธอได้
เธอหวิว เพราะถ่ายโชว์อก ใส่กางเกงในตัวเดียว เปิดซิงของเธอ!!
เธอบอกว่าไม่กล้าที่จะเปิดเผยตัวต่อหน้าสาธารณชน
ขอจรลี โดนอัปเปหิ ออกนอกประเทศ!!


เเละที่นี่


SHIKAK blog

ปล.เลือกเรื่องสั้นลงหนังสือได้ครบเเล้วนะ ไม่มีการเปลี่ยนอีกเป็นครั้งต่อไป
พอพ้นจากช่วยสับสนอะไรๆก็ดูจะตัดสินใจเองได้หมด

การเปรียบเทียบต่อไปนี้อาจดูหยาบคาย

ตอนนี้เเก้คำผิด....เยอะเเยะมากมายมหาศาลดุจอสุจิในน้ำสเปิมส์
ความรู้สึกตอนนี้ เหมือนตอนเขียน เเม่งเหมือนชักว่าวอะ เเม่งปลดปล่อยออกมา รู้สึกดีโคตรๆ
เเต่ต้องมาใช้กระดาษทิชชู่เช็ดน้ำที่มันเลอะออกตอนหลัง รำคาญ โอ๊ยให้ตายเถอะ!
เเต่ไม่มาตั้งกับตัวเองหรอกนะว่า ต้องเสร็จวันนี้วันไหน
ปิดเล่มวันไหน จะขายวันไหน
ทำมันด้วยความสุข เเละอยากทำนี่เเหละ
จะวันไหน ผมก็รอตัวเองได้
เพราะมีความสุขที่ได้ทำจริงๆ

ปล2 วินาทีที่ได้รูป 14 รูปมาจากดวงพร
ผมรู้สึกประมาณว่า

กูเปลี่ยนจากขายเรื่องสั้นในหนังสือ มาขายรูปที่ดวงพรถ่ายมาดีมั้ย
รูปล้ำเกินเรื่องสั้นมาก

ปล.3 หวังว่าจะได้ร่วมงานกันอีกนะ...

ปล.4 ตอนนี้ผมเหมือนฟื้นขึ้นมาใหม่
เหมือนเด็กหญิงในเรื่อง BLUE BIRD
เด็กชายในเรื่อง Forgiveness
เเต่ผมไม่ต้องเสียอะไร ไม่ต้องเสียขาสักข้าง เหมือนที่พวกเขาเสียกัน
ให้ตายเถอะเเต่งมาตั้งนาน พึ่งเข้าใจความรู้สึกว่ามันเป็นเเบบนี้เอง
ดีสัดๆอะเเม่ง!

เเล้วเจอกันเอนทรี่หน้านะจ๊ะ
ขอตัวลัลล๊า!